Het metaal van mijn kluisdeurtje klapperde toen hij dichtsloeg en met een vluchtige handbeweging draaide ik het slot om. Mijn tas voelde zwaar op mijn schouder en een stoot vloekwoorden lag achterop mijn tong. Desondanks hield ik mijn mond, zuchtte enkel en beet op de binnenkant van mijn wang.
      Het was gisterenavond zo laat geworden, dat ik misschien drie uurtjes geslapen had. Hooguit. Ik was zo moe, dat ik het gevoel had dat mijn wenkbrauwen permanent naar beneden getrokken waren en mijn benen voelden alsof ze vervangen waren voor lood. In elke andere situatie had ik me waarschijnlijk ziek gemeld voor vandaag, maar dat was helaas niet mogelijk. De colleges die ik volgde vandaag hadden allemaal aanwezigheidsplicht en ik kon het me niet veroorloven om een extra opdracht te moeten doen of een onvoldoende te krijgen. Dit jaar was namelijk echt erop of eronder; ik moest en ik zou aan het eind van dit jaar afstuderen. En dus zat er niets anders op dan mezelf door ieder uur, iedere minuut heen te slepen.
      'Hou je het allemaal nog vol?' De melodieuze, opgewekte stem van Cassandra deed me opkijken uit mijn gedachten en onze blikken kruisten halverwege. Haar groene ogen twinkelden in het licht van de aftandse tl-buizen en haar lichte, perzikkleurige huidje straalde smetteloos. Cassandra was echt het type meisje dat van die schoonheid bezat waarvan ze het zelf helemaal niet in de gaten had. Ze was zo verlegen, zo totaal niet bezig met wat de verwachtingen van de buitenwereld waren. Aan de ene kant benijdde ik haar om haar moeiteloze uiterlijk, maar anderzijds zou ik nooit haar leven kunnen leven. Ik had veel meer nodig dan het af en toe afspreken met vrienden en voor de rest dag in dag uit bezig te zijn met de sleur van het leven.
      'Min of meer,' verzuchtte ik, mijn mondhoeken omhoog drukkend. 'Beetje moe.'
      'Dat zie ik, ja,' antwoordde ze bijdehand. 'Je ziet eruit alsof er een vrachtwagen over je heen is gereden.'
De andere kant van Cassandra was dan juist weer dat ze naar mij toe alles behalve verlegen was. Het was bijna alsof we precies op elkaar aansloten; zij was het rustigere type, ik was iets drukker en had een grotere mond. Maar als we samen waren, voelde dat altijd goed. We kenden elkaar nu een jaartje of drie en we stonden eigenlijk al sinds dag één voor elkaar klaar.
      'Ouch,' antwoordde ik, quasi beledigd. 'En bedankt.'
Hoewel het min of meer als grapje bedoeld was, had ze nog gelijk ook. Ik voelde me ook alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden.
      'Always a pleasure,' antwoordde ze plagend, een speelse glimlach rond haar lippen. 'Hier, neem jij deze maar. Jij hebt hem harder nodig dan ik.'
Haar hand, gesierd door perfect gemanicuurde nagels, stak een dampend kartonnen bekertje naar me toe en een zacht, melodieus gegrinnik verliet haar lippen. Dankbaar nam ik de koffie van haar aan en nam zonder al te veel na te denken een gulzige slok. Door mijn hevige craving naar caffeïne was ik even vergeten dat het zo heet was.
      'Dat krijg je als je zo gulzig bent,' lachte Cassandra, duidelijk mijn gestuntel opmerkend. 'Je bent ook zo'n knuppel soms.'
Ik zuchtte, besloot niet eens met haar in discussie te gaan en volgde haar gedwee naar onze volgende les. De koffie was heerlijk en bij iedere slok was het alsof er een engeltje over mijn tong pieste. Je hebt geen idee hoeveel ik van mij dagelijkse stoot koffie hield. Belangrijker nog; ik had het nodig. Zonder leek ik altijd maar voor een kwart te functioneren.
      'Wat hebben we?' vroeg ik retorisch. Cassandra lachte en zwiepte haar krullende haren over haar ranke schouders.
      'Een liefdeloos bestaan en geen cent te makken,' was haar nuchtere, quasi serieuze antwoord. Ik schoot in de lach en proestte wat koffie over mijn shirt. Ik had me lelijk verslikt en hapte als een vis op het droge naar adem.
      'Je bent ook zo dramatisch,' verzuchtte ze, terwijl ze me een paar keer stevig op mijn schouders klopte. 'Maar we hebben les in B205, Sociologie.'
Ik humde, schraapte mijn keel om de laatste restjes vloeistof weg te werken en haalde een keer diep adem. Sociologie. Hmm, dat viel nog mee. Die docent was immers nog wel aardig om naar te kijken.

Reacties (2)

  • iceprinces14

    Yess weer een Wolfpack storyyy

    5 maanden geleden
  • LaLoba

    Oooooh love itt <3 snel verder

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen