Foto bij H.146.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Sorry,' fluistert ze verontschuldigend. 'Ik... ik weet niet wat het is. Sorry.'
Ik sla mijn arm iets dichter om haar heen en met een verwrongen snik kruipt ze dichter tegen me aan. Met mijn vrije hand aai ik zachtjes over haar haar.
'Het is oké,' beloof ik haar. 'Het komt allemaal wel goed.'

'Hoe voel je je?' vraagt James na een half uur, wanneer ik weer langzaamaan gekalmeerd ben en we weer in stilte zitten te wachten op iets wat nog uren zou kunnen duren.
Er gaat een zucht door me heen en ik wrijf even over mijn gezicht. 'Ik...' Ik schud mijn hoofd. 'Ik weet niet wat het is, ik voel me zo... wazig... niet eens echt moe, maar gewoon zo... verdoofd...?'
Hij kijkt me vol medelijden aan. Ik ben te futloos om naar hem te snauwen dat hij niet naar me moet kijken alsof ik een geslagen puppy ben, zoals ik waarschijnlijk normaal wel zou hebben gedaan. 'Ja, ik kan het me voorstellen. Zal ik iets te drinken voor je halen?' vraagt hij en voordat ik heb kunnen antwoorden, is hij al opgestaan.
'Is goed.'
Hij loopt weg en ik volg hem met mijn blik terwijl hij het restaurant in verdwijnt. En daarna ben ik alleen. Om de een of andere reden voel ik me gelijk heel kwetsbaar. Het is onzin, want niemand zou me nu iets kunnen doen, zeker niet zo in het openbaar, maar de spanning zit nog verschrikkelijk in mijn systeem. Iedereen die langsloopt kijk ik achterdochtig aan, alsof ik verwacht Eli daar weer te zien. Maar dat kan niet. Eli heb ik neergeschoten. Eli ligt daar nog steeds op de grond met zijn levenloze ogen die de wereld in kijken. Ik heb Eli vermoord. Zijn gezicht was zo bleek en zijn bloed leek in contrast nog donkerder. Ik heb hem vermoord. Het was niet eens in een opwelling. Hij lag daar op de grond. Zijn hand was gebroken en hij had pijn. Ik had hem bewusteloos kunnen slaan. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik keek hem in de ogen aan en heb hem doodgeschoten. Het was geen spontane actie. Het was een executie.
Nerveus begin ik op mijn nagel te bijten en voordat ik het precies doorheb hebben mijn benen me overeind geholpen en begin ik te ijsberen. Ik had verwacht dat het wel even zou duren voordat ik, zeker mentaal, weer de oude zou zijn, maar dat ik zo labiel ben, had ik niet verwacht. Mijn handen beginnen te zweten en mijn ademhaling versnelt en terwijl ik daar ineengedoken en verkrampt heen en weer zwerf, besef ik me dat ik niet alleen wil zijn. Ik wil niet alleen zijn. Ik kan overduidelijk nog niet alleen worden gelaten.
Ik ben nog verstandig genoeg om besluiten naar het restaurant te lopen, waar James is, maar terwijl ik dat doe, zie ik opeens een dokter en mijn verwarring brengt me naar hem toe.
'Alsjeblieft,' smeek ik met tranen in mijn ogen, wat echt een erg goede manier is om een gesprek te beginnen als je wilt dat iemand niet denkt dat je gestoord bent. Houterig steek ik half mijn hand naar hem uit, maar ik raak hem net niet aan en trek me weer terug. 'Evan. Ik... Evan Maxwell is met spoed opgenomen. Een paar uur geleden. En ik... ik weet niet waar hij is en ik...'
De overrompelde man kijkt even stamelend om zich heen en net wanneer hij een verpleger of bewaker wil wenken, komt James aanlopen. Hij legt een hand op mijn schouder en laat zijn arm daarna om me heen glijden. 'Gioa? Het is oké, ik ben er weer. Wat is er aan de hand?'
Hij kijkt me bezorgd aan, met een bekende frons tussen zijn wenkbrauwen. Na een beetje gehakkel weet ik in een haast pijnlijke snik uit te brengen: 'Evan.'
'Wat is er precies aan de hand?' vraagt de dokter en ik kijk even zenuwachtig naar hem om.
Ik ben heel erg dankbaar dat James uiteindelijk het woord neemt. 'Niks. Er is niks aan de hand. Sorry.'
Met eens iets dwingende hand op mijn onderrug leidt hij me terug naar de wachtruimte toe, nog voordat de dokter daar iets op heeft kunnen reageren. Terwijl ik me met trillende handen terug laat zakken op de bank, zegt met opeengeklemde kaken, maar toch zonder boos te klinken: 'Je kunt zulke dingen niet doen, oké?'
Ik zie dat hij nog iets wil zeggen, maar hij eindigt gewoon in een zucht en kijkt me haast wanhopig aan, alsof hij zelf ook niet weet waar hij moet beginnen. Ik kijk van het vuil onder mijn nagels naar hem op.
'Sorry. Ik... Ik moest gewoon denken aan... en ik raakte in paniek en ik wilde niet alleen zijn en...' mijn stem sterft weg in mijn verwarring. Ik weet zelf ook niet echt wat ik deed. Ik bijt op mijn lip om het trillen op te laten houden.
Zijn harde uitdrukking smelt weg en hij komt naast me zitten, wrijft geruststellend met zijn hand over mijn rug. 'Het is al goed.'
Ik zet mijn ellebogen op mijn knieën en houd vermoeid mijn hoofd in mijn handen. Er gaat een zucht door me heen en ik knipper de tranen weg. Dan kijk ik op. Ondanks dat ik niet weet of het het juiste moment is om het onderwerp aan te snijden en ik er al helemaal niet zeker van ben of ik in staat ben het antwoord te verwerken, vraag ik: 'Waarom hebben ze ons ontvoerd?'
Droevig kijkt hij me aan. Zijn ogen worden donkerder, alsof er een schaduw over hem heen trekt. Zachtjes mompelt hij: 'Ik praat er niet graag over.'
Hij kijkt zo gekweld dat ik bijna de neiging heb om terug te krabbelen, maar ik weet dat ik nu mijn poot stijf moet houden. Mijn blik wordt getrokken naar mijn handen, die op mijn schoot liggen. Ik schraap het vuil onder mijn nagels vandaan en fluister met trillende stem: 'Ik verdien het om het te weten.'
Hij kijkt me oprecht verdrietig aan, met een pijn die ik nog nooit eerder bij hem heb gezien, maar dan knikt hij. 'Ik weet het.'
Hij zucht en haalt een hand door zijn haar. Zijn ogen heeft hij gesloten en hij ziet eruit alsof hij iets heel pijnlijks voor zich ziet.
Twijfelend en bang voor mijn oordeel, begint hij dan toch te vertellen: ‘Matthew. Hij was mijn vriend. We... ik was echt heel...’ Hij is even stil en slaat zijn armen om zichzelf heen. Het is vreemd om hem zo onzeker te zien, wanneer hij normaal zo onverwoestbaar lijkt. ‘Het was ongeveer net zoiets als jij en Evan. Als Evan een gestoorde, moordende drugshandelaar zou zijn, zou je daar blind voor zijn.’
Ik knik zachtjes en wacht tot hij genoeg moed bijeen geschraapt heeft om verder te gaan.
‘Ik heb hem ontmoet toen ik met Lily was weggelopen van huis. Onze ouders hadden altijd ruzie. Ze sloegen elkaar. Ik verwachtte elk moment dat ze elkaar nog een keer zouden vermoorden. Een paar jaar later kwam ik erachter dat dat ook precies is wat ze uiteindelijk gedaan hebben.’ Hij bijt even op zijn tong. ‘Matthew bood ons onderdak. Ik wist dat hij in de drugsbusiness zat. We zaten zelfs constant in het clubhuis, tussen zijn collega's. Hij had niet zo’n hoge positie als nu, maar hij had zich al wel een aardig eind naar de top gewerkt. Ik... ik denk niet dat ik echt naïef ben, maar ik... ik had alleen nooit verwacht dat Lily en mij ook...’
Nadat hij heel lang stil blijft, vraag ik voorzichtig: ‘Hoeveel jaar ouder is hij?’
Hij bijt op zijn lip en kijkt weg. Dan murmelt hij: ‘Zeven.’
‘En jij was toen...?’
‘Zestien.’ Hij kijkt even alsof het woord een bittere smaak achterlaat in zijn mond. Mijn gezicht vertrekt. Hij was minderjarig. En Matthew was drieëntwintig.
‘Lily was degene die doorhad dat er iets niet aan hem klopte.’ Hij veegt de tranen uit zijn ogen en ik leg een hand op de zijne, die op zijn knie ligt. Hij staart ernaar terwijl hij verderpraat. ‘Ze wilde graag weg. Ik zei dat ze niet zo irritant moest zijn en dat ze Matthew juist dankbaar moest zijn. We woonden allebei nog in dat clubhuis, maar ze zonderde zich steeds verder af, werd steeds meer in zichzelf gekeerd. Als ik haar wel zag, viel het me op dat ze van alles schrok, maar ik dacht er niks van. Een avond, toen ik in mijn slaapkamer zat en Matthew er nog niet was, kwam ze een keer binnen met een pistool. Ze zei dat als we niet weg zouden gaan, ze zichzelf door haar hoofd zou schieten.’ Heel lang zegt hij niks en staart hij met een gepijnigde gezichtsuitdrukking voor zich uit. Dan dwingt hij zichzelf om verder te gaan en zijn stem is niets meer dan toonloos, alsof hij weet dat hij het zich niet kan veroorloven om iets te voelen. ‘Dat was genoeg om me wakker te schudden. Zeker toen ze vertelde wat Matthew zijn mannen allemaal toestond om met haar te doen. Ze vielen haar lastig. Zaten aan haar wanneer ze dat niet wilde. Ze gingen door als ze stop zei. Dus... dus ik vluchtte diezelfde avond nog met haar weg. Ik besefte me heus wel dat Matthew mensen achter ons aan zou sturen om ons terug te halen, maar na een aantal jaar hadden ze ons nog steeds niet gevonden. Tot een paar jaar geleden. Ik dacht dat ze me zouden vermoorden, maar ze sloegen me alleen bewusteloos. Eli was erbij en... en hij was een vriend van mij. Ik werd wakker naast Lily en ze hadden haar... ze hadden haar verkracht en vermoord.’ Zijn stem brak. ‘Daarna lieten ze me met rust en ik probeerde weer een leven op te bouwen en ik... ik... maar toen gebeurde dat gedoe met Geoff LeNoir en Matthew wilde me het weer betaald zetten en... en hij dreigde met jou hetzelfde te doen als met Lily en dan nog veel erger en daarna zou hij mij vermoorden en ik... ik probeerde het te voorkomen en dat is niet gelukt en het was hem gewoon bijna gelukt om...’
Zijn adem stokt en hij begint te huilen. Ik sla snel mijn armen om hem heen. Hij begraaft zijn gezicht in mijn shirt en huilt al zijn pijn eruit. Ik wist wat er met zijn zusje was gebeurd, maar ik wist niet dat het zo diep ging. En ik wist al helemaal niet dat Matthew er iets mee te maken had. Nu hij het verteld heeft, lijkt het bijna logisch, zeker als ik terugdenk aan een paar dingen die Matthew tegen me gezegd heeft.
Ik weet niet precies waarom ik niet boos ben. Hij heeft tegen me gelogen. Ik wist dat mijn leven in gevaar was, maar ik wist niet dat het zo erg was als dit. Ik had verwacht dat er op een dag een auto voorbij zou rijden, het raam open zou worden gedraaid en ik een kogel door mijn hoofd zou krijgen, maar James heeft me nooit verteld dat ze gedreigd hebben me te verkrachten en te martelen en me volledig kapot te maken voordat ze me eindelijk zouden vermoorden, ondanks dat hij het wel wist. Maar ik ben niet boos. Ik kan alleen maar proberen hem alle troost te bieden die ik in huis heb, want ik weet dat ik hem dat, na al die maanden dat hij dat voor mij heeft moeten doen, verschuldigd ben.

Reacties (1)

  • Luckey

    Eindelijk!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen