Met opeengeklemde kaken staarde Happy naar het gebakje dat voor zijn neus stond. Het was al maanden geleden dat hij iets wat erop leek had gegeten, maar hij kon de ironie ervan niet waarderen. Hij richtte een dodelijke blik op zijn pa, die de punt slagroomtaart net voor hem had neergezet en nu zijn schouders ophaalde. Happy dacht liever niet aan welke lul zijn vader gezogen moest hebben om het voor elkaar te krijgen.
      ‘Ze denkt nu vast aan ons.’
      Happy snoof. ‘Niet aan jou.’
      In het begin had Happy de indruk gekregen dat hatelijke opmerkingen hem nog raakten, maar inmiddels leek hij daar immuun voor te zijn. Hij was veel te blij dat hij zijn zoon nu dagelijks zag. Dat Happy hem nog steeds niet kon uitstaan, nam hij duidelijk voor lief.
      Hij draaide zich van zijn vader af en begon toch van het taartje te eten. Het was een luxe die hij liever niet aan zijn neus voorbij liet gaan, zelfs al gaf het hem het gevoel dat hij zichzelf verraadde.
      Maar dat gevoel had hij toch al vanaf het allereerste moment dat hij hier zat en zijn vader en zijn maten zich om Tig en hem bekommerd hadden. Niemand had een vinger naar hen uitgestoken. In de afgelopen twintig jaar had zijn vader zich tot een soort koning van de gevangenis gekroond. In niets leek hij meer op de man die hij twintig jaar lang had vervloekt. Of misschien ook wel. Zijn vriendelijke woorden en zachte aard zorgden er opnieuw voor dat hij zich niet kon voorstellen dat zijn vader een drugsdealer was geweest die twee kleine kinderen had doodgereden.
      Hij stopte de vork met slagroomcake in zijn mond en sloot heel even zijn ogen. Hij zat hier nu al bijna een halfjaar en hij begon fatsoenlijk eten nu toch wel te missen. De helft van het taartje schoof hij echter naar Tig toe, die verbaasd zijn wenkbrauwen optrok.
      ‘Wat vieren we? Is die kakkerlak eindelijk vertrapt?’
      ‘Dana’s jarig. Zesentwintig vandaag.’
      Happy onderdrukte een zucht. Hij had juist gedacht deze keer wel bij haar verjaardag te kunnen zijn. Dan kon hij iets goedmaken van de verloren jaren. Nog steeds gaf hij zichzelf daar de schuld van. Hij had beter op haar moeten letten, hij had moeten ontdekken hoe Maddox haar behandelde en haar daar daarna wegsleuren.
      ‘Gefeliciteerd,’ antwoordde Tig met volle mond. De stuk taart was er al in verdwenen, alsof hij bang was geweest dat Happy zich zou bedenken.
      Hij probeerde zich voor te stellen hoe Dana nu haar verjaardag vierde. Hij wist dat ze niet meer bij de club was. Het waren maar kleine beetjes informatie die Tig en hij wisten te ontfutselen, maar ze was al een paar maanden geleden samen met Juice weggegaan en hoewel die gedachte hem eerst bijna een hartaanval had opgeleverd, zag het er nu naar uit dat het helemaal niet zo’n verkeerde keuze was geweest. Hij schudde zijn hoofd bij de gedachte dat het zo serieus was tussen die twee. Hij had ze hooguit een paar weken gegeven, maar Juice leek het deze keer echt hoog in zijn bol te hebben. Happy wist dat die gedachte hem zou moeten geruststellen, zeker nu hij zelf niet bij machte was om ook maar iets te doen, maar hij zette nog steeds vraagtekens bij Juice’ weerbaarheid. Maar goed, tot nu toe ging alles blijkbaar goed. Goed genoeg om hem in het ongewisse te laten, in elk geval.
      Happy stond na een tijdje op en liep samen met Tig naar het basketbalveld.
      San Quentin was niet eens zo’n zware nachtmerrie. Men liet hem hier met rust. Hoewel zijn tijd in de bak nooit zo uitzichtloos was geweest als nu en zijn verblijf er de vorige keren beduidend korter was geweest, had hij daar wel voor zijn leven moeten vrezen. Er waren daar altijd clubvijanden geweest. Maar hier… hier leek niemand de Sons of Anarchy te kennen – of er in elk geval geen problemen mee te hebben. Het zou hem wellicht opluchting moeten schenken, maar Happy was vooral bang dat zijn waakzaamheid erdoor zou verslappen.
      Hij mocht niet vergeten waarom hij hier zat. Niet omdat hij zesentwintig mensen uit de weg had geruimd en dubbel zo veel mensen gemarteld had, maar omdat Maddox hem hier naartoe had willen sturen. Hij had hem buitenspel willen zetten – en Happy twijfelde er niet aan dat hij zijn aanwezigheid hier zou gebruiken om Dana tot dingen te dwingen waar hij niet eens aan wilde denken. Waarschijnlijk had hij hier mannetjes die hem met een vingerknip om konden leggen.
      Maar goed, zo ver was het nog niet. Hoe geniepig Maddox’ plannetjes ook waren, tot nu toe was het hem niet gelukt om Dana terug te krijgen en ondanks de erehaag die ze na Happy’s dood waarschijnlijk voor hem in de hel zouden vormen, bad hij iedere avond tot Maria, Jezus, Allah en wie hij verder maar kon bedenken dat ze Dana ver bij die maniak vandaan zouden houden.
      Want hij – en die wetenschap maakte hem iedere keer razend – kon het niet.
      Alweer niet.
      Hij ving een bal die hem toegeworpen werd en hoopte dat hij de frustratie er zo een beetje uit kon rennen, al wist hij nu al dat het terug zou keren zodra hij vannacht in zijn cel lag en de stilte hem weer omringde. Voordat Happy deelnam aan het wedstrijdje, wierp hij een blik op zijn vader.
      Hoe hij zo rustig aan tafel kon zitten terwijl hij wist wat voor monster er achter zijn dochter aan zat – want dat was zo onderhand het enige wat Happy hem in geuren en kleuren verteld had, in de hoop dat hij zich nog rotter zou voelen – was hem een raadsel.

Reacties (3)

  • Trager

    Meh, ik vertrouw die vader voor geen cent. Maddox koopt hem vast om, om informatie te ontfutselen D:

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Even twee minuten stilte voor Happy, graag. Hij is niet dood of zo, maar ik was gewoon per ongeluk even een beetje vergeten dat hij ook nog bestond.

    Als die vader echt zo relaxed is, is dat trouwens misschien een niet al te goed teken. Straks heeft hij een deal met Maddox gemaakt of zo. Hij moet vast wel eens een keer contact met hem hebben gehad, gezien hij daar al 20 jaar zit en nu zo’n beetje de koning van de gevangenis is waar Maddox zoveel invloed heeft. Zou hij al van Dana hebben geweten? Of zou hij er pas toen Happy kwam erachter zijn gekomen wat er met haar was gebeurd?

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Nou ja zeg! Zo maar vergeten. ;P

      En dat... zijn interessante theorieën. (wbw)

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Zo happy is happy niet:(
    Mooi om een stukje uit zijn oogpunt te lezen!
    X

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Vond het nog knap lastig haha. Wat doe je daar nou zoal? :')

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Jaa.. Heb er nog nooit echt gezeten dus kan het je niet vertellen.. Maar wat ik uit de serie op maak is het niet veel. Haha

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here