‘Zonde.’ Ik doe een stap naar voren. ‘Ik probeer toch altijd te weten wie ik precies omleg.’ Olive’s ogen vliegen geschokt van de Hoorn weer terug naar mij en ze klemt haar vingers nog iets steviger om haar tas en probeert waterig te glimlachen

Ergens in mijn hoofd gaan alarmbellen af. Het is gek dat ze niet probeert te vluchten. Natuurlijk, haar been verhindert dat ze werkelijk ergens zou komen, maar ze probeert niets. Helemaal niets. Mijn ogen glijden naar haar opengeritste tas en weer terug. Misschien zat ik ernaast toen ik concludeerde dat ze ongewapend was. Meer op mijn hoede dan eerst haal ik rustig een mes uit mijn riem om door mijn vingers te laten spelen. Het glanzende metaal geeft me rust, hoewel Olive dat gevoel in de verste verte niet lijkt te delen.
      Vlugger dan ik echter voor mogelijk had gehouden, steekt ze haar rechterhand in haar tas. Het volgende moment heeft ook zij een mes in haar handen en het meisje laat de rugzak vallen. Het mes heeft een breed lemmet en de linkerkant bestond uit gemene kartels, die een flinke jaap achter zouden laten. Dat kon ik wel zien.
      Olive stoot een zenuwachtige lach uit. ‘Laat me gaan, en ik doe je niets.’ Een paar seconden blijft het stil, voordat ik mijn ongelovige snuif echt niet meer binnen kan houden.
      ‘Dan doe jij mij niets? Vergeef me als ik niet sta te trillen op mijn benen van angst, Olive. Je bent niet echt het type dat ongeschonden weer van deze plaats vandaan komt.’
      Olive klemt haar tanden op elkaar. ‘En jij bent niet echt het type tribuut dat liefdesbriefjes schrijft, maar we hebben allemaal verrassende kanten. Hoewel,’ ze beweegt even met haar hoofd, ‘ik moet toegeven dat het knap van je is dat je hem zover hebt gekregen dat hij het voorlas. Hoe heb je dat gedaan?’
      ‘Veel geduld en de juiste strategie,’ reageer ik, terwijl ik Olive onafgebroken aan blijf staren. Met iedere seconde die voorbijgaat begin ik me steeds meer af te vragen of Olive aan het bluffen is of niet. Ze ziet eruit alsof het al een hele prestatie is dat ze het mes zelfs vast kan houden, maar toch speelt de gedachte dat ze er wel goed mee om kan gaan onaangenaam vaak door mijn hoofd. Niet dat ik me werkelijk zorgen maak, uiteindelijk heb ik ook nog twee extra zwaarden bij me, mocht ze echt moeilijk gaan doen. Maar iedere vechtjas krijgt vroeg of laat een flinke dosis pech te verduren en als het aan mij lag, was dat niet vandaag. Tegenover me laat Olive een ongelovig lachje horen.
      ‘Uh-huh. Wat heb je hem beloofd in ruil? Een extra dag om te leven?’
      Ik haal mijn schouders op en grijns. ‘Als je zo goed bent als ik, hoef je niet te onderhandelen. De jongen geloofde alles.’
      Ze lacht weer, maar er zit geen greintje humor in haar stem. ‘Je bent een monster, Aderyn. Ik durf te wedden dat je zelfs niet voor één keer in je leven iets aardigs kan doen voor een ander.’ Even blijft het stil en ik trek mijn wenkbrauwen op.
      ‘Ik neem aan dat jij wel een suggestie hebt, of niet soms?’
      Olive trekt met haar schouders. ‘Laat me gaan?’ Ze maakte een grapje. Ongeloof maakt dat ik eventjes niets uit kan brengen. Ze dacht toch niet werkelijk dat ze op die manier aan me zou ontsnappen? Door een beroep te doen op mijn menselijkheid? Ze is vergeten wie ze tegenover zich heeft. Ik zeg echter niets en laat haar woorden zinderend in de lucht hangen. Ik kijk haar aan en zij staart terug. Het blijft stil.
      ‘Rennen dan.’ Kort gebaar ik met mijn mes in de richting van de dichtstbijzijnde gang. Ik heb geen idee waar hij naartoe leidt, maar Olive bedenkt zich geen seconde en vlucht. Met het mes in haar hand geklemd hinkt ze zo snel als haar been haar toelaat naar de veiligheid, zonder ook maar één keer achterom te kijken.
      Nogal dom, als je het mij vraagt. Olive ziet niet hoe ik haar hoofdschuddend achterna kijk en het mes in mijn rechterhand neem. ‘Het is soms ook gewoon té makkelijk.’ Ik breng mijn arm naar achteren en gooi het mes met volle kracht achter het kleine meisje aan. Vlak voor de opening van de gang, boort het zilveren lemmet zich diep in haar onderrug en Olive slaakt een luide kreet. Het meisje struikelt naar voren en klapt op de grond. Haar luide snikken en kreten galmen door de ruimte terwijl ik op mijn dooie gemakje op haar af kom lopen. Een tweede mes lijkt plotseling uit haar nek op te doemen en haar kreten verstillen abrupt. Een kanonschot verjaagt de laatste echo’s van haar stem als ik de wapens uit haar dode lichaam trek.
      Nou. Dat hebben we ook weer gehad voor vandaag.

Reacties (3)

  • Slughorn

    ‘En jij bent niet echt het type tribuut dat liefdesbriefjes schrijft, maar we hebben allemaal verrassende kanten. Hoewel,’ ze beweegt even met haar hoofd, ‘ik moet toegeven dat het knap van je is dat je hem zover hebt gekregen dat hij het voorlas. Hoe heb je dat gedaan?’


    Haha omg deze zin (':
    Alsof het Aderyns idee was, hilarisch

    Nou, dat hebben we ook weer gehad voor vandaag.
    Lekker meeleven Adey (':

    1 jaar geleden
    • ProngsPotter

      Ja man, daar komt ze nooit meer vanaf :'D

      1 jaar geleden
  • Marveldrake

    Go Adey! Opgeruimd staat netjes

    1 jaar geleden
    • ProngsPotter

      Ik ben zo blij dat ik deze scène heb herschreven, want die gespleten persoonlijkheid die ik erbij had gehaald was ook belachelijk :'D
      Special thanks to Danique, btw^^

      1 jaar geleden
    • Slughorn

      Thanks ^^

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Geweldig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen