Foto bij 70 I would run if I could

Morgen weer een stukje!

Alexander zuchtte geïrriteerd, vermoeid. Hij pakte de portofoon uit zijn zak en begon in het ding te ratelen. Het ging te snel voor mijn hoofd om bij te houden.
“Jij, ziekenboeg” hij wees naar mij. “JIJ” hij gaf Quinten een flinke schop in zijn ribben, “gaat met mij mee. We zullen eens kijken of we je van gedachten kunnen laten veranderen.

In een Quad werden we opgehaald. In de stoffige woestijn reden we slechts een paar minuten totdat we de achterkant van onze basis hadden bereikt. Alexander gaf via de portofoon informatie door aan kolonel Vasse. Met een megafoon had ze geprobeerd om de vijand te laten stoppen door aan te geven dat hun leider was gepakt. Maar het gevecht stopte niet.
“Neem haar mee naar de ziekenboeg. Keten haar van mij apart vast aan het bed maar ze gaat nergens heen zonder dokters toestemming.” Alexander praatte tegen een soldaat die ik nog niet eerder had gezien.
“Yes, sir” gebaarde de soldaat. Ik keek Alexander geïrriteerd aan maar het deed hem niks. De soldaat greep me bij mijn arm en trok me voorzichtig richting de ziekenboeg. Ik liet me meeslepen. Ik had alleen nog aandacht voor mijn ademhaling. Je hoefde geen anesthesiemedewerker te zijn om de beseffen dat het niet goed zat. Mijn benen liepen automatisch, mijn armen om me heen geslagen om de pijn te verminderen. Het duurde zeker drie minuten om te beseffen dat we niet richting de ziekenboeg gingen. De hand van de soldaat kneep om mijn bovenarm.

Shit, shit, shit. Ik besefte dat dit niet goed was. Deze soldaat bracht me niet richting de ziekenboeg, daarnaast kende ik hem helemaal niet. Was dit wel een soldaat van ons? Ik liep rustig mee, maar verlangzaamde wel het tempo tot pas die de soldaat naast me duidelijk irriteerde. Hij zei echter niks. Ik had geen wapens, en ik was niet in staat om in mijn huidige conditie hem neer te slaan. Er was ook niemand in de buurt. Ik geen andere keus dan met hem meelopen. Met mijn rechter been begon ik in het zand te slepen bij elke pas. Ik kon het makkelijk afdoen aan mijn lichamelijke conditie maar het was natuurlijk om een spoor achter te laten. Ik moest gered worden om dit te overleven, dit kon ik niet alleen.

We liepen richting een loods waarvan ik wist dat die leeg was. De hand van de soldaat kneep zo hard in mijn bovenarm dat het pijn deed.
“Je kan me best wat minder knijpen hoor. Ik kan toch niet wegrennen.” Hij keek me verbaasd aan maar verminderde zijn greep.
“Blijven staan.” Hij liet me los, maar alleen met zijn handen. Zijn ogen lieten me niet in de steek terwijl hij de deur opende. De loods was donker, op een grote lamp in het midden na, die een spotlight zette op een oude stoel.
“Ga op de stoel zitten.” Kennelijk besefte hij dat ik wist dat tegenstribbelen zinloos was. Hij deed de deur dicht terwijl ik langzaam naar de oude stoel liep. De stoel zat lekkerder dan hij eruit zag. Verassend comfortabel. Ik ging kaarsrecht zitten om maar genoeg lucht binnen te krijgen. De soldaat kwam terug met touwen. Het zag eruit alsof ik voor de tweede keer vandaag vastgebonden zou worden.
“Je gaat me vermoorden he?” mijn stem kon niet harder dan fluisteren.
“Ja, maar nu nog niet. Ik heb opdrachten.” Ik keek omhoog naar zijn gezicht. Het zou een knappe man geweest zijn on andere omstandigheden. Hij was blond met een stoppelbaardje. Zijn lichtgroene ogen stonden standvastig, net als zijn gezicht.

Reacties (3)

  • Luckey

    OH boy!
    Dat Alexander niet door har van die soldaat!
    Te spannend!
    Snel verder!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Zodra ik me realiseerde dat het foute boel was, kreeg ik het gewoon koud vanbinnen. Heel overtuigend geschreven!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Nouja zeg... Lekker is dat! Spannend!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen