De volgende dag was min of meer als een waas aan me voorbij gegaan. Het was zo'n typische drukke, alledaagse dag. Zo één waarin je je helemaal in de sleur van het leven verloor en je mee liet slepen door alles wat je zo gewend was. Het was eigenlijk allemaal heel gewoontjes.. Bijna saai.
      'Mama?' Het zachte stemmetje van Jada haalde me uit mijn gedachtes en deed me naar haar gezicht kijken. Haar smaragdgroene ogen twinkelden en waren prachtig omrand met donkere, lange wimpers. In mijn ogen had ze echt het gezicht van een engel, of kwam dat puur doordat ik haar moeder was?
      'Ja, mop?' antwoordde ik, haar een zachte glimlach toewerpend. Haar zachte handje kneep in de mijne en ze fronste haar donkere wenkbrauwen.
      'Ik heb honger,' was haar antwoord, simpel en een tikje knorrig. Ik lachte en streelde met mijn vingers door haar haren. Door een vluchtige blik op mijn horloge te werpen, kon ik constateren dat het inderdaad alweer tijd was om te eten.      'Zullen we wat lekkers halen bij de supermarkt?' vroeg ik haar vervolgens, terwijl ik een plukje van haar donkere haren achter haar oor stak. Haar wangetjes hadden een rooskleurige blos en kleine sproetjes dansten om haar neus. Ze leek zoveel op Jeff in dat opzicht.
      Jada knikte hevig en maakte een enthousiast geluidje. De knalgroene rubberlaarsjes die haar voeten omhelsden, dreunden door de modder toen ze het op een huppelen zette, en donkere spetters schoten omhoog van de grond. Ik lachte, schudde even mijn hoofd en beende stevig achter haar aan. Hoewel Jada voor haar leeftijd al best een verstandig meisje was, dwong mijn moedergevoel me er toch nog regelmatig toe beschermend dicht achter haar aan te lopen. Ik zag hoe haar donkere haren dansten in de wind en glimlachte oprecht gelukkig. Er was werkelijk niets op deze wereld dat me meer geluk zou kunnen brengen dan zij.
      Toen we paadje na paadje hadden afgelopen, kwamen we eindelijk op de grotere weg terecht. Voor zover ik wist, moest deze uitkomen op een supermarkt en nog wat lokale gebouwtjes. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen we de gebouwen naderden en probeerde mijn zicht scherp te stellen om te kijken of we op de goede weg waren.
      'O, daar,' constateerde ik in mezelf, toen ik een klein, aftands bordje aan een gevel zag hangen met daarop het simpele woord 'SUPERMARKT'. Misschien konden we gelijk eten halen voor vanavond en alvast wat boodschapjes voor de rest van de week.
      Jada volgde me gedwee naar binnen en keek haar ogen uit in het kleine winkeltje. Hoewel het niet zo groot was als we gewend waren vanuit Seattle, was er voor die kleine ogen nog genoeg aan zoetigheid en lekkernijen te bespeuren. Ik lachte toen ze me meermaals om snoep smeekte en begeleidde haar naar het gedeelte van de supermarkt waar het brood zich moest bevinden. Ik pakte één van de broden uit het schap, brak er een stuk af en gaf deze aan Jada. De rest van het brood stopte ik in het mandje dat ik onderweg meegepakt had.
      'Mwama,' begon Jada opnieuw, dit keer met volle mond. Ik keek haar streng aan en gedwee slikte ze haar eten door voor ze verder sprak. 'Mag ik straks iets lekkers kiezen?'
      Ik lachte om haar vraag en knikte, waarna ik mijn vingers langs haar wang liet strelen.
      'Da's goed, lieverd,' was mijn simpele antwoord. Jada klapte in haar handjes en maakte een sprongetje.
      'Zo, die is goed gemutst vandaag,' lachte een vriendelijke vrouwenstem ineens, waardoor ik omhoog keek en in de ogen van Joanna blikte. 'Wat een onwijs mooi meisje! Sprekend haar moeder.'
Ik lachte om haar woorden en schudde mijn hoofd. 'Volgens menig een lijkt ze meer op haar vader.'
Joanna lachte en schudde driftig haar hoofd.
      'Ik denk daar anders over,' antwoordde ze schouderophalend, waarna ze opnieuw vriendelijk naar me glimlachte. Het mandje dat ze op haar elleboog geklemd had, puilde uit van de boodschappen en ze lachte toen ze mijn blik zag.
      'We moeten de voorraad een beetje aanvullen,' legde ze glimlachend uit. Als een betrapte kleuter bloosde ik en schaamde me ervoor dat ik had zitten staren. 'Wat leuk je weer te zien trouwens! Heeft het eten gesmaakt?'
      Zonder te twijfelen, knikte ik en antwoordde bevestigend. Voor een vluchtig moment vroeg ze me naar Jeff's ervaring met haar eten, waarop ik vluchtig antwoordde dat hij heerlijk had gezeten en hoopte dat ze het erbij zou laten.
      'Nou, lieverd,' reageerde ze ineens, ietwat gehaast op haar horloge blikkend. 'Ik moet helaas gaan. Ik hoop je snel weer te zien!'
      Ik knikte en antwoordde opnieuw bevestigend, hopend dat ik niet ongeïnteresseerd over zou komen.
      'Weet je wat? Kom anders vanavond met je man en dochtertje een kop koffie drinken met een stukje gebak. Dan kunnen we elkaar wat beter leren kennen!' Het enthousiasme in haar stem, overweldigde me nogal, maar tegelijkertijd deed het me welkom voelen. Hoewel het aan de enige kant onwennig was zo onthaald te worden, was het anderzijds heel... prettig. Alsof het een beetje de leegte op zou kunnen vullen die ik voelde sinds we in ons nieuwe huisje getrokken waren.
      'Nou, dan zien we jullie vanavond! En, vergeet je man niet mee te nemen. Ik ben heel nieuwsgierig!' lachte ze, voordat ze nog even lief glimlachte naar Jada en vervolgens aftrad naar de kassa. Ja, ik was ook heel nieuwsgierig. Niet naar Jeff natuurlijk, maar wel of ik hem überhaupt zo ver zou kunnen krijgen om mee te komen.

Reacties (1)

  • LaLoba

    Oh oh, als dat maar goed komt

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen