Foto bij Hoofdstuk 36

“Dus,” vroeg Maeve, terwijl ze Rowan naar een ruimte benedendeks leidde, “hoe heeft Filip je ooit weten mee te slepen?”
      Rowan lachte voorzichtig. “We waren wanhopig. Het is een lang verhaal.”
      “Je klinkt moe.”
      “Moe, en hongerig.”
      “Geen zorgen,” Maeve opende een deur en onthulde een koele ruimte met een tafel en verschillende hangmatten, beslapen, maar niet bezet. “We maken wel wat voor jullie. Vanavond kunnen jullie mee-eten en zolang heb ik… nou ja, beschuit.”
      “Dat klinkt als een feestmaal na drie dagen niets te eten.”
      “Daar denk de rest van de crew niet hetzelfde over,” vertelde ze, terwijl ze haar een stoel aanbood. “Je zou ze eens moeten horen klagen.”
      Rowan lachte en ging zitten. “Ze hebben mijn maag niet horen knorren.”
      Maeve rommelde wat door de kisten en haalde er een stoffen zak uit, die ze in Rowan’s richting gooide. Rowan reageerde te laat en de zak landde in haar gezicht in plaats van in haar handen.
      “Oh god,” riep Maeve uit. “Sorry!”
      “Geeft niet.” Rowan haalde haar schouders op. “Ik wilde voedsel, en ik heb voedsel.”
      Maeve zuchtte opgelucht en ging tegenover haar zitten, en keek haar aan voor een minuut terwijl ze at. Rowan trok haar wenkbrauwen op, maar vroeg er niet naar.
      “Oké,” zei Maeve uiteindelijk. “Ik moet het weten.”
      “Wat moet je weten?”
      "Hoe kom je zo wanhopig om Filip te volgen?”
      Rowan glimlachte door twee happen heen. Het beschuit smaakte naar niets, maar haar maag had zo lang om wat dan ook geschreeuwd dat zelfs hout waarschijnlijk zou smaken.
      “Wil je het hele verhaal horen?”
      “Ja.” Haar ogen glommen.
      “Oké.”
      En dus vertelde ze over Cowell, over haar jaren werken om een boot te kopen, om die boot te zien zinken voor haar neus. Ze vertelde hoe ze Filip waren tegengekomen en hoe hij ze gered had, en hoe hij met dit plan was gekomen. Maar ze vertelde niet over de zeemeerminnen, en de geesten, niet over Ellis en niet over haar huid. Als haar moeder Filip al niet geloofde, waarom zou de dochter een vrouw die ze net ontmoet had wél geloven? Bovendien, ze had al genoeg mensen in vertrouwen genomen, en één daarvan had tot een ongelukkig huwelijk geleid, en de ander bijna tot de dood van haarzelf en haar reisgenoten.
      “Wauw.”
      “Ja.” Rowan glimlachte. “Wauw inderdaad.”
      “Ik kan niet geloven dat van alle mensen die hij mee had kunnen nemen, het een andere vijand van Cowell is.”
      “Hij heeft zich onpopulair gemaakt.”
      “Niet bij de piraten.” Ze zuchtte en leunde naar achteren. “Cowell… Hij heeft een bondgenootschap met de meeste schepen. Hij brengt veel goud in, begrijp je? Niet bang voor grote Engelse schepen. En hij koopt graag een rondje bier voor ze, en dus zou bijna elke piraat Cowell verdedigen.”
      “Bijna.”
      “Ja, bijna. Mijn moeder en ik…” Ze staarde in de verte. “We zijn niet zo dol op hem.”
      “Begrijpelijk.”
      “Wat heeft hij van je gestolen? Goud? Zilver?”
      Rowan schudde haar hoofd en voelde haar maag omdraaien. Wat moest ze haar vertellen?
      “Iets belangrijkers dan dat.”
      “Wat dan?”
      Ze zweeg en dacht na. “We waren getrouwd. Niet omdat ik het wilde, maar omdat hij me dwong. Het kostte me een jaar om te ontsnappen, en nog langer om het geld bij elkaar te krijgen voor mijn eerste boot.”
      “En je gestolen schat?”
      “Hij had een schatkaart gemaakt, zodat hij kon herinneren waar het was. Ik heb het gestolen, maar het is verloren gegaan.” Ze besloot er verder niets meer over te zeggen.
      “En nu?”
      “Ik weet het niet,” loog ze. “Ik ben hier niet zo goed in.” Ze glimlachte weer. “Ik kwam er pas achter dat een boot een crew nodig had, toen ik er één had.”
      En zo bleek dat Finnian gelijk had gehad.
      “Dat had ik je ook wel kunnen vertellen.”
      “Ja..” Ze bloosde. “Dat was dom. Het is gewoon dat ik niet bepaald heb ondernomen dat je mensen kunt vertrouwen.”
      Maeve knikte langzaam. “Daar heb je gelijk in. Soms doen mensen dingen die je niet voor mogelijk had kunnen houden.”
      Cryptisch.
      “Cowell is een slecht mens.”
      “Je zei dat Faraj’s vader door hem vermoord was?”
      Rowan knikte. “Hij is niet zo dol op piraten.”
      “We zijn niet allemaal zoals Cowell.”
      “Toch,” wierp Rowan tegen, “een koopman als Faraj heeft genoeg redenen.”
      Maeve haalde haar schouders op. “Sommige mensen hebben teveel geld. Daar helpen we ze graag vanaf.”
      Rowan deed haar mond open om te protesteren, maar ze wist dat het geen zin had. Maeve keek haar uitdagend aan.
      “Of vind jij van niet?”
“Teveel geld is geen reden om iemand te vermoorden.”
      “Dat zijn Mur - Cowell’s daden, niet de mijne.”
      Rowan zweeg even en nam Maeve in haar op. Ondanks de verspreking keek ze nog steeds kordaat in haar ogen. Ze had nog nooit een vrouw als haar ontmoet, zo standvastig en koppig. Ze deed haar aan Devan denken, en toch, Devan was anders.
      Devan.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Oooooh, wie is die Mur..... ?
    Ik wil meeeeer!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen