Foto bij Hoofdstuk 42

      “Rowan,” Maeve keek op naar haar. “Ik begrijp het niet. Je bent echt een selkie?”
      “Ja.” Ze haalde diep adem. “Ik zou het bewijzen, maar…”
      “Je huid.”
      “Ja.”
      “Oké.” Maeve was even stil. “Dus je bent een selkie. Een echte selkie. En je bent je huid kwijt, dus je kunt niet terug veranderen in een zeehond.”
      “Dat is het zo’n beetje, ja.”
      “Maar, kun je dan geen selkiemagie loslaten ofzo?”
      “Wat?”
      Shae lachte. “Er is niet zoiets als selkiemagie.”
      “Jullie kunnen van vorm veranderen, doe nou niet of ik degene ben die wartaal uitslaat.”
      Rowan liet ook een lachje ontsnappen, maar ze schraapte haar keel om het te verhullen.
      “Er is niets magisch aan me als,” ze gebaarde naar zichzelf, “nou ja, dit.”
      “Wie weten dit?” vroeg Maeve. “Filip?”
      “Ja.”
      “Oh, Rowan, vertel me alsjeblieft dat zijn verhaal over de zeemeermin niet waar is.”
      “Zeemeermin?” vroeg Shae.
      “Een zeemeermin houdt van hem.”
      “Oh god…” kreunde Maeve. “Dat gaat hij voor altijd inpeperen.”
      Shae besteedde geen aandacht aan Maeve. “Ik heb haar gezien, denk ik. Ze schuilde diep in de zee voor de storm.”
      “Goed.”
      “De liefde van een zeemeermin is een gift die zelden gegeven wordt.”
      “Maar er is geen liefde zo puur als een selkie voor haar geliefde,” maakte Rowan af.
      “Ja.” Shae knikte. “Je kent het?”
      “Ik ken het.”
      Ze zwegen voor een tijdje, starend naar de golven.
      “Dat is wat ze zeggen,” zei Rowan. “Maar het is niet waar.”
      Het duurde even voordat Shae een volgende vraag stelde.
      “Degene die je huid heeft gestolen. Was hij je geliefde?”
      Ze schudde haar hoofd. “Mijn bewaarder misschien.”
      “Dan, hoe weet je dat het niet waar is?”
      Rowan lachte en schudde haar hoofd. “Ik weet genoeg.”

      “Oké.” Maeve onderbrak de volgende stilte. “Dit is geheimtaal voor me.”
      “Echt waar?” vroeg Shae. “Ik dacht dat iedereen de verhalen over selkies kende.”
      “Ik ken de verhalen,” antwoordde ze nors. “Maar ik geloof niet in ware liefde tussen een selkie en iemand die haar huid heeft. Dat is een gevangenis, geen thuis.”
      “Ja.” Rowan antwoordde meteen. “Je hebt gelijk.”
      “Niet elk mens is zo,” zei Shae. “Niet iedereen wil je bezitten.”
      “Dat is niet wat ik gezien heb.”
      Maeve lachte bitter. “Je mag me dan wel indirect beledigd hebben, ik ben het niet eens met je oneens.”
      Shae schudde zijn hoofd. “Jullie hebben een groter probleem dan dat. We zitten hier vast.”
      “We zitten hier vast,” herhaalde Rowan.
      “Op één van de pirateneilanden.”
      Het is even stil.
      “Ja,” zei Rowan langzaam. “Volgens zitten we weer in de problemen.”
      “Je hebt ons hierheen gebracht,” Maeve gebaarde naar Shae. “Je kunt ons toch ook terugbrengen?”
      “Het was al moeilijk genoeg om jullie hierheen te krijgen!” riep Shae uit. “Ik heb jullie op mijn rug moeten dragen, en ik had het niet gedaan als jullie niet op het punt stonden flink te verdrinken. Ik had jullie dubbel kunnen verdrinken.”
      “Ja, want dan hadden we dubbel dood kunnen zijn.”
      “Ik bedoel…” Hij zuchtte. “Als je nu nog een keer wilt verdrinken, dan kun je op mijn rug gaan liggen.”
      “Nee, bedankt.” Maeve sloeg haar handen over elkaar heen.
      “En ik denk ook niet dat ze naar een zeehond zullen luisteren.”
      Rowan zuchtte. “Nee, vertel mij wat.”
      “Fijn. Dan zitten we dus vast. Totdat Cowell of zijn maatjes ons vinden in elk geval.”

      “Kan ik misschien van dienst zijn?”
      Shae en Maeve maakten een sprongetje van schrik en Rowan had waarschijnlijk net zo dicht bij een hartaanval gezeten als ze de stem niet herkende.
      “Elis!” riep ze uit. “Waar kom jij nou weer vandaar?”
      “Ik ving wat dingen op na de storm.” Ze zuchtte. “Het spijt me, Rowan, als ik het geweten had, was ik niet zo diep gegaan.”
      “Dat is niet jouw schuld. Je hebt mijn leven eerder gered, voel je je niet schuldig dat het niet twee keer was.”
      Elis dook verder op en zwom naar het strandje, waar ze even bleef liggen in de zee. Haar natte haren drupten het zand, en als zeemeermin maakte ze ineens zo’n hulpeloze indruk.
      “Was jij de zeemeermin?”
      Elis fronste. “En wie ben jij?”
      “Shaela. Shae voor vrienden en degenen die ik van de golven heb gered.”
      “Elis. Of Elis voor iedereen.”
      Maeve reageerde met een klein lachje.
      “Elis,” herhaalde ze. “Elis de zeemeermin. Shae en Rowan, selkies.”
      Elis knikte en veegde de stroken zeewier uit haar ogen weg. Toen bleef haar hand even haken, en langzaam nam ze de sluier af. De manier waarop haar staart in benen veranderde was vreemd en toch vertrouwd. Het deed haar denken aan haar eigen transformatie.
      “Wow,” zei Maeve. “Oké. Dat is… nieuwe informatie.”
      “Ook voor mij,” beaamde Shae.
      “Jij bent Elis,” zei ze. “Dé Elis. Filips Elis?”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Oké, Elis, hoe ga je ze helpen? Philip vertellen wat ze zijn?
    En aaaah, ik weet dat Shae wel in die liefde geloofd, hehehehe.

    1 jaar geleden
    • SonOfGondor

      Ssst, jij weet geheimen die anderen niet weten

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen