Nynke had barstende hoofdpijn. Het overheerste al het andere wat ze voelde - en dat waren misselijkheid en buikpijn. Het viel reuze mee hoeveel biertjes ze de avond ervoor naar binnen had gewerkt, maar in combinatie met weinig eten en net herstellende van een buikgriep kon ze wel begrijpen waarom ze zich zo slecht voelde.
Toen de hoofdpijn afzakte van ondraaglijk naar nét iets minder ondraaglijk, opende Nynke haar ogen. Het eerste wat ze zag, was dat het al laat in de ochtend moest zijn. De zon was al opgekomen; haar kamer werd verlicht door een klein straaltje zon, dat wist te ontsnappen langs haar gordijn. Het was net alsof dat straaltje zon haar treiterde door precies in haar oog te schijnen. Ze zuchtte, kwam overeind, en liet zich direct weer achterover vallen. Een golf van misselijkheid overspoelde haar en ze legde haar hand op haar ogen, zodat haar zicht donkerder werd. ‘Kut,’ mompelde ze.
Het duurde toch zeker een uur voordat ze toch echt haar bed uitkwam. Opnieuw kwam de misselijkheid opzetten, maar ze probeerde het te negeren. Ze stapte haar bed uit - alles duizelde - en liep naar de woonkamer, waar ze uit het medicijntasje twee paracetamol pakte. Nadat ze deze met een glas water had ingenomen, liep ze terug naar haar bed, waar ze direct haar ogen weer sloot.
Een kwartier later besefte ze dat ze niet meer in slaap zou vallen, hoe graag ze ook zou willen dat ze deze dag gewoon slapend door kon brengen en daarna weer fit wakker kon worden. Ze pakte haar mobiel van haar nachtkastje en scrolde door haar appjes. Ze had weer eens gekke dingen naar Steven gestuurd; een aantal spraakopnames dat hij ook moest komen en een aantal foto’s waarmee ze een fotoboek kon vullen. Zijn enige reactie was:

Haha, je hebt een leuke avond gehad zeker! Ben benieuwd hoe leuk je ochtend gaat zijn

Ze zuchtte. Niet leuk. Ze reageerde later wel en scrolde verder. Haar mondhoeken krulden omhoog toen ze een berichtje van Ruben zag. Hij wenste haar welterusten en had er een hartje bij gezet. Haar wangen begonnen te gloeien. Het was nu twee weken geleden dat ze gezoend hadden en sindsdien hadden ze niet weer gezoend, maar hadden ze wel veel contact gehad. Gisteravond had Ruben snel weg gemoeten omdat hij - net als Steven - nog een tentamen had op vrijdag, maar ze hadden wel nog een uur met elkaar gekletst. Gelukkig was Nynke pas daarna veel gaan drinken, want dan had hij haar niet in die staat hoeven zien.
Hij had haar nog niet gevraagd om samen iets te gaan doen en zij durfde het niet aan hem te vragen, ook al wilde ze het wel. Ze vond daten alleen een veel te spannende periode en wilde het liefst doorgaan naar de relatiefase, ook al had ze nog nooit in die fase gezeten. Het leek haar heel leuk om een relatie te hebben, maar ze was kritisch en vond al snel iets wat ze níet leuk aan de jongen in kwestie vond.
Maar dit keer voelde het anders. Ze wist niet of het kwam doordat ze Ruben al een tijdje kende - hij was ook één van Steven z’n beste vrienden - of doordat hun zoenen zo’n lange opbouw had gehad voor het ook werkelijk gebeurde, of doordat ze alles zo heerlijk rustig aan deden. Misschien wel door de combinatie van alledrie. Het feit dat hij haar nog niet had gevraagd of ze iets samen wilde doen verontrustte haar, maar zorgde er tegelijk voor dat ze niet dat angstaanjagende gevoel kreeg wat ze bij de drie andere keren dat ze aan het daten was, kreeg.
Ze stuurde met een glimlach op haar gezicht een berichtje terug en vergrendelde toen haar mobiel weer. Ze sloot haar ogen en voor ze het doorhad, viel ze toch weer in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen