Louis Tomlinson

'Weet je echt zeker dat hij zal komen?' wilt Larry weten.
Ik knik. 'Ja, hij probeert van alles bij mij zonder een advocaat erbij te betrekken.' Het is een idee van mij om Niall voor een keer naar mij te laten komen. Al is Larry er om hem te spreken. Anders krijgen we hem schijnbaar niet te pakken. 'Het is belachelijk dat we het zo doen maar dit zal werken. Let maar op.' Vooral omdat Niall nog altijd mij op zoekt in plaats van de scheiding echt aan te vechten zoals het hoort.
'We zullen zien.' Zelf heeft Larry er schijnbaar een hard hoofd in.
Een glimlach kan ik niet tegenhouden als de bel gaat. Net wat ik dacht. Als ik de deur open doe, staat hij er inderdaad.
Even schudt Niall zijn hoofd. 'Ik dacht dat je me niet meer wilt zien.'
'Er zijn nog een paar dingen die we moeten uitpraten.' Ik doe de deur achter hem dicht en ga hem voor naar de woonkamer.
Larry staat gelijk op. 'Niall Horan.' Door de zucht is te merken dat hij blij is om de man zelf te spreken. Bijna alsof hij opgelucht is. 'Ik begin serieus te denken dat je mij expres ontloopt.'
'Niall, dit is Larry Montgomery, mijn advocaat,' begin ik.
Met grote ogen kijkt Niall naar mij. 'Wat,' reageert hij ontzet. 'Maar ik... Waarom op deze manier?'
Ik schud mijn hoofd. 'Ik heb er anders geen spijt van,' laat ik hem weten.
'Je moet voor de rechter komen.' Larry overhandigt hem twee enveloppen. 'Om twee redenen. Eén, vanwege de scheiding die Louis aangevraagd heeft. Twee, om het proces dat je tegenhoudt. Je had zes weken om te reageren na de ontvangst van de brief. Iets wat je tot op heden nog steeds niet gedaan hebt. Je zes weken zijn bijna om, op een paar dagen na. Dat is obstructie tegen de regelgeving en daar kun je een boete voor krijgen,' legt hij uit. 'Wie is je advocaat?'
Niall laat zijn schouders hangen en pakt zijn telefoon. 'Dat is Geoff Wickham.' Hij geeft het telefoonnummer door. Eindelijk begrijpt hij dat dit echt gaat gebeuren.
'Niall, dit is de enige keer dat je mij hier ziet. In het vervolg spreken we in mijn kantoor af of bij jouw advocaat,' gaat Larry verder. 'Als je nog een keer hierheen komt, voor Louis of de kinderen, zal dat consequenties hebben op de regeling van het bezoekrecht. Ik stel voor dat je dat convenant goed door leest met Geoff, er zijn voorwaarden waar je aan moet voldoen voordat je hun kan zien.'
Ik kan zien dat Niall er verslagen uitziet. Eindelijk vooruitgang. 'Te beginnen dat je een huis voor jezelf hebt,' geef ik zelf aan. Ik kan niet wachten tot ik gescheiden ben van hem.
'Als ik nog bezwaar wil maken.' Niall kijkt naar mij. 'Dat moet zeker via de rechter?'
Ik sla mijn armen over elkaar. 'Waarom?' begin ik. 'Je kan beter akkoord gaan want je hebt je eigen glazen in gegooid.' Mijn blik gaat naar Larry, die het blijkbaar goedkeurt met een miniem gebaar. 'Je hebt alle tijd gehad om bezwaar te maken. En zelfs dan nog, geen enkel argument kan mij overhalen om jou nog een kans te geven. Ik geef je alleen een kans om in het leven te blijven van Kian en Benjamin. Op dit moment wil ik je dat niet eens geven want als je het convenant gelezen had, zou je een huis hebben en je best doen voor de kinderen.'
Niall slikt moeilijk en ontwijkt hij mijn ogen. Hij sluit zijn ogen zelfs even. Alsof hij een beslissing maakt wat hij liever niet wilt doen. 'Brad is nieuw bij het management maar heeft een goede reputatie. Ik moest hem snel leren kennen omdat hij meegaat met de nieuwe tour dus hij is alleen een goede vriend geworden. Net als dat hij mij heeft geholpen om onze trouwdag over te doen voor onze jubileum,' verklaart hij zacht. 'Door hem heb ik mijn familie over laten vliegen hierheen. Iedereen van jouw familie is er. De locatie en restaurant zijn hetzelfde als vijf jaar geleden.' Er glinstert een traan, welke langzaam over zijn wang rolt.
'Ho even, mijn familie weet hiervan?' wil ik eerst weten. Als dat zo is, waarom hebben ze dan niks gezegd.
Hij knikt. 'Net een week nu.'
Laat ook maar. Ze zullen er niks van gezegd hebben omdat ik Collin nu heb. 'Doet er niet toe. Je hebt de kinderen verwaarloosd en mij ook. Voor jou heb ik mijn leven op pauze gezet maar niet meer. Tenzij het over de kinderen gaat, heb ik jou niks meer te zeggen.' God, als hij mij en de kinderen aandacht had gegeven, dan was alles vast anders. In plaats daarvan heeft hij mij haast in de armen van Collin gedreven. 'Mijn huis uit.'
Wetend dat het echt over is, loopt Niall naar de gang.
'Niall, nog één vraag,' ga ik achter hem aan. 'Weet Liam, Harry en Stan ervan?'
Hij knikt langzaam. 'Hun hebben het in de afgelopen week gehoord via de uitnodiging.'
Alsof het een teken is voor Larry, neemt hij afscheid en neemt hij Niall met zich mee naar buiten. 'Je spreekt Louis niet meer totdat de scheiding er door is voor de rechter. Daarna kan het alleen nog over de kinderen gaan én dat doe je met Geoff en mij erbij. Als je nog een sleutel hebt van dit huis, lever je die nu in. Je hebt hier niks meer te zoeken.'
***
Ik kijk van de een naar de ander. 'Hebben jullie niks gezegd vanwege Collin of wist je niet hoe ik zou reageren?'
'Nee,' reageert Harry heftig. 'Ik wist zelf niet hoe ik moest reageren toen de uitnodiging kwam. Alle geheimen en de roddels van hem en Brad, als ik het vanaf het begin had geweten, zou ik hem adviseren om zijn aandacht ook aan jou en de kinderen te geven. Dat heeft hij echter niet gedaan.'
'Klopt,' knikt Liam instemmend. 'We zijn allemaal een ouder en dat betekend dat je niet je kinderen verwaarloosd. Laat staan je eigen partner. Niall heeft elke kans zelf verziekt.'
Ik laat een hand door mijn haren gaan.
'Louis, we staan verdomme aan jouw kant.' Liam neemt een slok van zijn koffie. 'Behalve dat, ik ben het met Harry eens. Als ik het vanaf het begin had geweten, zou ik hem helpen én zorgen dat hij zijn aandacht aan jou geeft.'
Nu is het Harry die knikt. 'Niall had vanaf het begin gewoon eerlijk moeten zijn. Dan was er nu niks aan de hand geweest en zou je aanstaande vrijdag tegenover hem staan in een zwart pak.' Hij schudt zijn hoofd. 'Hij heeft ons allemaal in het duister laten tasten. Je weet er nu van en je hebt hem alsnog uit huis gegooid. Wat ik je ook helemaal niet kwalijk neem, met alles dat er gebeurd is. Voorlopig moet je eerst voor de rechter komen om de scheiding officieel te maken en ik denk dat je over een maand ongeveer je relatie met Collin wilt aankondigen...'
De telefoon zorgt dat Harry niet kan uitpraten en kijk ik op het scherm. 'Dan, wat is er?' Het alarmeert mij al dat hij belt.
'Het is je moeder, Louie.' Het is te horen dat hij zacht snikt. 'Het spijt me maar ze heeft het gevecht verloren.'
Een triest gevoel gaat door mijn lichaam als een rilling. Tranen wellen op. 'Nee.' Ben ik haar serieus kwijt? Mijn eigen moeder. 'Wanneer?'
'Maandag heb ik een afspraak bij de begrafenisondernemer,' laat hij mij weten. 'Ik hou je op de hoogte.'
'Moet ik helpen?' zeg ik met een brok in mijn keel. Mijn moeder kan er dus niet meer voor me zijn. Ze zal het niet meemaken als ik en Collin trouwen. Of als er toch nog een kind bij komt.
'Nee, Louie, blijf bij je kinderen. Vooral Kian zal het moeilijk krijgen omdat hij je moeder gekend heeft. Je hebt het zelf ook nodig.'
De tranen blijven komen. Zelfs mijn ademhaling gaat met haperingen. 'Hou me op de hoogte, alsjeblieft.'
'Tuurlijk, spreek je later.'
Gelukkig kan ik dan snel ophangen en beland mijn telefoon op tafel. Geen moment later heb ik een paar armen om mij heen. 'Ik ben haar kwijt.'
'Ze was een goede vrouw en moeder, Louie. Ze zal gemist worden.' Harry troost mij kort met een hand over mijn rug.
Dan mis ik zijn hand.
'Sorry, Liam, ik heb hem al gezien,' klinkt zijn stem. 'Collin, Lou heeft je nodig.'
Even is het stil.
'Zorg gewoon dat je hierheen komt. Tot zo.' Harry beëindigd het gesprek en legt hij zijn arm weer om mij heen. 'Hij is onderweg.'
Wat niet gelogen is, want nog geen half uur later gaat de bel en heb ik zelf inmiddels een kop thee gekregen van Harry. Verdrietig kijk ik voor me uit. Ik vind het jammer dat ze er niet meer is maar zij heeft geen pijn meer. De laatste tijd was ze zichzelf niet meer.
'Louis,' zegt een bekende stem.
Mijn benen zorgen ervoor dat ik mijzelf haast in zijn armen gooi. De tranen komen vanzelf weer en verstop ik mijn gezicht in zijn nek. Niet voordat ik eerst een vluchtige kus krijg op mijn lippen.
'Sst, ik ben bij je.' Collin tilt mij op en gaat hij zitten, met mij op zijn schoot.
'Liam.' Harry's stem klinkt kort.
Opeens voel ik een hand op mijn schouder.
'Veel sterkte, Louie. Wij zijn er ook voor je.' Liams stem klinkt alsof hij ook een brok in zijn keel heeft. 'Ik had jou onder andere omstandigheden willen leren kennen.'
'Ik jou ook.'
Het word dan stil en ben ik alleen met Collin. Nu is alleen een snik te horen van mij. 'Dank je dat je er bent.' Ik kan de tranen nu proeven. Een lichte zoute smaak.
'Als je wilt dan blijf ik bij je voor een paar dagen. Het is anders soms al zwaar genoeg voor je als een vader van twee.' Hij drukt een kus op mijn wang. 'Ik zal ook zo wel Kian voor je ophalen.'
Ik kan alleen maar knikken.

Ik weet dat het even geduurd heeft. Writer's Block. Maar goed, dit verhaal heeft een eigen verhaallijn.
Wel probeer ik sommige dingen die gebeurd zijn in Louis' verleden ook te gebruiken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen