Foto bij 060 • Voedselvoorraad


Eleanor opende haar ogen en rekte zich uit. Verdwaasd keek ze om zich heen en kwam tot de realisatie dat ze in de Slytherins Common room was. Ze ging overeind zitten op de bank en haalde een hand door haar verwarde haren. Had ze op de bank geslapen?
      'Goedemorgen, schone slaapster.' Blaise leunde op de bankleuning en keek haar grijnzend aan. Hij reikte haar een kop stomende koffie aan.
      'Waar ben jij zo blij om?' vroeg ze nukkig. Ze nam voorzichtig een slokje. Het was bitter, maar dat beetje cafeïne deed haar al goed.
      Blaise staarde vooruit. ‘Ik heb goed nieuws voor je.’ Hij keek haar aan en grijnsde. Er fonkelde een ondeugende twinkel in zijn ogen. ‘En dit ga je leuk vinden.’
      Eleanor ging rechtop zitten en zette de koffie op tafel. ‘Nu heb je mijn aandacht, Zabini.’
      Blaise trok zijn wenkbrauwen vluchtig op en hield zijn hand op naar de deur. Eleanor liep voor hem de Common room uit. Ze voelde haar hart bonzen. Het feit dat er eindelijk goed nieuws aan het licht kwam maakte haar enthousiast. Ze had afgelopen weken haar best gedaan om de Room of Requirement binnen te dringen, maar hoe ze ook probeerde en hoeveel spreuken ze ook op die deur afvuurde, het was altijd zonder resultaat. Ze volgde Blaise tot ze aan het einde van een gang Crabbe en Goyle tegen kwamen, die samen twee Ravenclawers onder schot hadden. Hun gezichten waren verwrongen van angst en woede. Een van hen herkende ze als Terry Boot, een aanhanger van Dumbledore’s Army.
      ’Waar waren we,’ begon Blaise terwijl hij de twee jongens aankeek. ‘Goed werk mannen.’ Hij gaf beide Slytherins een klopje op hun schouders en richtte zich toen weer op de Ravenclawers. ‘Gaan we nog praten, heren?’
      ’Donder op, Zabini! We gaan ze niet verraden,’ spuugde Terry terug.
      ’Oh, maar dat hebben jullie al gedaan. Dus jullie kunnen het Eleanor hier vertellen, of we kunnen het uit jullie martelen, maar uiteindelijk komt ze het te weten. Dan wel niet van jullie, maar van mij.’
      ’Dat kan niet! Dat mag niet! Leerlingen mogen hun staf niet naar elkaar heffen,’ jammerde de tweede ravenclawer.
      Eleanor trok haar staf. ‘Helaas voor jullie, ik wel.’ De twee deisden achteruit en slikten gespannen. ‘Dat durf je niet!’ sputterde Terry, terwijl hij naar haar staf staarde.
      De ander trok hem aan zijn mouw. ‘Houd je kop sukkel. Je weet wie dat is. Dat wijf is gek geworden.’
      ’HÉ!’ Blaise draaide zich woedend naar hen om. ‘Een beetje respect voor de jongedame. Laatste kans. Wij waren nieuwsgierig over hoe zoveel studenten kunnen overleven in een afgesloten kamer. Praat.’
      Eleanor rolde met haar ogen. Ze had genoeg gewacht. ‘Crusio!’ Beide jongens verstarden onmiddellijk en schreeuwden luidkeels. Vier knieën raakten de grond en even later hun lichaam, waarna ze spartelend om genaden smeekten. ‘Laat het stoppen!’
      ’Je weet wat je moet doen,’ antwoordde ze lacherig.
      ’Oké, oké, ik zal praten! Stop, alsjeblieft!’
      Eleanor liet haar staf zakken. Hijgend en kreunend bleven de twee op de grond liggen, sidderend van de pijn. ‘Overeind!’ commandeerde ze. Langzaam en met veel moeite krabbelde de twee overeind en leunde tegen de muur.
      ’Ik luister.’
      Terry keek haar nors aan. Hij keek opzij naar Blaise en schraapte schamper zijn keel. ‘De huiselven verschaffen ons eten. Zij zijn de enige die kunnen verschijnselen in Hogwarts.’
      Eleanor keek Blaise aan. ‘Blaise, dat is briljant! Reken met die twee af. Ik heb werk te doen.’ Ze duwde de twee Ravenclawers aan de kant en maakte baan naar de keuken. Haar staf had ze nog altijd in haar handen geklemd en een brede grijns gleed over haar gezicht. Eindelijk was er weer wat te doen.
      Het schilderij met de peer verscheen aan het einde van gang. Zonder ook maar een pas te vertragen blies ze met haar staf een groot gat in het schilderij en klom er doorheen.
      In de keuken waren de huiselven druk in de weer met het voorbereiden van het avondmaal. ‘Stop met waar je mee bezig ben en luister!’ riep ze, haar stem galmend door de keuken. De huiselven keken geschrokken om, lieten pannen en borden uit hun handen vallen of doken onder de tafels. Ze waren bekend met haar en het was niet meer zoals vroeger.
      ’Ik heb begrepen dat jullie je hebben ontfermd over een paar studenten.’ Het bleef stil. ‘Vanaf nu leveren jullie deze studenten geen eten meer, begrepen? En als ik er achter kom dat een van jullie achter mijn rug om toch voedsel naar de Room of Requirement brengt, dan zijn jullie nog niet jarig.’ Ze kneep haar ogen samen en keek de kamer rond. Ze verhief haar stem. ‘Hebben jullie dat begrepen?’
      Hoofdjes knikten en stemmen piepten een halfbakken antwoord.
      ’Mooi,’ antwoordde ze tevreden. Een grijns trok over haar gezicht toen ze parmantig haar staf weer terug stopte. ‘Ga zo door.’




Reacties (5)

  • GossipGirl21

    leeukk

    1 jaar geleden
  • GoCrazy

    Ik hoop dat Ella snel terug haar oude zelf wordt... Wat ze doet met die huiselfen...:(

    1 jaar geleden
  • Teal

    Oh Ella je bent écht gek geworden.... ik hoop dat ze snel weer zichzelf wordt

    1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Please zeg me dat we bijna zijn bij het moment dat ze weer zichzelf wordt. Ik word zelfs een beetje bang van haar haha
    Wel gewoon weer heel goed geschreven!
    ‘x

    1 jaar geleden
    • Laleah

      Hahaha then my work here is done! You just wait fit it! ^^

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Zo hallo.... The bitch is awake niet... My God!
    Verder ❤️❤️❤️

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen