Foto bij 69 Mission not completed, yet

Nog maar 3 weken om het verhaal af te ronden voor de SOTY. Ik moet even doorschrijven geloof ik!

#NieuweBijnaam

Met een raspende ademhaling bleef ik in de gammele stoel zitten, mijn ogen geen seconden van de kronkelende worm naast mij. Ondanks zijn blinddoek zag ik dat Quinten mijn richting op keek. Het was ook niet zo moeilijk om te horen waar ik zat. Ook hij gaf af en toe een kreun van pijn.
“Je zoekt wel de goede mannen uit he.” Ik negeerde hem, ik had zo geen zin in een gesprek met hem.
“Ik mag dan wel vreemd gegaan zijn. Maar ik heb je nooit in levensgevaar gebracht.” Negeer hem Jillian, niks zeggen, niks zeggen. Het koste me zoveel moeite om hem geen trap in zijn gezicht te geven, dan zou hem zijn mond wel doen houden.
“De keuze tussen jou en dat zogenaamde zoontje van hem was zo gemaakt. Hij had precies drie seconden nodig om zijn keus te maken”. Ik probeerde uit alle macht om niet te luisteren. Alles dat uit zijn mond kwam was een leugen. Ik mocht niks geloven van wat hij zei. Maar stiekem brak het mijn hart. Zou ik er ooit achter komen wat er precies gebeurd was? Ik concentreerde me op mijn ademhaling, dat was al lastig genoeg. Ik had natuurlijk ook dokters advies moeten volgen en me kalm houden, maarja iets met oorlog en een psychopaat die achter me aan zat.
Ruim 5 minuten duurde het voordat Alexander terug kwam. Quinten ratelde maar door, maar het ging allemaal langs me heen.

“Ik heb het ze….” Begon Alexander trots te vertellen. Ik bewoog alleen mijn ogen zijn kant op, niet in staat om meer te bewegen.
“Is alles in orde? Stomme vraag. Sorry Jill, maar je ziet er echt niet uit.”
“Thanks, ik hou ook van jou. Is de oorlog nu voorbij?”
“Voorbij? Hahahahaha” Een luid schel gelach kwam er onder de doeken vandaan. De oorlog is pas voorbij als ik ze dwing om te stoppen of tot je al mijn mensen hebt vermoord. Had ik al gezegd dat er meer van mijn soldaten zijn dan van jou?”
Enigszins verbaasd keek ik Alexander aan. Was ik zo naïef geweest om te bedenken dat de oorlog voorbij was als we Quinten te grazen hadden?
“Owja? En jij hebt vast geen zin om ze dat te vertellen. Jij laat je mensen liever doodgaan dan je over te geven? Je doel is mislukt. Stop ermee.” Alexander liep rood aan van boosheid. Lichtelijk tomatelijk, Kolonel Tomaat. Hij greep Quinten bij zijn schouders, trok de blinddoek af en gooide hem met alle kracht tegen de muur aan. Het verbaast me dat Quinten niet door de muur heen ging.
“Dwing je mannen om te staken” schreeuwde Alexander inclusief consumptie in het gezicht van Quinten.
Het nare gelach kwam opnieuw uit Quintens mond.
“Nee, ik ga door tot mijn doel voltooid is. En mijn doel is pas voorbij al jullie dood zijn.”

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Kolonel Tomaat.

    Geweldig, als altijd.

    Quinten is echt vrij gestoord, zoals we inmiddels van hem gewend zijn. Hij is echt zo extreem geobsedeerd met dat Jill. Wat een klootzak.

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Oh my god
    Die gast moet echt stoppen
    Maar ben benieuwd hoe dit verder gaat!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen