Vandaag een iets korter stukje, maar dat maak ik nog wel goed, laat even weten wat je ervan vind(flower)

Ik schrik wakker doordat mijn elleboog van de kleine houten armleuning afglijdt. Mijn linker gezichtshelft voelt nogal dof aan en de afdruk van mijn handpalm staat in mijn gezicht gegraveerd.
Gedesoriënteerd kijk ik om me heen, mijn moeder zie ik niet meer op de stoel rechts van me zitten.
Ik kijk op de klok die tegenover op de steriele muur hangt. Ik reken snel terug en bedenk me dat ik zo'n anderhalf uur heb geslapen. Shit Louis. Fuck hoe heb ik zo stom kunnen zijn?! Grom ik tegen mezelf ondertussen dat ik naar zijn kamer loop.
Voor zijn kamer sta ik stil.
Ik herken de twee jongens die rondom zijn bed staan. Bedenkend hip ik van mijn ene been op de ander. Ik durf niet naar binnen te gaan. Ik zie dat Niall nog in een rolstoel zit en Zayn staat vermoeid langs het bed. Van Liam is geen spoor te bekennen. Hij ligt vast nog op de Intensive care.
Ik draai me om tegen de glazen deur. Ik kan het niet... Ik wil dit niet.. gewoon niet..
Mijn gedachtes slaan op hol en het schuldgevoel borrelt weer op. Mijn handen trillen en ik weet niet of het komt doordat ik al dagen geen slok alcohol op heb of dat het komt doordat mijn hoofd alle energie uit mijn lichaam trekt. Fuck, een sigaret en drank zou nu niet verkeerd zijn, mompel ik tegen mezelf.
Ik staar een tijdje naar mijn voeten. Hopend dat mijn voeten misschien aangeven wat ik moet doen. Dat zou fijn zijn, of ik zou gek worden, beide keuzes klinken nog best goed.

Ik loop zonder terug te kijken weg, hopend dat de jongens me niet gezien hebben. Wanneer ik mijn eigen kamer in loop zie ik mijn dokter al op me staat te wachten. Zijn blik is weer dezelfde als de afgelopen dagen, de blik van Harry-blijf-gewoon-in-je-bed. Hij schud kort zijn hoofd wanneer ik de kamer binnen kom lopen.
"Hi doc." groet ik hem. Hij steekt zijn hand naar mijn uit en groet mij terug. " I have some suprising news for you Harry. " Mijn hart bonkt in mijn keel. "Since you refuse to stay in bed and take the rest you need. '" Hij zuchtte, dat hoorde ik de afgelopen dagen veel te vaak, een afkeurend geluid. " We decided that you can rehabilitate at your own house. You have to take some medication for those bruides ribs. You may walk at home and take little walks ouside for like 5 minutes, but mo more. That concussion you have is no joke, so take it easy."
Ik kon mijn oren niet geloven. Zei hij nu echt dat ik naar huis mocht. Ik wilde tientallen dingen vragen,
maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Ik mocht weg, maar ik wist niet eens hoe het met de rest van de jongens ging. De lafaard die ik ook weer was, de vergissing misschien wel, zoals altijd was ik de gene die de staf ontliep en snel wegdook wanneer het fout leek te gaan. Ik was het element van mislukking en de aanleiding dat iedereen in dit verdomde gebouw was. Ik wil mijn mond openen maar mijn hoofd lijkt ineens leeggezogen te zijn, dus houd ik wijselijk mijn mond.
Een reactie die het ziekenhuispersoneel maar zelden waarnemen. De meeste mensen staan zowat te juichen van blijdschap, maar ik niet.
Verbaasd kijkt de man met de smetteloze witte jas me aan. "Smile, Harry. This is great news for you. Just one more thing, we have informed your mother about this decision and she offerd to watch you for the upcoming days. So She will be your private nurse." De dokter gaf een kleine knipoog nadat hij zijn laatste woorden had gezegd.
Ik schenk de dokter tegenover mij een flauwe glimlach en draai me om als ik voetstappen richting mijn kamer hoor komen.

Mijn moeder staat in de deuropening van de kamer. "Hi darling, I'm so sorry that I wasn't there when you woke up. The doctor told me that you get to go home, and I went straight home to make you bed and to pick up the meds that you need to take for a few days." Vertelde ze met een glimlach die ik al weken niet meer op haar gezien had zien staan.
Ze omhelst me en een warme gloed gaat door me heen, ook haar schenk ik een zwakke glimlach na onze knuffel.
" I will pack your things, so you can give the good news to rest and say your goodbyes. " Mijn moeder weet altijd het goede te zeggen of te doen. Zelfs al haat ik het wat ze me opdraagt, achteraf heeft ze gewoon altijd gelijk.
Met lood in mijn schoenen loop ik maar weer, - en voor de laatste keer als patiënt - naar de kamer van Louis hopend dar de rest van de band er ook nog steeds is.
De glazendeur - zowel fysiek als mentaal - houd me dit keer niet tegen, zeker niet met de gedachten in mijn hoofd als mam hoort dat ik zomaar ben weggaan zonder gedag te zeggen tegen de jongens.
Ik neem de klink van de deur in mijn hand, en drukt het koude metalen ding omlaag en stap met enige tegenzin de kamer in.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen