Terwijl ik in ieder bosje naar nog één aardbei zocht, ( maar niet succesvol was) hoorde ik de grote stampvoeten van alle gespierde mannen die terugkwamen van de tocht. Ik durfde geeneens om te draaien. Ik wou die zakken met bloedend vlees niet zien. Dus ik bleef in de brandnetels staan. Het prikte, maar het was minder erg dan dode dieren. " He! Daar is mijn stoere manneke! Hoe gaat het met je?" De gespierde man tilde mij op. Nu moest ik wel naar hem kijken. "Slecht. Sinds jij en je trollengroep hier binnenkwamen met dat vlees!" Pap zuchtte alleen en ging verder. " Wat wil je dan? Dat ik uithonger? dat ik maar dood moet gaan omdat mijn zoon vindt dat jagen gemeen is? dat ik moet stoppen met jagen zodat ik ongelukkig word?" Ja, je hoort het goed. Alleen maar ik, ik, ik. Hij zette me boos weer neer, zette zin armen in z'n zij en wachtte op een antwoord. " Pap! Denk niet dat het allemaal slecht is als we geen vlees hebben! De natuur heeft veel meer om mee van te leven!" Hij keek me vragend aan. Hij was aan het denken. En toen schopte iets bij hem eruit det vreselijk raar was. Toen hij het zei, voelde het alsof ik de laatste trede van de trap miste. " Ja zoals
extreem gestoorde kinderen!'' Er verschenen weer tranen in mijn ogen. Ik probeerde ze weer naar binnen te duwen, maar dat was onmogelijk. Dat je vader, diegene die je heeft opgevoed, je nu beschouwd als een gestoord kind.

Tante Betty was er inmiddels ook al bij gekomen. Ze wist duidelijk niet aan wiens kant moest staan. Ze zei alleen duidelijk dat we moesten ophouden met vechten. " Qourra, ga jij maar even ergens anders zitten. Ik praat wel met je vader." Ik knikte heel zacht en heel sip. Er was maar één man die mij begreep. De enige man die echt begreep wat ik bedoelde. Dat was de zwerver. Hij zat altijd op zijn stoffige matje op het zand bij de rivier te rusten. Die man vertrouwde mij, en ik vertrouwde hem. " Hoi Leo." Zei ik verlegen en ik ging naast hem zitten op het hete zand. " Hallo lieve Qourra. How gaat i-'' Hij stopte met praten. Hij zag dat er een traan over me wang liep. '' Wat is er aan de hand jochie?'' Ik vertelde van alles wat papa net had gezegt. en Leo de zwerver reageerde zoals niemand anders in het dorp zou reageren: '' Daar is niks aan te doen, mensen blijven zoals ze zijn daar kan je hem niet zo gauw in veranderen. Maar jij kan de wereld wel veranderen..'' Hij drukte zijn vinger op mijn borst. '' Later als jij ouder bent, zorg jij ervoor dat dieren in vrede verder leven, zonder jagers. Ik geloof in je. Je gaat de toekomst veranderen Quorra.'' Hij aaide over me schouder. Ik bedankte hem, hij had altijd gelijk. '' Wacht even..'' Zei Leo. '' Geef deze aan je tante.'' Hij glimlachte. Je zag zijn half gebroken tand stralen. Ik zei gedag en rende terug naar tante Betty. Door Leo ging het weer stukke beter. Ik bekijk de oude stoffige brief eens goed. En toen moest ik lachen.

CURSUS VAN DIEREN HOUDEN
TIJD: iedere avond.
WAT MOET JE BIJ JE HEBBEN: Een dier
BIJ WIE MOET JE ZIJN: Aardige, lieve zwerver Leo.

HOPELIJK ZIEN WE U BINNENKORT!


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen