Foto bij 061  Oude vrienden



'Luister. Jullie kunnen niet naar buiten. Dat word jullie dood.' Aberforth Dumbledore liep hoofdschuddend heen en weer.
      'Help ons dan,' bleef Harry aandringen. Hij, Ron en Hermione zaten haast ingesloten in Hog's Head Inn door de Death Eaters. Ze waren ternauwernood ontsnapt, maar het gevaar was nog ver van geweken. Ze waren zo dicht bij Hogwarts, maar er was geen enkele kans dat ze vanaf hier ongezien binnen konden komen.
      Aberforth zuchtte verzwaard en keek opzij naar het schilderij van Ariana Dumbledore. 'Je weet wat je moet doen.'
      Het meisje in het schilderij glimlachte en draaide zich om. Ze verliet het schilderij, maar niet zoals de meeste portretten dat deden. Ariana bleef lopen, tot ze niet meer te zien was en uiteindelijk kwam ze terug. De witte stip in het pikzwarte schilderij werd steeds groter, tot Ariana weer volledig in beeld was. En met haar nog iemand anders. Zijn warrige, donkere haren, hingen slap over zijn voorhoofd, waaronder een korstige snede te zien was. Meerdere van deze zaten over zijn wang, hals en armen, welke tevoorschijn kwamen vanonder zijn gerafelde mantel. Zijn rechter oog zag paars en geel en zijn lip was gezwollen, maar toonde een brede glimlach. 'Harry! Ik wist dat je terug zou komen!'
      Neville sprong uit het schilderij en omarmde Harry stevig. Het was een overweldigend gevoel van verbazing en blijdschap om een van zijn oude vrienden min of meer heelhuids terug te zien. De jongen trok zich van hem los en stortte zich op Ron en Hermione. Hermione had tranen in haar ogen en drukte zich stevig tegen de jongen aan, die sinds de laatste keer toch zeker een kop gegroeid was en een stuk breder was geworden. Hij zag er volwassener uit en zo voelde hij ook aan.
      'Neville? Hoe? Wat is er aan de hand? Wat is er met je gebeurd?'
      Neville grijnsde. 'Dit is nog niets. Je moet Seames zien, die is er erger aan toe.' Hij wuifde en nodigde ze uit om ook het schilderij in te stappen. 'Abe, dank je wel weer. Er komen er zo nog een paar terug. Zou je ze de weg willen wijze?'
      'Wat? We hadden anders afgesproken Longbottem! Het word te gevaarlijk zo.'
      Neville hielp Hermione aan haar hand het schilderij in. 'We hebben geen toegang meer tot eten, weet je nog. We hebben geen keus.'
      De man bromde nog wat en toen begon Neville te lopen. Hermione ging naast hem lopen. 'Hoezo geen toegang meer tot eten? Wat is er allemaal gebeurd op Hogwarts?'
      'Oh, echt te veel!' antwoordde Neville. 'Snape heeft het voor het zeggen nu, samen met de Carrows. En die houden van disipline, weet je.' Hij wees naar zijn gezicht. 'Dit gebeurd dagelijks. We hebben ons uiteindelijk maar ingesloten in de Room of Requirement. Niemand is echt veilig en al helemaal niet met Eleanor en Blaise die de gangen patrouilleren.'
      Hermione greep zijn mouw vast. 'Eleanor?'
      Neville knikte en keek achterom naar Harry. 'Ik zou het laten gaan, man. Ze is volledig overgelopen naar de duistere kant. Ze helpt je-weet-wel al het hele jaar, teistert en martelt ons in de gangen en ze probeert Dumbledore's Army op te doeken. De Room of Requirement heeft haar uiteindelijk buitengesloten en ze probeert er sindsdien binnen te dringen. Ze heeft zelfs de huiselven bedreigd, waardoor ze ons geen voedsel meer leveren. Daarom gebruiken we deze sluiproute. Het is onze enige manier, maar het is doodsgevaarlijk.'
      Harry keek hem zwijgend aan. 'Waarom?'
      Neville haalde zijn schouders op. 'Malfoy zal haar vorig jaar wel vergiftigd hebben. Maar ik zou er geen tijd in steken hoor, Harry. We hebben beter werk te doen. Ze kan de kamer niet in. En Draco heeft haar in de steek gelaten heb ik begrepen. Die is in geen mijlen of wegen te zien. Ik zweer het je sinds de meivakantie is het extreem geworden.'
      'Wij hebben haar nog gezien, in Malfoy Mansion. Luna heeft verteld dat zij haar al die tijd had geholpen, samen met Draco. En uiteindelijk alleen Draco nog, maar ze wist niet waarom en hij wilde het nier vertellen.'
      Neville zuchtte. 'Ik wil Luna geloven, maar na wat ik heb gezien lukt me dat niet meer.'
      'Dat begrijp ik,' antwoordde Hermione. Ze vouwde haar armen om haar lichaam, haar hand legde ze op de wond die Bellatrix in haar arm had gegroefd. Ron keek haar kort aan en sloeg voorzichtig een arm om haar heen. 'Ze heeft me gemarteld, Neville,' zei ze toen zachtjes, 'maar ze wilde het niet. Ze rende weg. En toen ze even later terug kwam..'
      'Hou nou op, Hermione. Praat haar gedrag niet goed.'
      'Dat doe ik niet Ron!' zei ze snibbig. 'Ik probeer er achter te komen wat het was wat ik zag en waarom ik het zag.'
      'Haar ogen, is het niet?' zei Neville. Hermione keek geschokt op en knikte. Harry fronste. Hij herkende het. Precies waar ze het over hadden.
      'Het was onnatuurlijk. Alsof ik haar niet aankeek, maar een compleet ander persoon.'
      'Dat hebben wij ook gezien. Ik krijg de rillingen als ik er weer aan denk.'
      'Denk je dat er nog iets is dat wij kunnen doen? Ze kan ons helpen. Ze weet meer van je-weet-wel-wie dan elk van ons. Als we haar kunnen overhalen.'
      Neville schudde zijn hoofd. 'Dat zou ik niet proberen. En ik denk ook niet dat je tot haar door kan dringen. Ze is echt gevaarlijk, Hermione. Pas alsjeblieft op.'
      Ron bleef abrupt stil staan. Harry botste haast tegen hem op. 'Wat doe je nou?'
      'Ik word er zo ziek van dat jullie telkens over haar praten!' schreeuwde Ron. 'Wanneer gaan jullie nou begrijpen dat dat kreng ons heeft verraden?'
      'Ron!'
      'Niets Ron!' brulde hij naar Hermione. 'Zij heeft je gemarteld, heeft de halve school geteisterd en heeft alle informatie naar hem doorgespeeld. En jullie blijven maar proberen om haar gedrag goed te praten en manieren te verzinnen om haar te helpen. Geef het op! Ze gaat het niet willen! Wat moet er gebeuren voordat jullie dat gaan zien?!'
      Er viel een doodse stilte. Alleen Ron's gehijg was nog te horen. Neville durfde geen woord meer uit te brengen en Hermione had tranen in haar ogen. Toen klonk er plotseling een harde klap. Hermione had haar hand geheven en keek Ron woedend aan. 'En nou ga je je een keer gedragen, Ronald Weasley! Dit is Eleanor waar we het over hebben. Onze vriendin. Wij laten geen vrienden in de steek. Ik weet dat je gelijk hebt en ik weet dat het vervlogen hoop is, maar als er er ook maar één kansje is dat ik haar hieruit kan helpen ontsnappen, dan doe ik dat, hoor je me!'
      Ron snoof een keer. Zijn ogen bleven op onweer staan, maar hij wendde zich van Hermione af. Harry dacht dat hij er waarschijnlijk bewust van was dat hij niet nog verder aan Hermione's slechte kant wilde komen. Hij wist dat ze nog steeds boos op hem was omdat hij hen had verlaten.
      'Goed,' begon Neville in de hoop de sfeer wat te verbeteren, 'deze kant op.' Ze volgden hem de donkere gang door, tot ze uiteindelijk bij een deur uit kwamen. Neville opende deze en liet het drietal langs hen heen. Binnen in de Room of Requirement draaiden vele hoofden zich omhoog. Er heerste een doodse stilte toen elk van hen verbaasd naar het trio omhoog keek. Neville kwam naast hen staan. 'Kijk eens wie ik heb gevonden!' En een gejuich steeg op.




Reacties (3)

  • GossipGirl21

    spannend

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw super goed geschreven!!! Ik heb 't volgens mij al eerder gezegd, maar het is net alsof het zo hoort. Love it!!!

    1 jaar geleden
  • Teal

    Mooi!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen