Foto bij Chapter seventy-seven

Met mijn armen over elkaar geslagen, begeef ik mij op de tribune, tussen al het juichende publiek. Het is te merken dat Knights of Queen heel populair is bij het huidige publiek. Heel het stadion is voorzien van juichende supporters, spandoeken en vlaggen, allemaal voor het nationale team van Engeland. Hier en daar hoor ik wat spottende dingen over Inazuma Japan die ik langs mij heen laat waaien. Ook wanneer ik mijn naam voorbij hoor gaan, moet ik mij inhouden om niet uit te vallen en trek mijn capuchon nog ietsjes verder over mijn hoofd. Mijn blik dwaalt aandachtig over het veld en een diepe zucht verlaat mijn lippen als Inazuma Japan erin faalt om opnieuw de bal vast te kunnen houden. Het verschil in niveau is te merken, maar dat zorgt er niet automatisch voor dat Inazuma Japan geen kans meer zal maken. Zodra ze de tactieken van Knights of Queen door hebben, wordt dit een maar al te makkelijke wedstrijd voor ze. Maar daarvoor moeten ze eerst in de gaten gaan krijgen dat Edgar gewoonweg de spot met hen aan het drijven is. Hun tactieken zijn goed, maar zo simpel in elkaar gezet, dat het mij verbaasd dat Kidou er nog niet doorheen gekeken heeft.
Wanneer mijn telefoon twee keer kort af gaat, duw ik mij overeind van mijn plaats. Ik werp een laatste blik op het veld, voordat ik de tribune verlaat en het stadion uit ga.
Eenmaal buiten, staat mijn moeder mij op te wachten bij een auto. Haar blik staat bezorgd zodra ze mij in vizier krijgt en ik stap op een kalm tempo op haar af. Mijn capuchon duw ik van mijn hoofd en stop voor haar. ‘Weet je dit heel zeker Milou? We hebben geen idee wat hij allemaal van plan is. En in hoeverre hij je nog kan manipuleren en invloed op je “vroegere” jij hebt,’ zegt ze bezorgd. Ik knars even zacht mijn tanden op elkaar en kijk mijn moeder strak aan. ‘Mij kan hij niet langer manipuleren, ik heb niets te verliezen en ik heb volledige controle over wat ik wil. Hij zal niet eens in de gaten hebben dat ik hem zal bedonderen,’ zeg ik spottend terug. Een diepe zucht verlaat mijn lippen en glimlach mijn moeder dan toe. ‘Ik moet dit doen voor mijn team. Ons team is kwetsbaar omdat vier leden, inclusief ik zelf, beïnvloed zijn door deze man. Ik ben de sterkste van ons vieren en neem daarom de verantwoording op mij. Vanavond ben ik terug, maak je maar geen zorgen.’ Mijn moeder slaakt een zucht en opent dan de deur van de auto. ‘Wees voorzichtig, Milou. Je bent misschien het sterkst, maar je bent en blijft kwetsbaar.’

Er staat een koude en kille expressie op mijn gezicht als ik het terrein van het nationale team van Italië, Orpheus, betreedt. In mijn ooghoeken kan ik een limousine zien arriveren, maar ik negeer de aanwezigheid hiervan en keer mijn blik naar het team dat staat te trainen. De training lijkt vlekkeloos te verlopen en het is duidelijk dat hun aanvoerder in sync is met de rest van zijn team. Hij geeft de juiste aanwijzingen en je merkt dat het team zich daar direct op aanpast. Kageyama heeft wellicht het verkeerde team gekozen om te vervangen. Als vanzelf, wordt mijn aandacht naar de man die uit de limousine stapt, getrokken en voel ik alle spieren in mijn lichaam samentrekken. Voor enkele seconde heb ik moeite om adem te halen, maar duw dit gevoel snel weer van mij af. Mijn focus leg ik weer op het veld en probeer op een rustig tempo adem te halen. Zonder iets te zeggen, stapt Kageyama naar éen van de banken naast het veld en neemt plaats. Orpheus stapt direct om hem heen en hun aanvoerder spreekt hem aan. Hij lijkt Kageyama’s verhaal niet te geloven totdat hij een formulier uit zijn zak trekt en het overhandigd. Vol ongeloof keert de jongen zich naar zijn teamgenoten, maar hij legt zich er nog niet bij neer. ‘U kunt niet zomaar het nationale team van Italië vervangen! Dat laat ik niet toe!’ protesteert de jongen. ‘Prima. Jullie mogen strijden voor jullie plaats, maar het staat al vast dat Team K zal overwinnen en jullie positie in het tournament zal innemen. Maar goed, ik accepteer jullie uitdaging,’ beantwoordt Kageyama de jongen. Een kleine grijns siert zijn gezicht als hij naar het team voor zich kijkt. ‘Team K zal echter op dit veld trainen, jullie zullen tot de wedstrijd, van dit terrein vertrekken.’
Orpheus’ team lijkt geschokt door deze woorden, maar hun aanvoerder legt hen het zwijgen op en kijkt strak naar Kageyama. ‘Zoals u wilt. We zullen het hier absoluut niet bij laten, wees daar maar zeker van,’ spreekt de bruinharige aanvoerder met zelfverzekerdheid uit, voordat hij Kageyama de rug toe keert en met zijn team richting de uitgang komt lopen. Ik sta nog altijd op dezelfde plek, binnen het terrein van Orpheus en kijk neer op het team dat vol goede moed, hun eigen terrein verlaat. Zodra ze zich langs mij heen begeven, weet ik kort oogcontact te maken met de aanvoerder van Orpheus. Ik knik de jongen kort toe en keer dan met een glimlach mijn blik van hem af. Voordat hij mij aan kan spreken, ben ik naar veld gelopen en stop ik als ik op een veilig afstand van Kageyama sta. Het litteken dat zich over zijn wang uitstrekt, brengt herinneringen van twee jaar geleden naar boven. De gehele wedstrijd van toen, raast aan mijn gesloten ogen voorbij. Het beeld breekt weg zodra ik mijn ogen weer open en de man voor mij recht aan kijk. ‘Hisame Milou,’ spreekt zijn kalme, maar zware stem uit. Hij komt rustig overeind en steekt zijn handen nonchalant in zijn zakken. Een grijns krult op, op zijn gezicht zodra hij éen arm uitstrekt en even kort in zijn vingers knipt. Binnen enkele tellen, staat er een compleet team achter Kageyama en grijnst hij mij toe. ‘Dit zal jouw nieuwe team voor het tournament zijn, team K.’ Er staat een ongeïnteresseerde blik in mijn ogen en gun de spelers geen enkele blik waardig. Mijn focus blijft op Kageyama liggen en vernauw mijn ogen. ‘Wat ben je van plan, Kageyama? Waar heb je mij voor nodig?’ vraag ik hem met een dringende toon. De man voor mij doet niets anders dan grijnzen en een stem vanachter hem, onderbreekt mij: ‘De coach zijn naam is K. Mr K,’ wordt er op een hooghartige manier gezegd. Ik rol kort mijn ogen en draai mijn blik naar de richting waar het geluid vandaan komt. Met grote ogen kijk ik toe naar de jongen die uit de schaduw van Kageyama komt stappen en schuin voor hem gaat staan. Vol ongeloof bekijk ik de jongen van top tot teen en keer mijn blik dan naar terug naar Kageyama. ‘Wat is dit? Wat moet dit voorstellen!?’ snauw ik hem toe. Mijn blik draai ik nog even ongelovig naar de jongen die naar voren is gestapt en bal mijn handen tot vuisten. ‘Dit, Milou, is de verbeterde versie van Kidou. Dit is jouw nieuwe aanvoerder en partner, Demonio Strada.’

Reacties (1)

  • Luckey

    dat kan niet goed aflopen gewoon

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen