'H​eb je toevallig iets van hagelslag?' vroeg Lotte, terwijl ze de keukenkasten open trok. Ik hief vermoeid mijn hoofd op.
'Nee. Ik ben gisteren vergeten boodschappen te doen, sorry.' Mijn nieuwe huisgenoot haalde haar schouders op.
'Maakt niet uit. Ik had zelf al wat meegenomen van huis, alleen de hagelslag ben ik vergeten. Ik kan niet zonder dat spul. Kunnen we straks even snel naar de supermarkt?' Ze plofte neer op een stoel die elk moment kon instorten en stak een sigaret op.
'Als we om negen uur maar in het Knutselpaleis staan, vind ik het prima.'
Ik had nu minder dan vierentwintig uur nieuwe huisgenoten en ze werkten nu al op mijn zenuwen. Het was misschien niet eerlijk, maar de caravan was gewoon te klein en gehorig en ik had de ruimte net een klein beetje eigen gemaakt. Nu liepen twee anderen rond, vloog de deur constant open omdat andere collega's even op bezoek wilden komen en werd er muziek gedraaid die te luid stond. Ik voelde me vreselijk egoïstisch, maar er waren gewoon teveel prikkels. En dit zou nog maanden zo doorgaan.
'Ik heb er zin in,' zei Lotte. Ze blies een grote rookwolk richting het keukenraam, die daar even bleef hangen. De reden waarom zij en Fleur bij mij waren ingetrokken, was niet omdat we op slag beste vriendinnen waren. Het ging er vooral om dat we alle drie rookten.
'Hmm,' bromde ik. Ik had vreselijk geslapen. Het idee dat er wildvreemde mensen op slechts een paar meter afstand lagen (weliswaar met een dunne muur er tussen), mijn gesprek met Kampenberg de vorige dag en het afscheid van de winter ploeg, spookten door mijn hoofd.
Je kon het niet eens echt een afscheid noemen, dacht ik. Bijna iedereen was al weggeweest toen ik terugkeerde naar de caravan om mijn gezicht schoon te wassen. Alleen Tess en Fatima hingen nog rond.
'Ik weet dat we elkaar niet echt veel gezien en gesproken hebben, maar toch succes voor de rest van je werktijd,' had Fatima beleefd gezegd. Tess, daarentegen, had me een knuffel willen geven, waar ik alleen aan ontsnapt was door achteruit te lopen en te doen alsof ik duizelig was en even behoefte had aan 'frisse lucht.' Haar gezicht was even vertrokken en dat had me pijn gedaan. Ik was echt op haar gesteld geraakt. Ze had tenslotte haar best gedaan om me mee te krijgen met de groep. Dat het niet was gelukt, lag niet aan haar.
'Ik ga je missen,' zei ze. Ik had haar niet aangekeken.
'Echt?'
'Echt waar. Je bent een stuk leuker dan je zelf denkt.' Ze had me haar brede Tess-Glimlach gegeven, die ik voorzichtig had beantwoord. We hadden nog even gepraat over haar vriendje, met wie ze straks drie weken naar Thailand zou gaan. Dat ze van de zomer nog eens zou langskomen om te kijken hoe alles ervoor stond. En toen was ze echt weg. Haar enorme hutkoffer achter zich aanslepend liep ze het pad af en verdween achter de struiken. Ik had binnen de mascara resten van mijn gezicht gespoeld en onwillekeurig een laatste paar tranen gehuild. Gisteren was ik een emotioneel wrak. Wat zou het vandaag worden?

Lotte was een al bijna net zo gemakkelijke gesprekspartner als Tess. Je kon haar gerust een kwartier aan het woord laten en zolang ik maar op tijd met mijn hoofd knikte, 'uhu' en 'echt?' zei, viel het niet eens op dat ik niet echt luisterde. Ik had het idee dat ik uit elkaar zou knallen. Alles wat ik nodig had, was rust. Even een momentje van stilte, voor mij alleen. Lotte maakte dat onmogelijk en stiekem haatte ik haar erom. Telde daar nog de verse wonden in mijn bovenbeen bij op die ik gisterenavond had gemaakt en ik was klaar om in te storten.
Toen we om precies negen uur bij Walnoots Knutselpaleis arriveerden -Lotte met een pak hagelslag in haar handen alsof het een trofee was- stonden er nog geen kinderen te wachten. Na een kwartier was er nog niemand en vroeg Lotte wat we dan moesten doen. Ik wreef over mijn slapen. Voor mijn part ging ze waterskiën aan de andere kant van de wereld.
'We kunnen even gaan roken,' opperde ik tenslotte, 'Of je kijkt een beetje rond hier. Waar de materialen liggen, wat voor knutsels er op het programma staan.' Lotte liep naar een van de kasten, trok ze open en sloeg ze meteen weer dicht.
'Dat,' zei ze geschokt, 'doet pijn aan mijn ogen. Wanneer is hier voor het laatst opgeruimd?'
'Eh, ik heb eergisteren nog de vloer gedaan. Hoezo?' Lotte gooide de kast weer open. Het viel me nu pas op dat het inderdaad een ongeorganiseerde rommel was. Gekleurd papier lag door elkaar en slordig gesorteerd, de potten verf stonden half open op allerlei planken. Lotte trok de mouwen van haar werktrui op en pakte een paar bakken met viltstiften.
'Eerst maar eens kijken welke nog werken. Alles wat het niet meer doet, gaat weg.'
'Ik geloof dat we geen stift meer overhouden,' zei ik twijfelend.
Lotte haalde haar schouders op. 'Beter dat we dat nu weten, dan wanneer de kinderen komen.' Het klonk bijna als een horrorfilm.
Ik keek peinzend over mijn schouder door het raam, naar het zwembad. Waar een half in elkaar stortend, maar volkomen leeg rookhok op me stond te wachten.
'Vind je het goed als ik heel even snel ga roken?' vroeg ik smekend. Lotte wuifde met haar hand dat het goed was. Ik bedankte haar en vloog het Knutselpaleis uit.
Rust, rust, rust! Schreeuwde het in mijn hoofd. Even een momentje voor mezelf.
De schuifdeuren gleden open. Ik keek expres niet wie er echter de balie zat, zo weinig behoefte had ik momenteel aan sociale interactie. Bijna was ik de gang uit, de deur die naar het rookhok leidde was al in zicht, toen-
'Stop!'
In mezelf vloekend draaide ik langzaam om. Het was voor de verandering eens geen Chris, maar een nieuwe collega die zichzelf gisteren aan me had voorgesteld en wiens naam ik onmiddellijk was vergeten. Hij was onmogelijk lang en mager, maar zijn gezicht was knap en leek permanent te grijnzen.
'Waar gaan we heen?'
'Roken?' vroeg ik twijfelend.
'Dat zeggen ze allemaal.'
'Wie zijn "ze"?'
'De rokers.'
Ik glimlachte krampachtig. 'Is het goed als ik-' De jongen knikte.
'Ik zal het voor deze keer toestaan, jongedame.' Ik draaide me weer om en rende de deur door, voordat de jongen me weer kon lastigvallen. Buiten ademde ik de frisse wind in en sloot genietend mijn ogen. Alleen. Eindelijk alleen.
'Hé hé,' zuchtte ik.
'Is het zo zwaar vandaag?'
Met een gil sprong ik op. Achter me, in de hoek van het rookhok, hing Chris tegen een houten wand. In zijn ene hand hield hij zijn sigaret, in de andere de onvermijdelijke beker koffie.
'Je bent erg schrikachtig, weet je dat?'
'Wat gaf het weg?' zei ik sarcastisch. Kennelijk was een minuut alleen zijn teveel gevraagd op dit park. Even overwoog ik om weer te vertrekken en een andere plek te zoeken om te roken, maar ik wist geen goed excuus te verzinnen.
'Heb je dat ding binnen al ontmoet?' vroeg Chris met een knikje naar de deur. 'Hij heet Thomas en hij is een regelrechte aantasting voor mijn mannelijkheid. Ik moet zelfs omhoog kijken als ik iets tegen hem wil zeggen en zo klein ben ik niet eens.' Ik graaide in mijn zak naar mijn pakje sigaretten en leende bij Chris een aansteker.
'Is hij erger of minder erg dan Roy?'
'Erger. Absoluut,' zei Chris resoluut, 'Ik zei dat we vandaag even de lichten moesten nakijken in de vrouwentoiletten, omdat ze kapot zijn. Weet je wat hij vraagt? "Waar ligt dat dan aan?" Snap je? Licht en ligt? Arme jongen ging tien minuten stuk om zijn eigen grap.'
'Jouw baan moet onmogelijk vol te houden zijn,' schudde ik meelevend mijn hoofd. Chris grijnsde.
'Je hebt geen idee. Ik verstop me hier nu al een kwartier.' Hij nam een grote slok van zijn koffie en keek me weer aan. 'Maar ik neem aan dat je niet wilt praten over gisteren?'
'Niet echt. Het was stom,' zei ik nuchter.
'Wil je die knuffel dan nog?' vroeg Chris. Hij lachte breed en zijn ogen schitterden. Onwillekeurig deed ik weer een stap achteruit.
'Ik ben niet zo'n knuffelaar.' Chris trok een moeilijk gezicht terwijl hij een nieuwe hijs van zijn sigaret nam. Er viel een stilte, waarin ik ongemakkelijk naar de grond staarde. De wonden in mijn been waren weer gaan prikken en een doffende hoofdpijn kwam langzaam opzetten. Een blik op mijn telefoon zei dat deze dag nog lang niet voorbij was. Sterker nog; hij was amper begonnen.
'Had het iets te maken met je gesprek met Kampenberg?' doorbrak Chris tenslotte de stilte. Geschrokken keek ik hem aan.
'Hoe weet je dat ik een gesprek met hem had?' Hij lachte mysterieus.
'Heijdenveld is net een dorp. Iedereen weet alles over iedereen. Dat, en hij vroeg advies aan me.' Chris klopte zichzelf even op zijn schouder. 'Je zou het niet zeggen, maar deze gozer hier is de eerste adviseur van de grote jongens.' Ik negeerde zijn laatste opmerking en keek hem doordringend aan.
'Wat vroeg hij?'
Chris haalde zijn schouders op. 'Gewoon. Hoe je in het zwembad werkte. Of je een gezellige collega was.'
'En wat zei jij toen?' Mijn ademhaling was weer volledig op hol geslagen en de welbekende knoop in mijn maag was terug. Allemaal met één simpele zin. Chris blies een rookwolk uit en haalde nonchalant zijn schouders op.
'Dat als ik mocht kiezen tussen Dorothea Omber als mijn collega of jou, ik Omber zou kiezen. Zonder twijfel.' Hij lachte, maar die lach verdween vrijwel onmiddellijk toen hij mijn gezicht zag. 'Rustig maar, dat was een geintje. Ik zei dat je een geweldige aanwinst voor het bedrijf bent. Je moet alleen een beetje uit je schulp worden getrokken.'
Ik trok nerveus aan mijn sigaret en begon door het hok te ijsberen. Wanneer leerden mensen nu eens dat ik helemaal niet ergens uitgetrokken wilde worden? In elk geval niet zo snel en niet tegen mijn wil. Toen ik gisteren aan de zomer ploeg werd voorgesteld, had ik iedereen een hand gegeven en zelfs geprobeerd om een gesprek te voeren. Dat alleen al was een enorme overwinning. Dat ik het onderwerp op bakstenen bracht, was misschien een misser, maar niemand was perfect. Ik al helemaal niet.

'Alles oké?' Chris had een nieuwe sigaret opgestoken en keek me met een bezorgde blik aan. Ik was al bijna vergeten dat hij er ook nog was.
'Prima,' loog ik. 'Ik denk alleen een beetje na.'
'Moet vermoeiend zijn om er ook nog eens de halve marathon bij te lopen,' merkte Chris op.
'Hmm.' Maar hij had gelijk. Het was vermoeiend. Ik was uitgeput, mijn hoofd liep over. Mijn been deed pijn, ergens in mijn telefoon stonden nog berichtjes van Zomer die ik moest beantwoorden en ik had mijn ouders al weken niet meer gebeld. Daarnaast moest ik de zomer ploeg zo goed als mogelijk inwerken, vanavond een mini-disco dansen en Lotte zo ver krijgen dat ze die wilde presenteren terwijl ik mezelf in Wallie's kostuum verschool, Kampenbergs huiswerk maken -nou ja, fouten genoeg- en van een eeuwige muurbloem veranderen in een sociaal gezelschapsdier.
Een tocht naar Mordor en onderweg een potje worstelen met orks en een gigantische spin leek opeens een stuk aantrekkelijker. Frodo uit Lord of the Rings had het toch maar goed bekeken.
'Och, ik weet niet,' zei Chris, 'Je vergeet dat op het einde z'n vinger er werd afgebeten. Persoonlijk ben ik toch enigszins gehecht aan mijn ledematen.' Ik bevroor. Had ik dat allemaal hardop gezegd? Deze rookpauze was wel weer genoeg geweest.
'Juist. Dan eh- dan ga ik maar. Veel werk te doen,' stamelde ik. Chris drukte zijn sigaret uit in de asbak en rekte zich uit.
'Goed plan. Ik kan ook wel weer een koffie gebruiken.' Hij hield de deur naar het zwembad galant voor me open. Voordat ik echter naar binnen kon, hield hij zijn arm voor de opening.
'En Winter, doe het rustig aan. Je mag altijd met me komen praten.' Zijn gezicht stond weer serieus.
'Eh, tuurlijk,' knikte ik, wetend dat ik dat aanbod toch nooit zou aannemen.
Zodra hij ons in het vizier kreeg, stond Thomas op achter de balie, spreidde zijn armen en riep: 'Ah, mijn teerbeminde collega's!' Chris stopte plotseling en keek hem ongelovig aan. Thomas grijnsde.
'Teerbeminde. Snap je? Omdat er teer in sigaretten zit? Teer-beminde?'
Chris schudde zijn hoofd, draaide zich om en verdween weer naar het rookhok. Lachend keek Thomas me aan.
'Was 'ie goed of was 'ie goed?' vroeg hij.
'Ik denk dat je een teer onderwerp geraakt hebt,' zei ik terwijl ik snel langs hem heen richting de uitgang beende. Toen de schuifdeuren achter me dicht schoven, hoorde ik hem nog lachen.


Reacties (3)

  • aarsvogel

    Ik mag Thomas wel hehe.

    1 jaar geleden
  • Frodo

    Ja inderdaad Winter, Frodo is een badass:Y)
    Weer een tof hoofdstuk!

    1 jaar geleden
  • Teal

    Leuk stukje!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen