Foto bij 71 Just Breathe

Het einde is inmiddels geschreven! We zijn bij de laatste paar hoofdstukjes beland!

“Wat voor opdracht heb je? Opdrachten van Quinten?”
“Ja, van Quinten.” Antwoordde de soldaat als een typische man, alleen op het laatste deel van de zin.
“Wat voor opdracht heb je?” probeerde ik opnieuw.
“Je moest lijden voordat je doodging.” Ondanks de nietszeggende uitdrukking op het gezicht van de soldaat, zag ik aan alles dat hij hier weinig zin in had. Hij begon stug mijn armen achter mijn rug aan de stoel te binden.
“Lijden? Daar heb je geen wapens voor nodig hoor. Deze houding is al een lijdensweg. Als je me hier laat zitten voor een paar uur ben ik ook dood.” Ik besefte pas terwijl ik dit zei dat ik er echt zo erg aan toe was. Elke ademhaling was een uitdaging die ik elke keer weer opnieuw aan moest gaan.
“Ik heb geen paar uur” antwoordde soldaat stug, zonder enkele emotie. Hij liep richting een tas en haalde daar een grote tang vandaan. Ik wist helaas waar de tang voor diende. Het ontdoen van iemands nagels. Ik had het ooit gezien op een filmpje tijdens de opleiding. Het voelde als een eeuw geleden, maar het kan niet meer dan 6 maanden terug zijn. Toen zat ik nog zorgeloos achter Alexander. Hieraan denkend bedacht ik me dat Alexanders laatste woorden naar mij een bevel was: ‘JIJ, ziekenboeg’. We zouden nooit fatsoenlijk afscheid kunnen nemen.

“Waarom doe je dit? We hebben Quinten al gepakt”. Ik hoopte als ik met hem bleef praten, dat er minder tijd over was om te martelen. De soldaat keek me diep in mijn ogen aan, maar gaf geen antwoord. Met duidelijk tegenzin zette hij de tang op mijn nagel.
“WACHT!! Het ziet er nar uit dat jij hier even veel zin in hebt als ik. Waarom doe je dit? Ik heb jou nooit iets misdaan!” Ik werd lichtelijk hysterisch. Niet zo gek gezien de situatie, al zeg ik het zelf.
“Aangezien je het toch niet na gaat vertellen mag je het best weten. Quinten houdt mijn vrouw en kinderen vast. Hij vermoordt ze als ik mijn opdracht niet uitvoer.” Met deze informatie kon ik wel iets.
“Alexander, onze hoogste kolonel, heeft Quinten gevangengenomen. Dat heb je net gezien. Quinten komt nooit meer vrij.”
“Wel als jullie manschappen eerder verslagen is dan de onze. Jullie versterking duurt nog ruim 30 uur.”
“Je denkt toch niet dat Alexander gaat wachten tot dat gebeurd?” De tang zat nog steeds op mijn nagel, maar het zag er niet naar uit dat hij hem momenteel ging gebruiken. Ergens zag ik dat ik een ingang had. De soldaat keek me direct aan, vol met twijfel. Ik moest nu door gaan. Tijdrekken.
“Alexander gaat Quinten, op dit moment, overhalen om zijn mannen te stoppen. Je beseft toch wel dat Quinten hier niet levend vandaan gaat komen. Je familie is veilig. Ga naar ze toe in plaats van hier mijn nagels uit mijn vingers te trekken.” Ik ratelde maar door met alles dat ik kon bedenken. Ik had een ingang gevonden, en wel een goede, maar was het goed genoeg?
“Ga terug naar de ander bunker en kijk bij het verhoor! KIJK DAN! Ik ga toch nergens naar toe.” De soldaat keek me aan, vol in gedachten. De tang viel op de grond. De soldaat stond soepel op en begon met grote stappen naar buiten te benen. Ik bleef achter. Alleen en in het donker met slechts een vage gloed van de lamp boven me.

Adem in Jill, adem uit, adem in Jill, adem uit. Ik probeerde rustig te blijven ademen zonder te gaan hijgen of happen naar zuurstof. Ik negeerde de pijn maar de benauwdheid had een constante aanwezigheid in mijn gedachten. Ik ging dit niet lang meer volhouden.

Reacties (3)

  • LarryNiam

    Oh shit man, beter overleeft ze het. En quinten mag van mij verdwijnen in de grond.
    Snel verder<3

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Daar heb zo mazzel
    Mee dat ze hem over heeft gehaald!!
    Ik wil weten hoe dit gaat aflopen!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God.... gelukkig maar dat ze hem heeft kunnen overtuigen voor het te laat is. Hopelijk bedenkt hij zich niet.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen