ROBBIE MCLAGGEN



Sleep is a privilege only granted to the dead

Heel even haalde Aaron zijn handen van Robbie af om in een soepele beweging zijn eigen shirt uit te trekken. Het shirt eindigde ergens op de grond. Toen boog hij naar voren en trok een spoor van kussen over Robbie’s borstkas naar beneden.
“Weet-” Kus. “-je-” Kus. “-zeker-” Kus. “-dat-” Kus. “je” Kus. “dit” Kus. “wil?” vroeg hij plagend.

Natuurlijk wist hij het antwoord. Robbie hoefde het niet eens meer uit te spreken. Natuurlijk wilde hij dit. Net boven Robbie’s broekband bleef Aaron even hangen. Zijn vingers rustend op Robbie's riem, wachtte hij toch op een antwoord?

Robbie's vraag werd beantwoord toen Aaron even op keek alsof hij om toestemming vroeg. Toen trok hij uiterst langzaam de riem los en opende de knoop. De broek trok hij echter niet uit. In plaats daarvan duwde hij zichzelf omhoog en kuste Robbie op de mond. Een warm lichaam vleide zich tegen dat van hem aan. Huid tegen huid, en het voelde zo goed, zo intiem op één of andere manier.

“Zal ik je laten zien wat het met me doet?”fluisterde Aaron zacht. Zijn heupen drukten tegen die van Robbie. “Hoe onberoerd het me laat?”
Hij knabbelde zacht aan Robbie’s oor, en Robbie kon niet anders dan kronkelen van genot onder Aaron's handelingen. Hij leek in vuur en vlam te staan .

"Ja." Bracht hij uit."laat het me zien dan."
Hij probeerde Aaron een beetje uit te dagen om zijn eigen nervositeit te verbergen. Robbie slikte even, hij wilde dit wel echt, maar hij was als de dood iets verkeerd te doen, en dus trok hij Aaron naar zich toe om te doen wat hij tenminste wel kon: kussen.

Hij kuste Aaron met alles wat hij in zich had en beantwoordde vol overgave de wrijving van zijn heupen. Toen hij ademtekort had keek hij Aaron een beetje nerveus aan. Zijn hand streelde de wang van zijn partner, en hij liet zijn blik over het gezicht van de man glijden. Het gezicht dat door trauma ouder leek, onthulde dat de ogen die het sierden dingen hadden gezien die ze op zo'n jonge leeftijd niet hadden moeten zien.

Hij werd even overvallen door een droefheid en een verlangen de man te troosten, en dus klemde hij de man wanhopig tegen zich aan, misschien om zich ervan te vergewissen dat Aaron echt was, dat hij bij hem was. Dat dit echt op het punt stond te gebeuren. Misschien om zijn eigen zenuwen onder controle te krijgen. Zijn ogen boorden zich weer in die van Aaron.

"Zul je voorzichtig doen met me?" Hij bekeek het gezicht van de jongen weer, zoekende
naar de geruststelling die hij nodig had. De wetenschap dat hij veilig zou zijn, een belofte om elkaar niet te verraden. Wat er ook zou gebeuren.
"Ik heb geen idee wat ik moet doen, dus je zult me een beetje moeten helpen." Zei Robbie zacht."Maar ik wil dit, met jou."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen