Haar hele lichaam deed pijn. Minstens een uur lang had ze onafgebroken gehuild, totdat ze uitgeput en in elkaar gedoken op de bank in slaap was gevallen. Zodra ze haar ogen opende, verlangde ze terug naar het dikke niets waaruit ze net ontwaakt was.
      Ze kon Maddox’ aanwezigheid nog steeds voelen.
      Bewapend met een keukenmes deed ze zelfs een ronde door het huis, maar de man was nergens te bekennen. Wel kon ze overal zijn zoete geur ruiken, alsof hij de muren volgespoten had met wat voor luchtje hij dan ook droeg.
      Een beetje verloren bleef ze in het midden van de kamer staan. Maddox was niet de enige die schitterde in afwezigheid. Kip was er ook niet.
      Hij was niet thuisgekomen.
      Bestond er een kans dat hij gewoon in het clubhuis was? Dat hij daar was blijven slapen en dat Maddox haar gewoon zat op te fokken? Ze beet aan een hoekje van haar nagel terwijl hoop heel langzaam haar hart binnenstroomde.
      Het zou kunnen, toch?
      Misschien had hij flink doorgedronken gisteravond, dat zou heus niet de eerste keer zijn.
      Maar Maddox moet dan hebben geweten dat hij niet thuis zou komen. En hij woont niet bepaald in de buurt om het clubhuis in de gaten te kunnen hebben gehouden.
      Ze haalde een paar keer diep adem toen de paniek haar weer naar de keel vloog. Ze had geen idee hoe, maar ze moest ervoor zorgen dat ze rustig bleef. Ze zakte op de bank neer en lette op haar ademhaling. Pas toen dat zo regelmatig ging dat het een klein beetje therapeutisch was, dwong ze zichzelf om een plan te bedenken.

Er lag een heet waas over haar ogen. Met gebogen hoofd zat ze op een van de banken in het clubhuis. Een paar minuten geleden had ze de mannen verteld dat Kip niet was thuisgekomen en omdat hij gisteren al op tijd naar huis was gegaan, dacht niemand dat hij bij iemand anders in bed was beland.
      Na wat er op kerstavond was gebeurd, wisten ze allemaal direct wie hierachter zat. Er was een paar keer troostend in haar schouder geknepen, maar het had niet lang geduurd voordat ze naar de Chapel waren gegaan en Cherry stilletjes in het clubhuis achterbleef.
      Het was er uitgestorven. De prospects en de versterkingen van de andere Charters waren allemaal rond de tafel gaan zitten. Precies waar Cherry op gerekend had.
      Ondanks dat alles volgens plan ging, kostte het haar moeite om op te staan en de volgende stap te ondernemen. Dit was haar enige plan. Als het misging dan wist ze niet meer hoe ze Kip moest redden. En als ze er wel in slaagde om te doen wat Maddox wilde, was ze evengoed haar leven niet zeker.
      De mannen zouden haar vermoorden. En Kip zou haar waarschijnlijk nooit meer willen zien. Maar ze had geen keuze, ze kon haar vriend niet aan zijn lot overlaten. Hij betekende alles voor haar en ze hoopte gewoon dat ze alles op het laatste moment zo kon draaien dat Kip vrij was en Dana nog steeds buiten Maddox’ bereik was.
      Het was een minieme kans, en misschien niet eens de benaming ‘kans’ waardig. Maar het was alles wat ze had. Ze rechtte haar schouders en stond op. Haar vingers beefden toen ze het halletje inliep waar de deur was die toegang bood tot de kamer waar alle mannen nu waren. Op een tafel ervoor stond een mandje waar de mannen zoals gewoonlijk hun telefoons in achterlieten voordat ze de vergadering begonnen. Ze wist niet zeker welke van Kozik was, en het leek haar het beste om ze gewoon allemaal mee te nemen.
      En dus deed ze dat. Ze verborg het hele mandje onder haar opengeritste vest en haastte zich het clubhuis uit. Zodra ze op de parkeerplaats was, begon ze te rennen. Waarheen wist ze niet. Bij haar huis zouden ze als eerst gaan kijken.
      Ergens in een steegje, een paar straten bij het clubhuis vandaan, bleef ze staan. Ze voelde zich kotsmisselijk toen ze de telefoon uit haar zak haalde die ze van Maddox had gekregen. Er stond slechts één nummer in. Haar hele lichaam schokte toen ze op het groene telefoontje drukte en afwachtte.
      ‘Ik… ik heb een plan,’ hakkelde ze. ‘Maar – maar je moet me hier weghalen voordat ze weten waar ik ben.’
      Ze liep een stukje terug het steegje uit om te zien welke straat het was en gaf daarna haar locatie door. IJsberend door de nauwe doorgang wachtte ze af. Modderspatten zaten op haar broek doordat ze zich piekerend door de regenplassen sleepte. Meer dan eens stond ze op het punt om terug naar het clubhuis te rennen. Net toen haar zenuwen het niet langer volhielden en ze wilde toegeven, stopte er een zwarte auto.
      Cherry slikte en liep ernaartoe.
      De achterdeur ging vanzelf open. Cherry dwong zichzelf te gaan zitten en voelde haar ingewanden verkrampen toen ze zag dat Maddox haar persoonlijk was komen ophalen.
      ‘Waar is ze,’ blafte Maddox. Hij oogde zo opgefokt dat hij een ander persoon leek dan de man die gisternacht in het donker op haar had zitten wachten. Een rilling kroop langs haar rug. Plotseling zag ze een man in hem die zijn woede niet kon beheersen en iemand om het geringste pijn deed.
      ‘Ik heb hun telefoons. In één ervan staat het nummer waarmee ik ze kan bereiken. Ik… ik zal naar hen toe gaan als je me in Mexico kunt krijgen.’ Ze haalde diep adem. ‘Maar eerst wil ik Kip zien.’
      Maddox draaide zich nu pas naar haar toe. Plots was het weer een ijzig masker dat haar aanstaarde, al was er een voldane glimlach op zijn lippen. ‘Dat kan geregeld worden.’ Nu glimlachte hij echt, en het zien ervan bezorgde haar een steek in haar buik. ‘Maar dat zal hem wel een vinger kosten.’


Reacties (4)

  • Trager

    EHM WHATTTTT D:

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Jeez wat een freak
    En jeez wat een fucking goed hoofdstuk😍

    1 jaar geleden
  • FireBrick6

    Nooo /:
    En die gast (Maddox) is echt niet goed bij zijn hoofd....

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Jezus, hij wordt elke keer iets gestoorder. Ik krijg hier echt kippenvel van. Zo goed geschreven!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen