De ruimte, die zowel als restaurant als café leek te dienen, was niet heel groot maar wel zeer knus ingericht. Er stonden genoeg tafeltjes, maar het voelde niet drukkend of te vol. Het was precies goed.
      Door de donkere, eikenhouten meubels had de ruimte een authentieke sfeer en voelde het rustig en aangenaam. Vanuit waar ik zat, kon je precies op de bar en de keuken erachter kijken. Het was allemaal heel open, ordelijk en netjes ingericht.
      In de hoek, helemaal aan mijn rechterkant, stond een klein plastic tafeltje met een paar felgekleurde stoeltjes. Bovenop het tafeltje stonden allemaal speelgoed stukken en lagen boekjes opgestapeld in de hoek. Het was leuk om te zien dat er ook aan de allerkleinste 'gasten' was gedacht. Misschien konden Jeff en ik hier eens met Jada gaan eten.
      Normaal gesproken gingen we niet vaak uiteten, omdat Jada vaak niet het geduld had lang stil te zitten en er vaak - logisch natuurlijk - weinig omhanden was voor kinderen in restaurants. Hoewel ik dat volkomen snapte, maakte het wel dat wij toch meestal maar eten afhaalden en thuis gingen eten. Ik miste het uiteten gaan af en toe. Niet zozeer het letterlijk zijn in een restaurant of iets dergelijks, maar meer de tijd die we dan doorbrachten buitenshuis. Het leven was een beetje een sleur geworden.
      Toen Jeff en ik net bij elkaar waren, inmiddels een jaar of 8 geleden, waren we onafscheidelijk. We waren eigenlijk altijd buiten, op stap en anders wel thuis maar hadden dan alsnog de grootste lol. We waren écht verliefd op elkaar destijds, bijna op het kleffe af. En hoewel ik nog steeds heel veel van hem hield, merkte ik aan mezelf dat het niet meer hetzelfde voelde. De vonk was er af, en dat miste ik. Ik wilde niet dat we nog verder uit elkaar zouden drijven, enkel doordat hij druk was met zijn werk en ik op ging in alles daar om heen.
      De laatste tijd was het namelijk zo dat Jeff over het algemeen van 's ochtends vroeg tot een uur of 6 op kantoor was, en daarna ging hij vaak thuis nog verder met een opdracht. Meestal zagen we elkaar dan pas 's avonds in bed, als ik niet al sliep tenminste. Echt ruimte en tijd om met elkaar te praten of gewoon samen te zijn, was er eigenlijk niet. Ik miste het, maar wilde het ook niet forceren. Ik had al meerdere malen subtiele hints aan Jeff laten vallen, maar hij beloofde steeds beterschap. Helaas was dat er nog niet gekomen. Misschien moest ik gewoon nog even geduld hebben.. Ik wist namelijk ook wel dat hij het heus niet expres deed.
      Zonder dat ik het in de gaten had, rolde er een zucht over mijn lippen en voelde ik mijn hart in mijn keel schieten toen ik ineens een tas op de tafel zag dreunen.
      'Slecht geweten?' klonk een mannelijke, kalme stem naast me. Ik keek op van de tas en liet mijn blik glijden naar het gezicht van de persoon die naast me stond.
      'Gewoon in gedachten,' was mijn antwoord, mijn mondhoeken lichtjes omhoog gedrukt. Mijn blik kruiste die van de jongen en voor een moment bedacht ik me hoe warm de kleur van zijn ogen eigenlijk was. Ze waren diepbruin, omlijnd met donkere, lange wimpers. Hij had een mooi, gelijnd gezicht die veel karakter uitstraalde.
      'Je eten is klaar,' deelde hij vervolgens, bijna fluisterend, mede en schraapte zijn keel. Voor een moment leek verbazing door zijn ogen te kruisen, om vervolgens over te gaan in iets wat ik niet kon plaatsen. Hij drukte zijn mondhoeken omhoog en fronste lichtjes.
      'O, dat is snel,' antwoordde ik, eveneens glimlachend. 'Dank je wel.'
Ik maakte aanstalten om in de benen te gaan en pakte de hengsels van het plastic tasje vast. Onze blikken kruisten nogmaals, net ietsje langer deze keer. Het leek bijna alsof ik een vlaag van herkenning in de ogen van de jongen voor mij zag. Kende hij mij ergens van? Ik kon het me haast niet voorstellen, want ik had hem in ieder geval nog nooit eerder gezien.
      'Graag gedaan,' antwoordde hij, nog altijd glimlachend. Hij stak ietwat klungelig zijn hand naar me uit, waarop ik deze beantwoordde en een koortsige warmte door mijn huid voelde stromen. 'Seth.'
      Dat was ook zo, herinnerde ik me. Ik had inderdaad daarstraks zijn naam wel horen vallen, maar was het eigenlijk toen alweer direct vergeten.
      'Lydia,' antwoordde ik glimlachend. 'Leuk je te ontmoeten.'
      'Lydia,' herhaalde hij, alsof hij de naam op zich in liet werken. Ik tilde de tas van de tafel en begon in mijn tas te rommelen, op zoek naar mijn portemonnee. Eenmaal gevonden, viste ik er 30 dollar uit en gaf die aan Seth. Ik bedankte hem nogmaals, riep een bedankje naar Joanna die achter de bar stond en beende naar de deur.
      'Je krijgt nog wisselgeld!' riep Seth me achterna, zijn voetstappen klinkend achter mij aan. Ik schudde mijn hoofd, en blikte achterom.
      'Nee, da's niet nodig. Bedankt voor het eten,' antwoordde ik. 'Tot ziens.'
Het belletje rinkelde nogmaals boven mijn hoofd toen ik naar buiten stapte en de deur achter mij sloot. De regen druppelde gelijk weer over mijn haren en jas, en met een zucht trok ik mijn capuchon over mijn hoofd.

Reacties (1)

  • LaLoba

    Oh lord laat de drama losbarsten
    Love ittt

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen