Foto bij 063  Antwoorden



De deur van het kantoor van de hoofdmeester klapte achter Eleanor dicht. Ze sjokte naar het bureau toe, waarachter Snape net plaats nam. Het kantoor lag er somber bij. Net als de rest van de school. Veel van de schilderijen waren leeg en degene die er waren bleven haar wantrouwend aanstaren.
      'Waarom ben ik hier nu weer?'
      Ze zag de frons op Snape's gezicht dieper worden. 'Ik tollereer geen vernieling in mijn school. Dat standbeeld was honderden jaren oud. Dan nog maar te zwijgen over het tapijtwerk van Barnabas the Barmy. Wat heb je hierop te zeggen, mevrouw Whelan?'
      Eleanor trok ongelovig een wenkbrauw op. 'U maakt een grapje zeker? Ik ben bij Merlin voor u bezig om die krengen van Dumbledore's Army uit die kamer te krijgen en u maakt zich zorgen om een stuk steen? Hou op zeg. Laat me gewoon mijn werk doen en ga iemand anders lastig vallen.' Ze wilde zich haast al omdraaien toen Snape met zijn vlakke hand op het bureau sloeg.
      'Dit gedrag tollereer ik niet, Eleanor. Ik heb het al druk genoeg. Dat zou jij moeten weten. Ik heb geen tijd om me zorgen te moeten maken om de ravage die jij in je kielzog achter laat.'
      'Dat hoeft ook niet! De school word toch wel naar de filistijnen geholpen in de staat dat het nu is. Op deze manier heb ik er tenminste nog een beetje plezier in.'
      Als de frons nog niet diep genoeg was, leek nu zijn hele gezicht in kreukels te liggen. 'Luister goed naar me,' spuugde hij. 'Potter is in Hogsmeade gesignaleerd. Ik kan het me niet permiteren om mijn aandacht te verdelen. Jij gaat nu onmiddelijk naar je eigen kamer. Hou je maar niet van de domme. Ik weet dat meneer Zabini je de Slytherins Common Room binnen laat. Met hem zal ik ook een hartig woordje spreken, maar eerst ontdoe ik me van jou. Schiet op. Wegwezen.'
      Eleanor krijste woedend en smeet haar sjaal op de grond. Met een ruk trok ze haar staf en stak de geel met zwarte stof in brand. 'Dat is wat ik vind van jouw mening! Je kan mij niet tegenhouden, Severus, ik heb een taak hier en die zal ik volbrengen. Je kan me laten begaan, of op eigen risico in de weg staan. Jouw keuze.'
      De sjaal ging knetterend in vlammen op, tot er niets meer over was dan een stinkend hoopje as. Snape staarde haar aan, maar al zijn fronzen waren verdwenen. Zijn ogen bleven op haar gericht, groot van verbazing en ongeloof. Langzaam rechtte hij zijn rug en zette een stap bij het bureau vandaan.
      'Eleanor, hoe kom je aan die ketting?'
      Het duurde even totdat het tot haar doordrong wat hij zei, maar toen was het haar beurt om te fronzen. Met grote ogen keek ze hem aan. 'U herkent het?'
      Hij knikte langzaam. 'Maar al te goed.' Hij kwam vanachter zijn bureau vandaan en liep naar haar toe, zijn ogen nog altijd gefixeerd op het juweel rond haar nek. Hij pakte de grote, rookgroene steen tussen zijn vingers en keek erna. Zijn koude vingers streelde kort de huid eronder. Eleanor rilde. 'Juist. Dit is dezelfde, ongetwijfeld.'
      Eleanor verzette zich en keek de man strak aan. Het juweel ketste zachtjes tegen haar huid toen het uit zijn vingers glipte. 'Het was van mijn moeder. Ze had hem verborgen en ik heb hem gevonden. Hoe weet u hier van?'
      'Sarah? Dat heb je verkeerd.' Hij keek haar aan. 'Eleanor. Ik had je een belofte gemaakt in Malfoy Manor. Je hebt in mij geen vijand. Ik ben streng voor je, maar het zijn moeilijke tijden. Dat moet je begrijpen.'
      Ze trok een wenkbrauw op. 'Vanwaar deze plotselinge verandering van onderwerp. Die belofte kan me wat. Ik wil weten wat u weet.'
      Snape draaide zich van haar weg. Het duurde even voordat hij weer begon te spreken, alsof hij het overwoog. 'Ik denk dat dit wel een goed moment is. Ik weet niet of ik nog een kans zal krijgen.' Die woorden lieten haar schrikken. Had het met haar te maken? Of met Voldemort? Een oorlog was op komst, dat voelde ze. Het zat er al maanden aan te komen, maar de realisatie deed haar angst aan.
      Hij hield even stil en keek haar toen aan. 'Waar vond je de ketting?'
      'Het verboden bos. In een holle boom.'
      Hij leek even geërgerd, maar ging verder. 'Je moeder is niet degene die het daar heeft verborgen,' zei hij.
      'Wie dan?'
      'Ik ga je alles vertellen, maar ik wil dat je me beloofd rustig te blijven. Gaat dat lukken?' Hij keek haar aan met een blik vol skeptisisme. Ze had wel gemerkt dat haar woedeuitbarstingen hem koud lieten. Ze knikte langzaam.
      'Je ouders waren op de vlucht geslagen. Het bericht kwam op school dat De Heer ze om het leven had gebracht. Ik wist dat het door de hand van Lucius was dat zij om het leven waren gekomen.'
      'Wat?!' Eleanor keek hem verbouwereerd aan. 'Dat kan niet! Zij namen mij in toen mijn ouders overleden waren. Zij vonden het huis in Ierland toen mijn ouders wilden vluchten.'
      'En al dat was met een risico voor eigen leven. De Heer kwam achter hen verblijf en stuurde Lucius. Hij wantrouwde hem en Lucius moest zichzelf bewijzen.'
      'U loog niet toen u mij vertelde dat hij antwoorden had. U had het al die tijd geweten en mij niets verteld.'
      'Je zou er vroeg of laat achter zijn gekomen, maar dat was niet de tijd nog de plaats. Je zou jezelf in gevaar hebben gebracht, begrijp dat goed. Of zelfs Draco. Jouw ouders waren sterker, maar ze hadden alles voor jou over,' ging hij verder alsof haar ondebreking niet was gebeurd. 'Ze stierven, maar met de wetenschap dat jij een veilig onderkomen zou krijgen, bij je tante.'
      'Maar dat is niet gebeurd. Want u hebt haar om het leven gebracht. Dat heeft u verteld.'
      Hij knikte. 'Correct. Toen ik het bericht ontving, was dat van niemand minder dan Dumbledore. Juist omdat hij wist van onze vriendschappen vroeg hij mij om een gunst. Ik moest naar hun huis vertrekken en een artifact mee terugnemen.'
      Eleanor keek omlaag naar haar hals.
      'Precies. Jouw vader had het aan je moeder gegeven als geschenk. Waarom Dumbledore het wilde hebben was mij een vraag, maar het zat nog altijd om je moeders nek toen ik het vond. Ik had het haar op school vaak zien dragen. Dumbledore vroeg het mij over te leven aan Benjamin, Sarah's broer.'
      'Mijn oom,' fluisterde ze in zichzelf. 'Hij bestaat dus echt? Waar woont hij? Waarom zijn er geen documenten over zijn tijd op Hogwarts?'
      'Benjamin was een squib, Eleanor. En tot voor kort had ik niet geweten waar hij verbleef. Kun jij je die nieuwspagina herinneren over een man die vermoord was vlakbij het verboden bos?'
      Eleanor knikte dromerig. Haar hart raasde in haar borst. Dat herinnerde ze zich nog akelig goed; die nacht waarop ze dacht dat ze zou sterven. Allemaal voor die ketting.
      'Als ik zijn gezicht niet voor mezelf had gezien, had ik het nooit geweten, maar dat was Benjamin Parker die was vermoord door een eenhoorn. Het verwonderde me dat hij zo dicht bij school was gebleven al die jaren.'
      'Hoofdmeester,' begon ze, 'Ik weet niet hoe ik dit moet zeggem, maar.. Benjamin was een weerwolf.'
      'Een weerwolf zeg je?' Hij dacht even na. 'Ik veronderstel dat dat zijn reden van blijven moest zijn geweest. Het was zijn taak de ketting met zijn leven te bewaken. Dat had hij zijn zuster beloofd. Hij was de enige die wist wat er met haar gaande was, maar hij kon niet helpen. Zolang jij hem maar niet te pakken kreeg.'
      'Hij heeft al die jaren in het bos gewoont om mij te beschermen tegen die ketting?' Ze legde haar hand op de koude stenen muur. Haar hoofd leek te tollen. Er kwam zoveel tegelijk binnen. 'Ik heb mijn oom de dood in geholpen,' fluisterde ze, 'mijn enige overgebleven familielid is door mij gestorven.'
      'Was het die avond dat jij de ketting bent gaan halen?'
      Ze knikte. 'Ik werd achtervolgt door een weerwolf. Ik dacht dat ik dood ging. Maar die eenhoorn uit Hagrids lessen, hij heeft mijn leven gered. Ik denk dat de weerwolfs verwondingen te ernstig waren.' Ze viel stil. In een helder moment voelde ze een traan over haar wang glijden. Bijna geschokt bracht ze haar vinger er naartoe. Weken. Maanden had ze niet meer gehuild. Het voelde haast onnatuurlijk. Ze keek op naar de hoofdmeester. 'Wat weet u over de ketting? Hoe krijg ik hem af?' De woorden waren er nog niet uit of haar hoofd begon te bonzen. Ze krijste en greep naar haar hoofd. Het was maar voor een paar seconden, maar meer waren er niet voor nodig.
      'Eleanor, wat gebeurd er?' Snape was op haar afgelopen, maar het moment dat hij nog een stap naderde, hief ze haar staf. 'Dat is ver genoeg, Severus. Walgelijke verrader. Hoe durf je mijn vader zo te noemen wanneer dat alles is dat jij hier ook doet. Mijn familie. Alles is verdwenen door jouw en Lucius' toedoen. Laffaards. Jullie zijn laffaards hoor je me!'
      'Severus!' De deur zwaaide plotseling open en Eleanor liet snel haar staf zakken. Amycus stapte de kamer binnen. 'De studenten zijn verzameld.' Meer zei hij niet. Hij draaide zich om en verdween de kamer weer uit.
      Snape keek haar aan. 'We handelen dit een andere keer af.' Hij sloeg zijn mantel om zich heen en verliet ook de kamer.
      Er was haar geen tijd gegunt de nieuw verkregen informatie verwerken. Er stond iets te gebeuren. Ze kon het voelen.




Reacties (6)

  • GossipGirl21

    geweldig hoor

    1 jaar geleden
  • GoCrazy

    Oh antwoorden! Wat ze daar kreeg op het einde, klinkt wel niet zo goed...

    1 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Geweldigheid

    1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Het voordeel van vorige week geen hoofdstuk is wel dat dit voelt als een cadeautje

    Wat een verschil in karakter zit er in haar. Ik ben echt zo benieuwd naar de rest van het verhaal en ik hoop dat ze uiteindelijk weer een beetje de lieve Eleanor wordt haha

    x

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Haha tis nog geen 5 dec maar dit is een cadeautje in jullie schoen danxD

      1 jaar geleden
  • Teal

    Waaaaaaa zo spannend!!!

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Waaaa het word nog veel spannender!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen