Foto bij Chapter seventy-eight

Waar Kidou normaal gesproken een paar extra passen moest zetten om zich optimaal aan te kunnen passen aan mijn snelheid en speelstijl en daarbij vaak achteraf doodop van te zijn, lijkt Demonio totaal geen probleem te hebben om mij bij te houden. Er is geen druppeltje zweet zichtbaar. Hij weet waar ik heen ga, met welke snelheid ik dat doe en kan precies inschatten waar ik ga landen als hij mij de bal toespeelt. Het voelt alsof ik samen met de vroegere Teikoku op het veld sta. Iedere tactiek, iedere pass, alles is hetzelfde. Er is zelfs een namaak Kidou die misschien wel twee keer zo erg is. Mijn blik keer ik naar de jongen die in het midden van het veld staat. Demonio Strada, hij lijkt op de vroegere Kidou, alsof Kageyama DNA heeft afgenomen en er een kopie van heeft willen maken, maar extreem gefaald is met het uiterlijk. Maar de houding, het commanderen en manipuleren, de perfecte strategieën en vloeiende manier van spelen, is exact overgenomen. Demonio is zelfs erger geworden dan de vroegere Kidou, strenger en waarschijnlijk is hij zelf instaat op Kidou twee stappen voor te zijn. Iets dat ervoor zorgt dat ik hem eigenlijk nog meer haat.
Met een diepe zucht, stap ik naar de zijlijn en pak mijn flesje drinken. Voordat ik ook maar een slok heb kunnen nemen, wordt er alweer naar me geroepen: ‘Je bent te langzaam Milou! Schiet op en leer dat schot! De wedstrijd tegen Orpheus begint over een uur!’ snauwt Demonio mijn kant uit. Ik werp de jongen een giftige blik toe, trek extra langzaam de dop van mijn flesje en blijf hem recht aankijken als ik heel langzaam een slok water neem. De hooghartige manier waarop hij op het veld staat en vervolgens ongeduldig met zijn voet op de grond tikt, zorgt ervoor dat ik uit frustratie mijn flesje in elkaar knijp. Het flesje laat ik vallen en keer mij richting het veld. ‘Wie denk je nou precies dat je bent? Je voelt je superieur hé?’ vraag ik hem. Ik zet een paar passen naar de zijlijn, maar stap het veld niet op. Demonio trekt een wenkbrauw op en er verschijnt een speelse grijns op zijn gezicht. Precies dezelfde grijns die Kidou altijd opzette toen hij bij Teikoku speelde. Toen Kidou alleen nog maar uit was op kracht en genoot van het compleet uitschakelen van een team. Zo erg, dat er teams zich uit competitie hebben moeten terugtrekken omdat ze niet voldoende spelers hadden. En als ze dat wel hadden, dan stak Kageyama er wel een stokje voor. ‘Dat klopt. Want ik ben de verbeterde versie van Ki-’ ‘Spreek die naam niet uit!’ kap ik hem fel af. Mijn handen bal ik gefrustreerd tot vuisten en kijk de jongen strak aan. ‘Jij bent niets anders dan een slap aftreksel van de Kidou die ik ken en jij-!,’ sis ik tussen mijn lippen door en keer mij dan vervolgens naar Kageyama. Mijn felle groene ogen hebben plaats gemaakt voor een paar rode als ik naar de blondharige man op de bank kijk. ‘Jij kunt het wel schudden, ik ben weg hier,’ sis ik hem toe. Mijn tas pak ik weg bij de reservebank en maak aanstalten om weg te lopen, totdat Kageyama zijn mond weer opentrekt. ‘Oh, maar weet je dat wel zeker, Milou? Of ben je onze afspraak soms vergeten?’ spreekt hij mij breed grijnzend toe. Ik vernauw mijn ogen en kijk de man strak aan. ‘Ik zie je tijdens de wedstrijd,’ sis ik hem kwaad toe en stap dan weg.

Ruim een uur voordat de beslissende wedstrijd voor wie er mag spelen als Italië’s team zou gaan beginnen, stap ik richting het veld. Het tenue van Inazuma Japan siert mijn lichaam en ik tik zachtjes een voetbal voor mij uit. Een kleine grijnsje staat op mijn gezicht als ik het veld nader. Kageyama verwacht dat ik kom om voor zijn team te spelen, maar daar is mijn trots te hoog voor. De grijns op mijn gezicht verdwijnt echter zodra ik het veld in zicht krijg en de wedstrijd, zoals verwacht, al bezig is. Vol verbazing kijk ik neer op de persoon in het doel van Orpheus. Mijn ogen worden groot. Endou?! Mijn blik schiet direct over het veld en blijven vol ongeloof bij Kidou hangen. Met de bal enkele meters voor hem, staat hij als versteent in het midden van het veld. Fudou en Sakuma roepen hem toe, maar het lijkt hem niet bij zinnen te brengen. ‘Jullie zijn de creaties van Mr. K? Wat een lachertje!’ roept Demonio spottend over het veld. Kidou lijkt dit echter niet te pikken en komt opnieuw in beweging. Hij lijkt echter niet uit de trans te zijn waar hij zojuist in heeft gestaan. De bal verliest hij direct aan Demonio. Ook Fuduo laat zich door zijn frustratie leiden, waardoor een poging om de bal af te nemen, mislukt. ‘Wij zijn het ultieme team! En dit.. Is de ultieme hissatsu techniek,’ zegt Demonio breed grijnzend. Zijn vingers brengt hij naar zijn lippen en fluit. Mijn adem stokt in mijn keel als ik het fluitje van Emperor Penguin Nr 1 herken. Maar in plaats van de normaliter, rode pinguïns, komen er een stel normale pinguïns met felrode ogen uit de grond steken en grijpen zich aan Demonio’s been vast. ‘Emperor Penguin X!’ Het schot raast op volle vaart op Endou af die zelf de lucht in is gesprongen voor zijn hissatsu. Maar voordat hij überhaupt een begin heeft kunnen maken aan zijn hissatsu, heeft Demonio’s schot hem al bereikt en landt de bal hard in zijn zij. Endou eindigt met de bal het goal in en Sakuma kijkt voor horror naar hoe Demonio nergens last van lijkt te hebben. ‘Dit kan niet. Het is krachtiger, maar hij heeft nergens last van,’ brengt hij ongelovig uit. Demonio keert zich grijnzend naar de groep jongens toe en schenkt ieder een minderwaardige blik. ‘Verwar het niet met een onafgemaakt schot dat alleen maar voor recoil damage zorgt na ieder gemaakt schot. Dat niveau is voor tweederangs spelers,’ lacht hij schamper.
Met gebalde vuisten kijk ik naar de wedstrijd die hervat wordt. Kidou heeft zijn spark verloren en het is van zijn gezicht af te lezen dat hij van binnen in strijd is met Kageyama. Deze man heeft na al die tijd nog zoveel invloed op Kidou, zelfs Sakuma en Fudou weten niet wat ze met hem aanmoeten. Diegene die meer schade op hebben gelopen dan Kidou zelf, hebben zich er uiteindelijk veel makkelijker van af kunnen zetten. “Je bent misschien het sterkst, maar je bent en blijft kwetsbaar.” Mijn moeders woorden echoën door mijn hoofd. Ze heeft gelijk, want ik zit nog net zo erg vast, als dat Kidou zit en als ik mijzelf niet kan bevrijden, dan bevrijdt ik Kidou van de hel waar hij nu in leeft.
Opnieuw luidt Demonio’s gefluit over het veld en steken de pinguïns uit de grond. Op het moment dat ze uit de grond razen en zich een weg naar Demonio’s been banen, zet ik een paar passen naar voren. Met blik kruist kort met die van Kageyama en mijn ogen kleuren fel rood op wanneer ik op mijn vingers fluit. Het gefluit echoot luidt over het veld en laten de vier jongens van Inazuma Japan geschokt naar mij omkijken. De felrode pinguïns die ik opgeroepen heb, knagen zich vast aan mijn been en ik schiet de bal voor mij, op volle kracht naar het veld. ‘Emperor Penguin Nr 1,’ rolt er kil over mijn lippen zodra ik weer met beide benen op de grond sta. Er is een luide knal te horen wanneer Demonio’s schot en het mijne met elkaar in aanraking komen. Beide schoten razen uiteindelijk een andere richting uit. Met mijn armen in mijn zakken, stap ik op een kalm tempo op het veld af en grijp ik Demonio’s blik vast. ‘Oeps.., werd jouw ultieme schot nou gestopt door een tweederangs speler én hissatsu?’ vraag ik met een geamuseerde grijns op mijn gezicht. De afstand tussen mij en Demonio maak ik steeds kleiner, maar de jongen lijkt op geen ogenblik weg te willen stappen. Hij heeft lef. Ik passeer de vier jongens van Inazuma Japan, werp ze alle vier een korte blik toe, voordat ik mij weer op Demonio focus. Eenmaal tegenover hem, steekt hij een kop boven mij uit, net als Kidou doet. Dezelfde grijns staat nog altijd op mijn gezicht en ik moet op mijn tenen staan om mijn lippen vlak naast zijn oren te plaatsen. ‘Klaar om te verliezen van tweederangs spelers, Demonio Strada?’

Reacties (1)

  • Luckey

    snel verder!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen