Met een zucht die vanuit haar tenen kwam, sloot Cherry de deur van Lumpy’s. Het was alweer een rustige avond geweest. Het hele jaar was het nog niet anders geweest, het was alsof niemand ’s avonds meer over straat durfde sinds die verschrikkelijke kerstavond. Het was alweer een maand geleden. Aan de ene kant voelde het veel langer, aan de andere kant juist niet. Het was alsof het leven sindsdien stilstond.
      Gemma en Chibs waren nog steeds dood.
      Jax lag nog steeds in coma.
      Zij had nog steeds iedere nacht nachtmerries.
      Vaak werd ze schreeuwend wakker en klampte ze zich aan Kip vast. Erover praten deden ze bijna niet. Wat viel er ook te zeggen? Hij was vrienden kwijtgeraakt, de familie waar hij pas net helemaal bij had gehoord. Ze moedigde hem aan om over zijn gevoelens te praten en soms lukte dat, maar wanneer ze zelf haar hart probeerde te luchten kwam er een glazige blik in zijn ogen. Het was geen onwil, dacht ze. Het was gewoon alsof er geen ruimte in zijn hoofd was voor haar gevoelens. Alsof hij genoeg had aan zichzelf.
      En dat gold voor iedereen. Men leefde langs elkaar heen, raakte steeds verder van elkaar vervreemd. De lijm die hen bij elkaar had gehouden was verbrokkeld. Leden uit andere charters hadden zich naar Charming verplaatst, maar niemand voelde de verbondenheid die er vroeger was geweest.
      Haar benen voelden als lood terwijl ze naar haar auto liep, haar hoofd te zwaar om op te tillen. Ze had zulke andere verwachtingen gehad van dit alles. Jaren had ze gehoopt iemands old lady te worden, maar ze had zich nooit een voorstelling kunnen maken van alle leed, al de pijn die erbij kwam kijken. Ze zag haar vriend versomberen, zich in zichzelf terugtrekken. Steeds vaker dacht ze aan Dana en Juice, die zich hadden losgebroken van de naargeestigheid van Charming en ergens hier ver vandaan hun leven hadden voortgezet. Stiekem benijdde ze hen. Hardop toegeven durfde ze het niet, maar soms wenste ze dat Kip en zij ook dit alles achter zich konden laten en zich bij hen konden aansluiten. Zonder Gemma en Dana was ze nog de enige old lady en ze voelde zich eenzamer dan ze ooit in haar leven had gedaan.
      Met een nieuwe zucht blies ze de gedachten weg. Er was niets aan te doen. Kip had zich net een plek in de groep bewezen, hij ging heus niet weg. Zelfs niet voor haar. Ze haalde haar sleutel uit haar jaszak, drukte op het knopje totdat ze een klik hoorde en de lichten knipperden en trok toen de deur open. Het was rustig op de weg, maar op de een of andere manier voelde Cherry niet de behoefte om daardoor harder te gaan rijden.
      Eerder langzamer.

Bij hun appartement aangekomen stak ze de sleutel in het slot. Het licht brandde binnen. Normaal gesproken had dat haar verbaasd, Kip bleef altijd tot laat bij de club, maar de laatste tijd ging iedereen vrij vroeg naar huis.
      Het was stil toen ze naar binnen liep. Zelfs de televisie stond uit, wat haar verbaasde. Kip hield niet van stilte, bijna altijd zette hij het sportkanaal op. Misschien was hij al gaan slapen. Door haar nachtmerries had hij ook gebroken nachten.
      Ze duwde de deur naar de woonkamer open en bevroor in haar beweging toen ze een man op de bank zag zitten. Tot aan zijn nek was hij vol getatoeëerd met felgekleurde tatoeages, en toen ze hem overrompeld aanstaarde, zag ze zelfs dat hij onder zijn ooghoeken een zwart figuurtje had. Vanonder een achterstevoren opstaande pet keken twee bruine ogen aan.
      ‘Daar ben je eindelijk.’ De man gaf een klopje op de bank naast zich.
      Het was alsof hij een magische formule uitsprak. Als vanzelf liepen haar voeten naar hem toe en ze ging stijf naast hem zitten. Vanbinnen knalden er duizend alarmbellen door haar heen, maar het voelde alsof ze niet langer de controle over haar eigen lichaam had.
      De man glimlachte naar haar. Vriendelijk. Er kroop een rilling langs haar rug.
      Ze wist niet waar ze moest kijken. Ze deed echt haar best om hem aan te kijken, maar op de een of andere manier lukte dat niet en staarde ze door de grote tunnel in zijn oorlel, waar hij makkelijk zijn duim doorheen zou kunnen steken.
      ‘Weet je wie ik ben?’ vroeg hij.
      Cherry slikte moeizaam.
      Ja, dat wist ze. Dat was de reden dat ze zich niet kon verroeren.
      Haar maag kneep samen toen hij een duim onder haar kin legde en haar gezicht zijn kant op draaide. Het was alsof zijn blik haar versteende. Het enige wat bewoog, was haar trillende onderlip.
      ‘Nou?’ drong hij aan, zijn hoofd een beetje schuin houdend.
      ‘J-ja,’ stamelde ze. ‘Mad- M-maddox.’
      ‘Goed zo.’
      Hij glimlachte weer.
      Cherry werd er kotsmisselijk van. Nog even en ze zou over hem heen kotsen. Ze durfde niet te denken aan wat hij dan zou doen. Hij zou haar vast op een hele pijnlijke manier doden. Of haar verkrachten, zoals hij zo vaak met Dana had gegaan.
      Dana…
      ‘Dan weet je vast waarom ik hier ben.’
      Cherry probeerde tegen haar tranen te vechten. Gek genoeg lukte dat haar, het was alsof Maddox een kalmte in haar neerlegde waar ze al die tijd naar gezocht had. Het was te laat om iets te doen. Ze had geen keuze dan haar situatie te accepteren.
      ‘Ik weet niet waar Dana is.’
      ‘Nee, dat weet ik.’
      Ze hield haar adem in toen hij zijn hand optilde en zijn wijsvinger heel lichtjes langs haar wang streek. Over haar hele lichaam kreeg ze kippenvel en haar adem stokte.
      ‘Maar je kunt daar wel achter komen, toch?’
      Zijn lippen plooiden zich in een overtuigende glimlach. ‘Ik wil dat je naar haar toe gaat.’ Hij boog zich naar voren en drukte plotseling zijn koele lippen tegen haar voorhoofd. ‘En als je niet wil dat er iedere ochtend een stukje van je blonde vriendje op je deurmat ligt, doe je wat ik heb gezegd.’
      Weer streek hij langs haar wang.
      Haar hele lichaam beefde. Ruw werd de rust die haar heel even in zijn greep had gehouden, verdreven. Ze greep naar haar borst toen haar hart scherp stak. ‘W-wat…’
      Hij stond op en stak een telefoon naar haar uit. ‘Bel me iedere avond om je vorderingen door te geven. Ik ben best geduldig, maar ik hou niet van lange stiltes.’ Hij gaf haar een knipoog. ‘Geef Dana een kus van me als je haar gevonden hebt.’
      Daarna draaide hij zich om. Zijn voetstappen galmden door het huis. Vlak voor de tussendeur bleef hij stilstaan. ‘Wellicht is deze informatie overbodig, maar ik heb alleen jou deze opdracht gegeven. Zodra je er ook maar met iemand over spreekt, is het gedaan met dat knaapje van je.’ Zijn toon werd donkerder, zijn wenkbrauwen vormden een dreigende frons. ‘Ik bied je een mogelijkheid om je vriend te redden, Cherry. Een kans die geen van zijn broeders heeft gehad. Denk niet dat ik loze beloftes uitspreek.’
      Cherry’s mond zakte open en sloot zich weer, als een vis op het droge. Verstard bleef ze vooruit staren, zelfs lang nadat hij weg was.
      Hij had Kip.
      Hij zou Kip doden als ze niet deed wat hij zei.
      Ze moest Dana verraden, terugbrengen naar deze creep.
      Dan kon ze niet, dat zou ze nooit kunnen.
      Maar Kip…
      Ze zakte in elkaar op de bank en begon met lange uithalen te huilen, klauwend in de stof van de bank, hopend troostende armen te vinden. Maar die waren er niet. Niet meer.



Reacties (4)

  • Trager

    Nooo, Cherry is nou echt te zwak om hier niet aan toe te geven D:

    1 jaar geleden
  • FireBrick6

    Oh god. Arme Cherry
    Ergens hoop ik dat Maddox bluft, maar vast niet helaas...

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Zodra ik me realiseerde dat het Maddox was die daar op de bank zat, flipte ik echt helemaal.

    Elke keer als hij in een stukje voorkomt krijg ik kippenvel. Hij is zo agressief, maar ook zo kalm en berekend en dat maakt hem nog enger.

    Zo spannend geschreven!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Uhhhh.... Ik ben echt net wakker... Maar slapen kan ik nu zeker niet meer.. Wooooow zo mooi geschreven. Heb zelf een droge mond en staar als een debiel naar m'n telefoon.. Jeez.. Maddox.. In Charming..
    Ik ga even naar mijn plafond staren en hier over nadenken. Arme kip en cherry en iedereen:(

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen