‘Hé, babyface. We gaan!’
      Er klonk een klap op iets van metaal, waarschijnlijk de motorkap. Alex zette zich af tegen de onderkant van de Nissan Leaf en rolde op de ligkar onder de wagen vandaan. Ze veegde haar handen aan haar overall af, trok haar motorjack aan en liep naar het busje waar Phil al achter het stuur was gaan zitten. Miles leunde tegen de passagiersdeur aan en wierp haar een ongeduldige blik toe.
      Kozik, Chibs, Rat Boy en Opie stonden al bij de motors. Eigenlijk had Alex er niet echt bij stilgestaan dat ze mee zou gaan naar de gevangenis. Het was nu zes weken geleden dat ze door Kozik als prospect was aangedragen en sindsdien had dat niet veel ingehouden. Ze moest nog steeds wennen aan het idee, en deze dag was er eentje waar ze toch wel een beetje tegenop had gezien. Ze stelde zich zo voor dat het de hardste jongens waren die de bak in waren gestuurd. Misschien vonden ze haar maar een mietje. Net als Miles.
      Miles was niet bepaald haar beste vriend en af en toe had ze zelfs het gevoel dat hij haar vermomming doorzag. Tot tweemaal toe had hij al in een dronken bui naar haar borsten gegraaid en één keer had ze zich niet op tijd kunnen wegdraaien. Ze geloofde niet dat hij zich daar de volgende dag nog iets van had herinnerd, maar hij maakte onverminderd opmerkingen over haar niet al te ruige uiterlijk en haar nickname had ze ook aan hem te danken.
      Niet een hele stoere.
      Inmiddels was ze bij de achterportier aangekomen en ze gleed op de achterbank. Miles draaide zich met een grijns naar haar toe. Zijn lippen bewogen, maar Phil vond zijn stemgeluid net zo moeilijk te verdragen als zij. Hij draaide de volume van de muziek flink omhoog. Een zweem van een grijns lag om zijn lippen, zag ze via de achteruitkijkspiegel. Ze verbeet een veel te lieve glimlach die haar dankbaarheid direct naar de oppervlakte bracht en stak gauw een sigaret op zodat ze haar gezicht kon afwenden.
      Het was haar opgevallen dat Miles zijn mede-prospects naar beneden probeerde te praten, in de hoop dat hij zo zelf beter uit de verf kwam, en helaas bleek Alex zijn favoriet, wellicht omdat ze er het kortst bij zat en ze nog steeds een beetje op zoek was naar haar plaats.
      Ze trok veel met de mannen op en hoewel op Miles na niemand vervelend tegen haar deed, had ze nog niet echt een band met iemand. De anderen kenden elkaar al zo lang, en zij had natuurlijk iets te verbergen. Toch had ze andere verwachtingen gehad. Haar broertje had zich hier thuis gevoeld, de paar keer dat ze elkaar hadden gebeld had hij een warmte beschreven die ze beiden sinds hun kindertijd niet hadden gevoeld.
      Hopelijk was het iets wat nu zou komen. De bikersfamilie was immers verscheurd geweest, maar weldra was iedereen thuis. Ze hoopte dat ze nu ook aansluiting vond en er iemand was bij wie ze – tot op zekere hoogte natuurlijk – zichzelf kon zijn.
      Ze nam een flinke hijs van haar sigaret terwijl ze de motors volgden, Charming uit. Het roken vond ze nog steeds niet erg lekker, maar iedereen rookte en hoewel ze normaal gesproken immuun was voor groepsdruk, wilde ze nu zo min mogelijk negatieve aandacht op zichzelf vestigen. Het gedrag van de anderen kopiëren, dat was haar tactiek. En tot nu toe ging dat haar goed genoeg af om de kleding te mogen dragen die haar met de motorclub associeerde.
      Een beetje nerveus beet ze op de binnenkant van haar lip. Hopelijk vonden de president en de VP haar ook een aanwinst. Het zou nogal een afgang zijn als ze zo meteen zouden zeggen dat ze helemaal geen extra prospect nodig hadden nu ze allemaal weer bij elkaar waren…

Alex hielp met het uitladen van de motors uit het busje en ging daarna naast Kozik staan. Van alle mannen had ze met hem de beste klik. Doordat hij zelf bij de marine had gezeten, voelde ze een connectie met hem waar hij zich zelf niet bewust van kon zijn. Zelf had Alex immers nooit iets losgelaten over haar tijd in het leger, zoals ze eigenlijk maar weinig over haar geschiedenis had gedeeld. Het was tijdens een van haar eerste dagen hier geweest dat ze voor aan de weg een beetje aan het skaten was geweest en hij vanaf een muurtje had toegekeken, met een blik van nostalgie in zijn ogen die haar duidelijk maakte dat hij vroeger ook al heel wat jaren op het skateboard had doorgebracht.
      Een plots gejoel trok Alex uit haar gedachten. Ze stelde haar blik scherp en zag dat het hek van de gevangenis opzij werd geschoven om er een groepje van zes mannen door te laten. Alex had de foto’s die in het clubhuis hingen al bekeken en wist in ieder geval hoe ze heetten. Een beetje nerveus schoof ze met haar voeten heen en weer terwijl ze haar best deed om zich te vermannen. Ze moest een goede indruk maken.
      Opie, Kozik, Chibs en de andere prospects omhelsden de voormalige gedetineerden enthousiast en sloegen elkaar lachend op de schouder. Ze voelde zich overduidelijk een buitenbeentje en ze was ietwat opgelucht toen Kozik twee cuts in haar handen duwde en zei dat die van Happy en Juice waren. Ze twijfelde er niet aan dat hij haar ongemak had opgemerkt en anders dan Miles maakte hij haar er niet om belachelijk.
      Ze zette een stap opzij, naar Happy toe. Met zijn lengte was hij niet makkelijk over het hoofd te zien. Zelfs met de blijdschap die hij nu uitstraalde, kreeg ze de impressie dat ze daar vooral geen ruzie mee moest maken.
      ‘Hé man,’ zei ze, de onzekerheid ver weg duwend. ‘Welkom thuis.’
      Ze reikte hem de felbegeerde cut aan en met een brede grijns pakte hij die aan en gaf haar een flinke dreun op de schouders. ‘Thanks.’
      Voordat ze verder iets kon zeggen, wrong Miles zich tussen hen in om hem met een omhelzing te begroeten. Zijn uitdagende blik ontging haar niet, maar ze deed alsof ze het niet zag, draaide zich om en keek waar Juice was. Hij liet net Chibs los en keek om zich heen.
      Ze slikte moeizaam toen hun blikken elkaar kruisten. Man, wat was hij knap. Op de foto was dat haar niet opgevallen. De tatoeages die ze toen had gezien, waren nu onder zijn haar verdwenen. Al was dat niet het grootste verschil; hij keek haar aan alsof ze het mooiste was wat hij ooit had gezien en toen hij voor haar stond, kon ze zich een paar tellen niet verroeren terwijl hij duidelijk wachtte tot ze het kledingstuk losliet.
      Het kostte haar een paar tellen voordat ze zich realiseerde dat die warme blik en oogverblindende lach niets met haar te maken hadden, maar dat dat natuurlijk kwam doordat hij na achttien lange maanden eindelijk zijn vrijheid had teruggekregen.
      Hoewel de ‘welkom thuis’ zo over haar lippen was gerold toen ze Happy zijn cut gaf, kreeg ze nu amper een woord over haar lippen en stak ze het kledingstuk onbeholpen naar hem uit, gevangen in zijn prachtige bruine ogen.
      ‘Jij bent vast de nieuwe,’ zei hij met een glimlach die haar knieën week maakte.
      ‘Euh, ja,’ mompelde ze, naarstig op zoek naar haar verstand. Ze was een jongen, een man. Ze mocht hem niet zo dom aanstaren, verlangend naar die gespierde armen om haar heen zoals al die andere mannen rondom haar bij elkaar deden. ‘Ik ben Shane,’ wist ze eruit te persen.
      ‘Goed je te zien.’
      Met kracht kwam zijn hand op haar schouder neer, voordat hij zijn cut aantrok, langs haar heen liep en Kozik omhelsde. De jaloezie die als een indringer gewelddadig haar lijf binnendrong, veroorzaakte steken in haar buik.
      Gauw probeerde ze haar gezicht in de plooi te trekken, voordat het Miles zou opvallen. Hij vond het ongetwijfeld leuk om haar als gay af te schilderen en dan kon ze wel fluiten naar een vriendschap met wie dan ook. Ze had het gevoel dat deze gasten nogal achttiende-eeuws waren als het op andere seksualiteiten dan ‘de norm’ aankwam.

Reacties (3)

  • Trager

    Mooi! Dit bevalt me wel :3

    1 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Mooi hoor

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Dit verhaal belooft tot nu toe echt veel goeds.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen