Foto bij Proloog

Lang leve de koning

Hij was er bijna.
      Met zijn mantel tot ver over zijn gebogen hoofd getrokken stapte hij richting de grote buitendeuren. Als hij die door was, moest hij een gang door naar rechts, onder de boog door, zo de troonzaal in. Hij kon de weg nog altijd glashelder voor zich zien. Hij was er bijna.
      Er was niet veel volk op het binnenplein. Het was een grijze dag, iedereen zat binnen en bad tot de Godin voor regen. De tonnen stonden wijd open, klaar om elke druppel op te vangen. Een enkeling zweepte het grind eruit, een ander snelde naar binnen met het hout voor het Groote Vuur. De troonzaal zou stilletjes aan vollopen, hij kon de eerste noten al horen.
      Hij versnelde zijn pas. Met zijn hoofd nog steeds gebogen liep hij naar de twee wachters, die hun handen al klaar hielden op het gevest van hun zwaard. Nog voor ze halt konden zeggen, trok hij het zijne.
      Het was geen lang zwaard, eerder een dolk zelfs. Het was niet ingezet met edelstenen, het stond zelfs een beetje krom, maar het metaal kwam uit de Westmijn en was ijzersterk. En het was heel wat sneller dan de logge gevallen van de wachters. Hij sneed langs de zij van de eerste wachter: diep genoeg om zijn tegenstander te vellen, maar niet diep genoeg om hem te doden.
      Hij draaide zich om, ontweek het lemmet van de tweede wachter met een sprong en liet zich achterover tegen de deuren vallen. Het hout kraakte. Zijn schouder ook. De overgebleven wachter schreeuwde. Hij gaf hem een trap, waardoor de wachter naar achteren wankelde. Hij zette zich af van de deur en stootte naar voren. Deze wond was wel dodelijk, maar niet direct. De wachter haalde nog uit en het metaal boorde zich door zijn lichte harnas in zijn schouder. Hij kreunde. Hij sloeg naar de hand van de wachter, die al slapper werd. Het zwaard kletterde op de grond.
      Hij wachtte niet, keek niet hoe het licht in de ogen van zijn tegenstander uitdoofde. Hij draaide zich om, kneep even in zijn gewonde schouder en duwde de deuren open. Hij ging naar rechts, de gang door. Het leder van zijn schoenen weerkaatste hol tegen de stenen. Het ijle gezang was al gestopt bij de schreeuw van de wachter.



Het bloed droop van zijn kaak en van zijn zwaard. Achter hem liep het rode spoor door tot aan de rand van de zaal. De druppels verdwenen onder de grote, houten deuren. Niemand begreep hoe hij tot hier was gekomen, maar dat was nu niet meer belangrijk. Hij stond er, hijgend en met het rode koord strak rond zijn vuist gedraaid. Aan het uiteinde wiegde het zegel zachtjes heen en weer.
"Rot op," riep hij, zijn stem schor van de inspanning. Zijn blik gericht op de kroon. De paniek op de binnenplaats klonk nauwelijks door tot de troonzaal. Niemand bewoog. De stilte zinderde in de lucht. "Rot op," siste hij nog eens, en hij zette een stap dichterbij. Een soldaat trok zijn zwaard, maar een ander deed hetzelfde. De eerste schoof het snijdend traag weer in de schede. De tweede volgde. Er was niets dat ze konden doen.
De koning stond langzaam op. Zijn gestalte rees nauwelijks boven de troon uit. Zijn zware mantel gleed van zijn smalle schouders, maar er was deze keer niemand om het op te vangen. Zijn handen gingen de lucht in, bleven even boven zijn hoofd hangen, en klemden zich vervolgens rond de kroon. Het metaal kletterde op de grond, rolde van de trappen af en bleef voor de voeten van de indringer liggen.
Er werd niets gezegd. Het zwaard ging de lucht in, de rode punt gericht op dezelfde deuren als waar het vandaan kwam. De koning slikte, maar liep met opgeheven hoofd de drie trappen naar beneden. Heel even stonden ze lijnrecht tegenover elkaar, oud en nieuw, maar het zegel blonk onverbiddelijk tussen hen in. De indringer bewoog zich niet, maar zijn ogen volgden elke beweging. De koning rilde zichtbaar, strekte zijn rug en streed de zaal uit. Niemand volgde hem.
De grote houten deuren klapten dicht. De massa bewoog. Teraa bukte zich en raapte op wat hem toebehoorde.

De verloren prins had zijn kroon weer opgeëist.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen