Cardiff, Great Britain, 2:36 PM GMT, March 13th 2010

‘Torchwood,’ herhaalde ik. ‘Wat is Torchwood?'
      ‘Daar kom je nu achter,’ zei de Doctor terwijl we naar het groepje liepen. De knappe man in de lange jas kwam al naar voren toe en stak zijn hand naar me uit.
      ‘Hi there, ik ben captain Jack Harkness. En wat is jouw naam?’
      Om de één of andere reden moest ik blozen toen ik zijn hand schudde. ‘Agent Rebecka Holemen.’
      Jack Harkness glimlachte betoverend. ‘Leuk om je te ontmoeten, Rebecka Holemen.’
      ‘Jack, ophouden,’ zei de Doctor waarschuwend.
      ‘Maar ik zei alleen maar hallo!’
      Iemand anders van het groepje, een vrouw met opvallend rood haar in een strakke knot, schraapte haar keel. ‘Dus jij moet dan de Doctor zijn?’ Inschattend bekeek ze de Doctor van top tot teen.
      ‘Dat ben ik. Jij moet dan captain Emma Bishop zijn. Ik heb over je gehoord.’ Hij werd onderbroken door een piepje dat vanuit zijn jas kwam en haalde toen het apparaat-scan-ding weer tevoorschijn. ‘Hebben jullie hier de laatste tijd sporen van interdimensionale aard gevonden?’
      ‘Dat kan je wel zeggen,’ antwoordde Bishop. ‘Laten we naar binnen gaan, we hebben een hoop te bespreken.’


Torchwood, Cardiff, Great Britain, 2:56 PM GMT, March 13th 2010

‘Dus als ik het goed begrijp, zijn jullie een organisatie die de aarde beschermt tegen bovennatuurlijke en buitenaardse dreigingen,’ zei ik, met in mijn handen een kop thee.
      ‘Inderdaad, en daar zijn er wel een hoop van, kan ik je vertellen.’ Een dame met kort, blond haar die zichzelf had voorgesteld als Leslie Shepherd had me het één en ander uitgelegd, maar ik raakte alleen maar meer in de war. Wist SHIELD hiervan af?
      ‘En hoe lang bestaan jullie al?’
      ‘Koningin Victoria heeft het opgericht in 1879, dus zo’n 130 jaar,’ antwoordde ze opgewekt.
      ‘Dat kan ik me nog wel herinneren,’ zei de Doctor. We zaten met z’n allen in wat ik aannam het hoofdkwartier van Torchwood moest zijn. Ondergronds, wat nogal hip leek te zijn bij mysterieuze organisaties zoals deze, omringd door semi-buitenaardse wapens en heel wat computers. Het voelde zo vertrouwd aan dat het bijna ongemakkelijk was.
      ‘Hoe kom jij hier dan terecht? Jij bent Amerikaans, of niet?’ vroeg ik aan Jack, die op een tafel zat.
      Hij grinnikte. ‘Dat is een lang verhaal.’
      ‘Beter kunnen we vragen waar jíj vandaan komt,’ zei Bishop, met een koude blik.
      Ik nipte wat van mijn thee. ‘Philadelphia.’
      Dat scheen ze niet leuk te vinden. ‘Je weet heel goed dat ik dat niet bedoel. Bij welk agentschap zit je?’
      Om er zeker van te zijn dat ik geen internationaal conflict tussen geheime organisaties startte, antwoordde ik: ‘De FBI.’
      ‘Juist.’ Ze leek opeens zowel tevreden als geïrriteerd te zijn. ‘SHIELD dus. Dat had ik al gedacht. Hebben ze je hiernaartoe gestuurd?’
      Verbluft keek ik haar aan. ‘Wat? Nee! Ik ben nog in opleiding. Ze weten niet eens dat ik hier ben.’
      ‘Je kan haar vertrouwen, Emma,’ zei Jack. ‘De Doctor heeft haar hier gebracht.’
      Ze leek niet overtuigd ze zijn. ‘Als je ook maar iets doet wat me niet aanstaat, voer ik je hoogstpersoonlijk aan het monster.’
      Voordat ik daar een angstige reactie op kon geven, kwam de Doctor tussenbeide. ‘Over dat monster gesproken: hebben jullie het hier gezien? Want er zijn heel veel sporen hier te vinden.’ Hij had ergens een 3D-bril vandaan gehaald en keek ermee naar de scanner.
      Bishop richtte zich op een lange jongeman met een bril die naast haar stond. ‘Kowalski, analyse.’
      De jongen schrok blijkbaar op uit zijn overpeinzingen. Hij liep naar één van de vele schermen toe, pakte een tablet en liet daarmee beelden op het scherm verschijnen. Zo te zien waren ze binnen dit ondergrondse gebouw gefilmd, want ik herkende het beton. Hij spoelde een aantal dagen terug, totdat het beeld verscheen van een onduidelijk figuur die door de gangen liep. De persoon bewoog moeizaam en de kwaliteit van de opname was slecht, waardoor ik niet goed kon zien wie het was.
      ‘Ter verduidelijking, die persoon is niet één van ons,’ zei Kowalski. Hij pauzeerde de video toen de persoon zijn gezicht naar de camera richtte.
      Er klikte iets in me. ‘Maar dat is James!’ riep ik uit. Toen iedereen naar me keek, vervolgde ik iets zachter met: ‘Die werkt bij SHIELD. Maar wat doet hij hier?’
      ‘Dat is het monster,’ zei Bishop met een rare blik op me.
      Ik fronste. ‘Ik snap het niet.’
      ‘Rebecka,’ zei de Doctor zacht, terwijl hij naast me knielde. ‘Wanneer heb je James voor het laatst gezien?’
      ‘Een paar weken geleden,’ antwoordde ik twijfelend. ‘Maar hij had niet verteld dat hij naar Cardiff zou gaan.’
      ‘Waarschijnlijk wist hij ook niet eens van Torchwood af,’ zei Kowalski. ‘Want dit is niet James. Dit is het monster.’
      ‘Wat? Maar...’ probeerde ik te protesteren. James was gewoon een collega, volgens mij van de logistieke afdeling. Best wel aardig, maar niet mijn type.
      ‘James is dood,’ zei de Doctor langzaam. ‘Daarom was ik bij SHIELD. Het wezen was daar eerder geweest en die sporen volgde ik. Blijkbaar is het wezen daarna met het uiterlijk van James hiernaartoe gegaan.’
      ‘Maar...’ probeerde ik opnieuw. Ik snapte het nog steeds niet. ‘Ik heb er helemaal niets van gehoord dat hij...’
      Bishop snoof minachtend. ‘Natuurlijk niet. Typisch SHIELD. Ze hebben waarschijnlijk zijn lichaam gevonden, of wat ervan over was, en het toen stilletjes weggewerkt.’
      ‘Hoe...’ Ik schraapte mijn keel, die plotseling heel droog was. ‘Hoe is hij gestorven?’
      Iedereen keek naar de Doctor, die weer naar mij keek. ‘Om voort te blijven bestaan, kopieert het wezen het DNA van een levend organisme. Uiterlijk, fysieke capaciteiten. Tot nu toe is iedereen die dat heeft meegemaakt, overleden.’
      Het bleef voor een moment stil. Ik dacht heel even de wind te horen, maar dat leek niet te kloppen.
      ‘Maar er waren ook sporen in Londen,’ zei ik uiteindelijk. ‘En daar scheen niets aan de hand te zijn.’
      De Doctor zette zijn bril af en friemelde ermee in zijn handen. ‘Tijd is niet lineair. Het wezen reist willekeurig door tijd en ruimte heen. Het kan sporen achterlaten op plekken waar het nog moet komen, of gedaantes aannemen van mensen die het nog aan moet vallen. Vanuit ons perspectief, althans.’
      Het kostte me wat moeite om dat alles te begrijpen zonder dat mijn hoofd ontplofte. ‘Oké, en wat nu?’ vroeg ik.
      ‘We vangen het wezen,’ zei Jack, veel te opgewekt. ‘En we sturen het terug naar waar het vandaan komt. Eh, waar komt het vandaan?’
      De Doctor leek er niet helemaal bij te zijn. ‘Ik heb geen idee. Maar het is verdwaald. Klopt het dat er nog niemand hier is aangevallen, terwijl het wezen wel sporen heeft achtergelaten?’
      Bishop knikte. ‘We zijn de enigen in deze faciliteit.’
      ‘Dus als het wezen eenmaal iemand aanvalt, dan moet het één van ons zijn,’ voegde Shepherd daar zachtjes aan toe.
      Dat zorgde voor een zware stilte die tussen ons in hing.
      ‘Hoe lang hebben we nog?’ vroeg een jongen, amper ouder dan ik. Volgens mij had hij zich voorgesteld als Jude Rossini.
      ‘Dat weten we niet,’ zei Bishop. ‘Doctor, is er een manier om in te schatten wanneer het monster komt?’
      De Doctor stond op en liep naar een kaart van de stad die de muur hing. ‘Voordat het wezen ergens komt, zijn er altijd voortekenen te zien. Een toename van interdimensionale straling, bijvoorbeeld. We zullen de stad moeten scannen vanaf… deze plekken.’ Hij pakte een stift en markeerde een aantal punten op de kaart. Het dichtstbijzijnde punt leek op het enorme gebouw met letters te staan, maar de rest… Voor mij leek het allemaal nogal willekeurig, maar de anderen schenen het te snappen.
      ‘Goed,’ zei Bishop. ‘Rossini en Shepherd, jullie nemen de noordelijke plekken. Kowalski, jij de westelijke. Harkness, jij neemt Holemen mee naar het punt op het Millenium Centre en je zorgt er te alle tijden voor dat ze nooit ergens alleen rondwandelt.’ Ze keek me nadrukkelijk aan.
      Ik wist nog net een protest binnen te houden. ‘Zodat ik niet verdwaal, natuurlijk,’ mompelde ik.
      ‘Inderdaad.’ Bishop draaide zich om naar de Doctor. ‘En Doctor, ik wil dat jij me laat zien hoe we dit monster gaan vangen.’
      De Doctor wierp een blik op me, om er zeker van te zijn dat ik dit prima vond. Ik knikte, en de Doctor richtte zich weer naar Bishop. ‘Ik kan niet wachten,’ zei hij. ‘Allons-y!’


Wales Millennium Centre, Cardiff, Great Britain, 4:10 PM GMT, March 13th 2010

‘Moeten we dit nou echt vanaf het dak doen?’ Voorzichtig keek ik naar waar de grond was en besloot toen om vooral niet meer naar beneden te kijken.
      ‘Wat is er, hoogtevrees?’ Jack Harkness had zich op een scanner gericht die er aanzienlijk beter uitzag dan die van de Doctor. Zijn lange jas flapperde in de wind, die hierboven kouder was dan op de grond.
      ‘Eerder vrees voor sterven,’ zei ik. ‘Hoe hoog is dit, denk je?’
      Hij liet een korte lach horen. ‘Zeker 50 meter.’
      ‘Dit is niet grappig,’ siste ik.
      ‘Moet je mijn hand vasthouden?’
      Ondanks dat ik dat heel graag zou willen, schudde ik mijn hoofd. ‘Hoe zit het met de scan? Hoe sneller we dit gedaan hebben, hoe beter.’
      ‘Bijna klaar, wacht heel even.’ Hij tikte wat op het scherm en fronste toen. ‘Dit is vreemd. Volgens de data zijn de interdimensionale sporen heel vers, alsof het monster net hier geweest is. Maar we hebben niets vreemds gezien.’
      Ik keek over zijn schouder mee, al kon ik er niet veel wijs van worden. ‘Dat is waarschijnlijk vanwege wat de Doctor zei. Dat het wezen de tijd buigt. Of was het dat tijd niet lineair is?’
      ‘Zou kunnen,’ zei Jack nadenkend. ‘Al is het nogal apart dat de sporen slechts een paar minuten oud zijn.’
      ‘Dan weet ik het ook niet. Kunnen we nu naar beneden?’
      Hij knikte en borg het apparaat op in zijn jas. ‘Zeg eens, je kent de Doctor nog niet heel lang zeker?’
      ‘Een paar uur geleden stond ik nog in Kansas en toen werd ik door een alien ontvoerd. Dus nee, ik ken hem amper.’
      ‘Als hij je vraagt om met hem mee te reizen, moet je ja zeggen,’ zei hij overtuigend. ‘Je zal het geweldig vinden.’
      ‘Waarom? Hij is… apart.’ En ergens ook nogal… cool?
      Hij grinnikte. ‘Ik weet het. Maar stel je voor, de TARDIS kan door tijd en ruimte reizen. De hele wereld en nog iets meer.’
      ‘Je lijkt nu net iemand van een reisbureau,’ zei ik lachend. ‘En ik kan echt niet, ik heb een baan als geheim agent. Een soort van dan.’
      Hij deed zijn handen omhoog als een teken van verslagenheid. ‘Ik heb het geprobeerd.’
      Terwijl we naar binnen liepen en de trappen afdaalde, deed het gepraat over mijn baan me ergens aan denken. ‘Trouwens, ik heb een vraag, als je het niet erg vind.’
      ‘Shoot.
      ‘Waarom haat Bishop me?’
      ‘Emma? Oh… Dat kan ik echt niet beantwoorden. Je zal het zelf aan haar moeten vragen.’
      Daar had ik dus echt geen zin in. ‘Ik wil liever niet neergeschoten worden.’
      Jack haalde twijfelend een hand door zijn haar. ‘Het enige wat ik je kan vertellen is dat het niet persoonlijk bedoeld is. Ze heeft een voorgeschiedenis met SHIELD.’
      ‘Een negatieve,’ gokte ik.
      ‘Nogal.’
      De rest van onze tocht naar beneden toe was het stil. Ik kon me niet herinneren dat ik ooit iets over een samenwerking tussen SHIELD en Torchwood gehoord had, maar er waren dan ook heel veel dingen die ik niet wist. Misschien kon mijn aanwezigheid hier iets aan de wrange relatie tussen de twee organisaties verbeteren, al betwijfelde ik of dat mijn gemiste punten van vandaag zou compenseren.

Terug in het hoofdkwartier bleek het een chaos aan kabels en computers te zijn. Het was de Doctor blijkbaar gelukt om de TARDIS binnen te landen, met als gevolg dat de ruimte waar we eerst in zaten voor overleg nogal krap was geworden.
      ‘Wat is het plan?’ vroeg Jack terwijl we keken hoe de Doctor gehaast van de ene hoek van de kamer naar de andere liep.
      ‘Die schilden,’ hij gebaarde naar een aantal zeshoekige platen die tegen een muur stonden, ‘zijn gemaakt van onder andere lood. Het wezen laat interdimensionale straling achter, maar wat nou als het ook aangetrokken wordt door die straling? We isoleren het met de platen en het moet vanzelf hierheen komen.’
      Jack wreef nadenkend over zijn kin. ‘De straling kan niet door de platen heen?’
      ‘Nee, zolang ze door de TARDIS opgeladen worden.’
      ‘Net zoals met röntgenstraling,’ merkte ik op. ‘Dat kan ook niet door lood heen.’
      De Doctor keek onder de indruk naar me en tevreden grijnsde ik terug.
      Jack was inmiddels de TARDIS in gestapt en ik volgde hem, vooral omdat ik verder niet echt iets te doen had. Terwijl ik mezelf ervan probeerde te behouden om willekeurig een knop in te drukken, hoorde ik wat gepiep van Jacks scanner achter me.
      ‘Hé, Doc?’ riep hij.
      ‘Ja?’ De Doctor verscheen in de deuropening met een stel losse kabels in zijn armen.
      ‘Klopt het dat er ook sporen in de TARDIS zijn?’ Hij stond naast de zuil waar ik me met alle macht aan had vastgeklampt. Goede herinneringen, maar niet heus.
      De Doctor fronste. ‘Dat moet er net zitten dan. Hoe oud is het?’
      ‘Dat is het rare. Drie uur en dan zegt het twee uur. Misschien is het hier twee keer geweest?’
      ‘Niets kan zomaar de TARDIS in,’ zei de Doctor. ‘Tenzij…’ Zijn blik gleed langzaam naar mij toe.
      Op dat moment klopte er iemand op de openstaande deur. Het bleek die stille jongen te zijn, Jude Rossini. ‘Holemen? Bishop vraagt naar je.’
      Ik kreunde. ‘Wat wilt ze?’
      ‘Je moet naar de surveillance kamer komen. Ik breng je er heen.’
      ‘Wat hebben jij en Shepherd kunnen vinden?’ vroeg Jack.
      ‘Niet veel bijzonders,’ antwoordde Rossini. ‘De sporen zijn meer dan 60 jaar oud en verdere aanwijzingen ontbraken.’
      Jack zuchtte. ‘We komen er wel. Hopelijk had Kowalski meer geluk.’
      De Doctors onderzoekende blik lag nog steeds brandend op me, maar ik haalde mijn schouders op en volgde Rossini. ‘Laten we hier maar vanaf zijn.’

De surveillance kamer bleek, zoals te vermoeden was, een kamer vol met beeldschermen die het hele complex vertoonden te zijn. Ik zag de ruimte waar de TARDIS stond en de Doctor en Jack druk bezig waren, een kamer waar de ammunitie opgeslagen moest zijn en de ingang van het hoofdkwartier.
      Captain Emma Bishop zat aan een tafel dat vol lag met geweren en ander wapentuig dat ik niet herkende. Buitenaards, waarschijnlijk. Toen we binnenkwamen keek ze op van een laptop, gebaarde dat Jude weer weg mocht en focuste toen weer op het beeldscherm voor haar.
      Twijfelend ging ik maar tegenover haar zitten. Had ze me geroepen omdat ze me nodig had, of om me in de gaten te houden?
      Ik spiekte over haar schouder naar de camerabeelden, waar verder niet bijzonders gebeurde.
      Bishop schraapte haar keel en geschrokken keek ik op. Ze had haar haar nog steeds in een strakke knot zitten, wat haar ergens op een balletlerares deed lijken.
      ‘Agent Holemen,’ begon ze. ‘Ik moet weten of ik je kan vertrouwen.’
      Daar was het dan. ‘Ik snap dat je mij niet vertrouwt, maar ik ben niet zoals de mensen van SHIELD die je zoveel jaren geleden iets aan hebben gedaan. Ik wil oprecht helpen.’
      Dit kon zowel goed (ik blijf leven) als slecht (ik wordt neergeschoten) aflopen.
      Ze fronste. ‘Heeft Harkness het je verteld?’
      ‘Niet helemaal. Hij zei dat je een voorgeschiedenis met SHIELD had met een negatief resultaat.’
      Ze snoof. ‘Dat kan je wel zeggen. Hoe lang zit je al bij hen?’
      Nadenkend telde ik de maanden op mijn vingers. ‘Dit is mijn eerste jaar, dus bijna zeven maanden nu.’
      ‘Dus dan weet je het niet.’ Opeens knikte ze, alsof ze een besluit had genomen. ‘Goed dan. SHIELD en Torchwood hebben vroeger samengewerkt.’
      Verbluft staarde ik haar aan. ‘Wacht, wat? Daar heb ik nooit iets van gehoord.’
      ‘Er zijn heel wat dingen van SHIELD waar je nooit over gehoord hebt. De samenwerking eindigde een paar jaar geleden, toen ik en mijn team samen met een team van SHIELD in Siberië gestationeerd zaten. We hadden bewijs gevonden van buitenaards leven. Een gecrasht ruimteschip, mensen die op onverklaarbare wijze stierven. Wij waren daar om te voorkomen dat de aliens zich verspreidden, terwijl SHIELD daar was om de openbare orde te handhaven en zo nodig bewoners van de streek te beschermen. Er was een duidelijke afspraak.’ Bishop viel even stil, alsof de herinneringen alleen al te veel waren om te bevatten.
      ‘Maar toen ging er iets mis?’ opperde ik.
      Haar blik verduisterde. ‘Inderdaad. Het kamp werd door aliens aangevallen. Ze waren met veel meer dan we hadden verwacht en binnen de kortste tijd stond alles in vuur en vlam. Ik wist met wat anderen te ontkomen, maar het had niet veel gescheeld. Daar stonden we dan in de kou, zonder plan. De helft van mijn collega’s had het niet overleefd. Dat was het moment dat de ruzie begon en alles steeds erger werd.
      ‘De leider van de divisie van SHIELD beweerde dat het onze schuld was dat het kamp was aangevallen, aangezien wij eerder de aliens op hadden moeten sporen. Keer op keer had ik echter al gezegd dat het kamp beter verdedigd moest worden en dat het niet lang meer zou duren voordat de aliens een tegenaanval in zouden zetten. Ik werd genegeerd. De prijs daarvan was tientallen doden.’
      Ze zweeg en langzaam vroeg ik: ‘Ik neem aan dat dat nooit opgelost is?’
      ‘SHIELD ontkende alles, zelfs dat zij daar waren,’ vervolgde ze. ‘Torchwood wist uiteindelijk de aliens te vangen, maar niet dankzij hen. De samenwerking brak uiteen en voor een hele lange tijd bestond er geen contact tussen ons.’ Bishop keek nu naar mij. ‘Totdat jij hier kwam.’
      ‘Je denkt dat ik hier iets aan kan veranderen? Niemand zal me serieus nemen.’
      ‘Misschien niet,’ mijmerde ze. Ze draaide zich om naar de beeldschermen achter haar en keek hoe de Doctor, Jack en alle anderen de schilden klaarzetten. ‘Maar jullie zijn wel de nieuwe generatie. Daar kan ik hoop voor koesteren.’
      Ergens had ik misschien moeten verwachten dat SHIELD niet altijd even goed handelde, maar dit was gewoon laf. Welke fouten verborgen ze nog meer? En wat deed ik hier in vredesnaam?
      Ik staarde naar het werk van de Doctor, dat inmiddels op een cocon begon te lijken. ‘We zullen niet genoeg tijd hebben.’ Waarom ik het zei, wist ik niet.
      Emma knikte. ‘Het monster kan elk moment hier zijn. Rebecka, als je in leven wilt blijven moet je precies doen wat ik zeg. Ben je gewapend?’
      ‘Ik heb een pistool.’
      Ze stond op en pakte een sniper uit de stapel die op tafel lag. Terwijl ze de kogels controleerde zei ze: ‘Blijf zo ver mogelijk van het wezen vandaan. Als het moet, ga je de TARDIS in. De Doctor zegt dat het wezen daar niet in kan. Ga nooit, maar dan nóóit, het wezen achterna. Je kan het niet doden. Kogels vertragen het alleen.’ Ze gaf het wapen aan mij.
      Nogal onwennig hield ik het vast. ‘Hoe weet je dit allemaal?’
      Haar blik werd grimmig. ‘Ik heb naar de camerabeelden gekeken.’ Ze pakte een geweer voor zichzelf.
      Was dat alle uitleg? ‘En?’
      Ze twijfelde even. Toen draaide ze het scherm van de laptop naar mij toe. De opname was van een paar uur geleden en ik zag een figuur in de kleding van Torchwood door een gang lopen. Net op het moment dat de persoon zijn gezicht naar de camera richtte, pauzeerde Emma de opname.
      Emma Bishops eigen gezicht keek me aan.
      ‘Nee,’ zei ik. ‘Vertel me alsjeblieft dat je daar toen was.’
      De echte Emma naast me schudde haar hoofd. ‘Die gang is afgesloten. Ik ben dat niet.’
      ‘Maar dan…’ Abrupt stond ik op. ‘Nee. De Doctor weet wel iets. We moeten naar hem toe.’
      ‘Niemand kan de toekomst veranderen. Ik ben het volgende slachtoffer en jullie moeten ervoor zorgen dat ik de laatste ben. Heb je dat begrepen?’
      Ik was nooit goed geweest in bevelen opvolgen, maar voor deze keer had ik geen keuze. ‘Ja, ik heb het begrepen. Weten de anderen…?’
      Ze schudde haar hoofd. ‘Je gaat het hen niet vertellen. Ze zullen niets kunnen doen.’
      Nogal bedrukt volgde ik haar de gang op. Ik wist niet zeker of je dit moed kon noemen, maar ik wist dat ik het in ieder geval niet bezat. Met de sniper tegen me vastgeklampt keek ik de stille, grijze gang in.
      Op dat moment flikkerden de lichten. Het duurde maar een tel, niet genoeg om het helemaal donker te laten worden, maar alsnog kroop er een rilling over mijn ruggengraat. Het was net iets te stil. Ik hoorde mijn eigen adem en naast me die van Emma Bishop, een wandelende dode.
      Genoeg, dacht ik. Ik haalde diep adem en zei: ‘We moeten terug naar de anderen. Welke kant is het op?’
      Emma wees de linkerkant op. ‘We hebben alleen een probleem.’
      Toen hoorde ik het. Het verdachte, slepende geluid wat ik ook in Kansas bij SHIELD hoorde. Een laag gegrom volgde, of misschien was het gekreun. Ik kreeg kippenvel terwijl het geluid zich voortzette.
      En het kwam onze kant op.

Reacties (1)

  • Snakey_Crowley

    Zoals gewoonlijk weer een zeer goed hoofdstuk! Muchas Gracias!

    De knappe man in de lange jas kwam al naar voren toe en stak zijn hand naar me uit.
    ‘Hi there, ik ben captain Jack Harkness. En wat is jouw naam?’
    Om de één of andere reden moest ik blozen toen ik zijn hand schudde. ‘Agent Rebecka Holemen.’
    Jack Harkness glimlachte betoverend. ‘Leuk om je te ontmoeten, Rebecka Holemen.’
    ‘Jack, ophouden,’ zei de Doctor waarschuwend.
    ‘Maar ik zei alleen maar hallo!’

    Geniaal! Goed gebruikt my friend! ALSO CAPTAIN JACK HARKNESS YEET

    met in mijn handen een kop thee.

    Dit kan niet Britser worden

    Het voelde zo vertrouwd aan dat het bijna ongemakkelijk was.

    Are you foreschadowing something? It feels like you are foreshadowing something here?

    ‘Moeten we dit nou echt vanaf het dak doen?’ Voorzichtig keek ik naar waar de grond was en besloot toen om vooral niet meer naar beneden te kijken.

    I actually am afraid of heights, so well done.

    ‘Eerder vrees voor sterven,’ zei ik.

    Me, 10% me

    Als hij je vraagt om met hem mee te reizen, moet je ja zeggen,’ zei hij overtuigend. ‘Je zal het geweldig vinden.’

    Captain Jack Harkness: The Doctor his companion fixer

    Het was de Doctor blijkbaar gelukt om de TARDIS binnen te landen, met als gevolg dat de ruimte waar we eerst in zaten voor overleg nogal krap was geworden.

    Okay please vertel me hoe je dit wetenschappelijk wilt uitvoeren? Like ik kan wel wat bedenken, maar ik ben benieuwd naar jouw redenatie hierxD

    ‘Niets kan zomaar de TARDIS in,’ zei de Doctor. ‘Tenzij…’ Zijn blik gleed langzaam naar mij toe.

    I tell ya! You're foreshadowing something here!

    Je kan het niet doden. Kogels vertragen het alleen.’ Ze gaf het wapen aan mij.

    Zegt dat een bepaald wapen niet werkt, geeft datzelfde wapen als wapen ter bescherming? wow

    ‘Niemand kan de toekomst veranderen. Ik ben het volgende slachtoffer en jullie moeten ervoor zorgen dat ik de laatste ben. Heb je dat begrepen?’

    Auch, feelings!

    Ik hoorde mijn eigen adem en naast me die van Emma Bishop, een wandelende dode.

    The Walking Dead

    Toen hoorde ik het. Het verdachte, slepende geluid wat ik ook in Kansas bij SHIELD hoorde. Een laag gegrom volgde, of misschien was het gekreun. Ik kreeg kippenvel terwijl het geluid zich voortzette.
    En het kwam onze kant op.

    Cliffhanger time! WOOOHOOOO!

    Also kunnen we het even hebben over het naam gebruik hier.
    Rossini= componist
    Kowalski = jacob kowalski van fantastic beasts
    Shepherd = Firefly?
    What are you tring to do here?

    Either way good chapter, good stuff, good writing.
    Can I have more?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen