Naeve is dood. Waar Samuel is gebleven weet ik niet, maar het is ondertussen meer dan duidelijk dat hij haar toch de baas is geworden. De ene zwakke tribuut tegenover de andere. Zelfs dan moet er nog een winnaar uitkomen. Ik ben er niet erg rouwig om. Samuel kan ik makkelijk hebben, en Naeve was eerder een last dan een verlichting. Uiteindelijk ben ik beter af alleen en met dat hele buddy-systeem zelfs in het voordeel. Hoewel iedere andere tribuut nu zal jagen in een duo, ben ik wendbaarder en enkel afhankelijk van mijzelf. Dat kan nog wel eens erg handig uitkomen.
      Met de hulp van het kompas op het plafond van de grotten heb ik een kleine omweg richting de Hoorn genomen. Aanvankelijk was ik ervan overtuigd dat ik na een aantal meter wel weer tegen de onzichtbare muur zou oplopen die voorkwam dat Naeve en ik verder uit elkaar gingen dan de gegeven honderd meter, maar de rukken achter mijn navel bleven uit.
      Omdat ik niet zeker wist of Samuel en Florian samen achter me aan zouden komen, ben ik het doolhof in gegaan. De kans bestond dat zij ook van het kompas af wisten, maar dat ze precies dezelfde route zouden nemen als ik was onmogelijk. Mijn hartslag kalmeert langzaamaan, maar ik kan het nare gevoel dat ik heb sinds Florian, niet meer van me afschudden.
      Halverwege stop ik om wat te eten en te drinken. Met dat Naeve er niet meer is, weerhoudt niemand me ervan om het gesprek met Florian eindeloos opnieuw in mijn hoofd af te spelen. Elke keer opnieuw word ik haast misselijk bij mijn eigen woorden, hoe vaak ik mijzelf ook voorhoud dat het de juiste keuze is geweest. Liefde in de Arena? Het is belachelijk en zwak.
      Ik schud mijn hoofd en berg mijn spullen weer op. Het heeft geen zin om na te denken over wat ik anders gedaan zou moeten hebben in het verleden. Wat gebeurd is, is gebeurd en de Spelen laten niet op zich wachten. Elf dood, nog twaalf te gaan.

Schamper laat ik mijn blik over het kleine meisje glijden. Ze was bij de Hoorn opzoek geweest naar spullen, voedsel, wapens, alles wat ze maar kon vinden waarschijnlijk. Maar al snel was ze tot dezelfde conclusie gekomen als ik: alles was weg. Alles wat niet door een tribuut in de eerste instantie is meegenomen, lijkt wel door de aarde verzwolgen te zijn.
      Maargoed. Niet dat het nu mijn probleem is. Het meisje ziet er smoezelig uit. Haar haren zitten door de war en haar gele shirt zit vol vlekken. Behalve een kleine oranje rugzak lijkt ze niets anders te bezitten en ze houdt het voorwerp beschermend voor haar buik. Om haar rechterbeen zit een rommelig verband geknoopt en is hier en daar roestbruin bevlekt. Het valt me op dat ze er geen gewicht op laat rusten en dus zwaar mank moet lopen. Het is een waar wonder dat ze het nog zo lang heeft uitgehouden.
      ‘Wel, wat zie jij er fleurig uit,’ merk ik op, terwijl ik naar haar toe blijf lopen. Het meisje kijkt argwanend terug en hinkt iets achteruit, zodat de rand van de Hoorn het grootste deel van haar lichaam afschermt. Niet dat het zou baten. Het maakte niet uit wat ze zou proberen, deze ontmoeting zou haar laatste worden. Na het drama met Florian, is alles wat me van die jongen kan afleiden meer dan welkom. Terwijl ik mijn ogen over haar tengere lichaam laat glijden, besef ik me dat ze de Districtsgenote van Flynn is en komt haar naam bovendrijven.
      ‘Olive, is het niet?’ Olive lijkt in niets op haar districtsgenoot. Waar hij lang en groot is, is zij klein en mager. Haar uitstraling komt ongeveer overeen met het dreigingsgevaar van een konijn, en dat is een belediging voor het konijn. Olive lijkt even verbaast, maar meer kan ik van haar gezicht niet aflezen.
      ‘Knap dat je het weet,’ merkt ze op. Even denk ik een zweem van spot in haar stem op te vangen, maar het is zo snel weer verdwenen dat ik niet zeker weet of ik het me niet heb ingebeeld. ‘De meeste tributen doen niet eens de moeite mijn naam te onthouden.’ Ze doet een wankelend stapje achteruit en haalt haar schouders op, alsof ze het hen niet kwalijk neemt.
      ‘Zonde.’ Ik doe een stap naar voren. ‘Ik probeer toch altijd te weten wie ik precies omleg.’ Olive’s ogen vliegen geschokt van de Hoorn weer terug naar mij en ze klemt haar vingers nog iets steviger om haar tas en probeert waterig te glimlachen.

Reacties (2)

  • Marveldrake

    Go samuel! Opgeruimd staat netjes

    1 jaar geleden
    • ProngsPotter

      Hahahahaha, tja om eerlijk te zijn heeft Adey wel meer voordeel met haar teamgenoot onder de zoden :'D

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Yes actie!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here