Foto bij Hoofdstuk 41

Rowan werd wakker door een zonnestraal die in haar gezicht scheen. Het was warm en heel even vroeg ze zich af of ze dood was, en of dit die “hemel” was waar mensen het altijd over hadden. Toen merkte ze haar nog na brandende longen op, en een zucht wind die haar deed rillen.
      Ze opende haar ogen en nadat ze aan het licht gewend was, zag ze dat ze opkeek naar een helderblauwe lucht, en ze merkte het zand onder haar op. Was ze hier aangespoeld?
      “Hallo.”
      De stem van een man. Ze schrok op en schoot omhoog. Voor haar zat een man met een olijfkleurige huid en kort donker haar. Als ze een wapen had, had ze er nu naar gegrepen.
      “Wie ben je en wat doe je hier?”
      Hij leek niet te schrikken van haar. “Ik ben Shae en ik heb jullie gered.”
      “Wat?”
      “Ik heb jullie gered. Jij en die andere vrouw.”
      Rowan keek opzij, en vond daar het lichaam van Maeve. Ze leek nog te ademen, maar ze reageerde niet op de stemmen. Er was geen tijd om zich zorgen te maken over haar.
      “Dus ik moet geloven dat je in de storm aan het zwemmen was?” Ze stond op en negeerde de aanval van duizeligheid. “Wat ben je?”
      Hij lachte en schudde zijn hoofd. “Je zou het moeten weten.”
      “Ik zou wat moeten weten?”
      Hij volgde haar voorbeeld en pakte op waar hij al die hele tijd op had gezeten. Een bruine, harige - Haar hart stopte. Een zeehondenhuid.
      “Je bent een selkie.”
      “En jij ook.”
      Rowan fronste. “En hoe weet jij dat?”
      “Denk je dat ik niet iemand herken die in een andere wereld thuishoort?”
      “Ik..," begon ze. “Waar zijn we?”
      Hij keek in het rond. “Ver van de zandbanken. Nog verder van het land. Mensen hier.”
      “De pirateneilanden.”
      Het was niet haar eigen stem die sprak.
      “Maeve?”
      De andere vrouw kreunde en ondersteunde haar hoofd toen ze omhoog kwam.
      “Volgens mij is er iets goeds mis.”
Rowan keek haar aan, maar zei niets.
      “Een selkie?” Ze lachte. “Zeg me alsjeblieft dat ik dat droomde.”
      “Nee,” zeiden Shae en Rowan tegelijkertijd.
      “Jullie zijn selkies?” Ze gebaarde naar hen beiden. “Jullie zijn selkies?”
      “Ja.”
      “En je vriendin is een elfje, en je vriend is zeker een geest?”
      Rowan keek haar vragend aan.
      “Mijn moeder.” Ze wreef over haar slapen. “De grap die ze maakte. God, ze had nog gelijk ook.”
      “Faraj en Devan zijn mensen.”
      “Dat zijn er in elk geval een paar dan.” Maeve hield zichzelf omhoog met één hand. “Ik kan niet geloven…”
      Ondertussen keek Rowan Shae schattend aan. Hij kwam haar niet bekend voor, maar misschien zou zijn zeehondenvorm haar meer bekend voorkomen.
      “Wat deed je hier?”
      Shae zuchtte. “Ik kwam hier om alleen te zijn - of nou ja, in de buurt, toen ik werd verrast door de storm. En een voorgevoel.”
      “Mij.”
      “Een instinct misschien, maar ik voelde dat een andere selkie in gevaar was.”
      Rowan speelde met het zand onder haar benen. “Ik weet niet of ik nog een selkie ben.”
      Hij sloot zijn ogen. “Je huid.”
      “Dus dat weet je ook.”
      “Het is niet iets dat je in je hut vergeet, denk ik.”
      “Nee,” ze zuchtte. “Ik heb gedaan waar iedereen me voor waarschuwde. Waar mijn eigen instinct me tegen waarschuwde.”
      “Mensen.”
      Ze keek even opzij naar Maeve, die meer verward keek dan beledigd.”
      “Hij stal mijn huid, en verstopte het - Maeve. Maeve, zijn dit de pirateneilanden?”
      Ze keek schattend om haar heen. “Ik denk het, ja.”
      “Op één van deze eilanden,” fluisterde ze. “Ik ben er. Op de pirateneilanden.”
      Maar zonder kaart en zonder Cowell.
      “Wat is er?”
      “Mijn huid,” zei ze tegen Shae. “Het is ergens hier.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Oooooooohhhhh.
    Oké, stiekem zag ik dit al aankomen, maar ooooooooh.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen