Foto bij Hoofdstuk 37

      “Kan ik Devan zien?”
      “Je reisgenoot?”
      Rowan knikte en sprong op. “Ik moet weten of ze oké is.”
      “Mijn moeder is in haar buurt.”
      Dat veegde de frons niet van Rowan’s gezicht.
      “Ze weet wat ze doet.”
      Rowan zuchtte. “Daar twijfel ik niet aan, maar…”
      “Kom op, we gaan wel bij haar langs.”
      Maeve pakte haar hand, en een kleine schok ging door Rowan’s lichaam. Ze had al lang niet zulk fysiek contact gehad, en het voelde ineens zo dichtbij. Toen Cowell haar hand pakte, was het altijd een stevige handgreep geweest, als boeien om haar polsen. Maeve was anders. Ze hield haar vast als twee vrienden handen vasthouden: losjes en zonder dwingen. Verbaasd merkte Rowan dat ze haar zonder protest volgde.
      De deur kraakte open en Rowan vond Devan in een groot bed, met Faraj naast haar en Grainne druk bezig.
      “Rowan.”
      Devan’s glimlach was maar zwakjes, maar ze glimlachte, en de glazige blik in haar ogen was verdwenen.
      “Devan. Hij voel je je?”
      “Draaierig. Alles tolt, en beweegt, alsof ik op een schip zit.”
      Voor even wist Rowan niet of ze een grapje maakte.
      “Je zit op een schip.”
      “Weet ik.” Toen Rowan niet ontspande, zei ze: “maak je geen zorgen, ik ga hier niet dood aan. Én ik zou moeten overgeven nu, maar er is niets om over te geven. Bedank Filip maar voor me.”
Filip.
      “Waar is Filip?” vroeg ze aan Grainne.
      “In de keuken,” antwoordde ze, zonder op te kijken van haar werk. “Hij mag het komende jaar afwassen. Ik heb hem alvast aan het werk gezet.”
      Maeve grinnikte.
      “Maeve,” probeerde Grainne, maar het was duidelijk dat haar berisping niet al te serieus was. Maeve en haar moeder leken meer op gelijken dan op moeder en dochter, op dit schip.
      “Wat? Hij verdient het.”
      Grainne schudde haar hoofd afkeurend, maar ze glimlachte breed.
      “Het komt goed met Devan,” zei Grainne. “Ze maakt alweer grapjes.”
      “Ze maakt altijd grapjes.”
      Devan haalde haar schouders op. “Ik doe mijn best.”
      “Doe jij nou maar je best beter te worden.”
      Grainne was ontspannen genoeg, maar Faraj had die zorgelijke blik in zijn ogen die Rowan maar al te goed had leren kennen.
      “Ik wil je niet kwijt raken, Dev.”
      Devan glimlachte, en ze had haar nog nooit op deze manier zien lachen. Het was zo zacht, ondanks de donkere ogen en haar kale hoofd.
      “Je raakt me niet kwijt, Faraj. Dat beloof ik je.”
      Pas toen leek hij gerustgesteld.
      Met die woorden was het ook voor Rowan genoeg. Om de één of andere reden wist ze dat Devan zulke beloften niet voor niets maakte.
      Maeve wenkte haar en samen liepen ze naar het bovendek, waar de zilte zeelucht haar tegelijk waaide en de wind aan haar haar rukte.
      “Er is een storm op komst,” zei ze. “Ik ben blij dat jullie hier zijn.”
      “Het kan geen toeval zijn om opgepikt te worden door de Saving Grace.”
Ze grijnsde. “Heeft Filip je meegesleept in zijn sprookjes?”
      “Nee,” zei Rowan, en ze legde haar armen op de reling en keek uit over de zee. “Maar ik ben van mening dat er waarheid in elk sprookje zit.”
      Ze humde langzaam en knikte. “Misschien. Zo had ik er nog niet over nagedacht.”
      “Zie?”
      “Zeemeerminnen bijvoorbeeld komen van gefrustreerde,” ze maakte haakjes met haar vingers, “mannen op zee. Die zouden nog een mooie vrouw in een zeehond zien.”
      Ze bloosde. “Dat zijn selkies.”
      “Oh ja, selkies.”
      De wind spetterde water op haar, en even kon ze inbeelden dat ze was wat ze altijd al geweest was. Een selkie.
      “Waarom geloof je niet in ze?”
      Maeve zuchtte en heel even leek het alsof ze wilde weglopen, maar toen schudde ze haar hoofd.
      “Onzin voor eenzame zeelieden. Mannen die verlangen naar vrouwen die er niet zijn.”
      "Misschien.”
      “Neem selkies bijvoorbeeld. Je steelt hun huid en ze is je bruid.”
      Rowan sloeg haar ogen neer.
      “Sprookjes en verhalen zijn niet ons domein, Rowan. Het is van mannen die verlangen naar vrouwen die ze kunnen bezitten en gevangen houden. Denk je dat die Selkies gelukkig zouden zijn?”
      “Nee,” zei ze. “Ik weet dat ze niet gelukkig zijn.”
      Haar hart stopte bij de verspreking, maar Maeve keek haar alleen meewarig aan.
      “Dan snap je waarom ik Filip niet geloof.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Hmmmm, ben benieuwd of ze de waarheid nog zal leren kennen, maar denk het wel.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen