40.

(2024)

Zodra Styles aan boord van de vlucht naar New Orleans zat, haalde hij Audrey’s boek tevoorschijn en begon het opnieuw te lezen.
      “Oh, dat ken ik, het is geweldig.”
      Styles knikte naar de vrouw naast hem en schonk haar een flauw glimlachje. Ze had zelf ook een boek op schoot en was er meteen weer in verdiept, een misdaadroman.
      Hij staarde naar de duistere, sombere omslag en het duidelijke genot op het gezicht van zijn medepassagier en al zijn nekharen kwamen overeind. Plotseling viel het verband met Mischa Waltman op zijn plaats. Volgens de informatie op de achterflap was dit al de tiende druk en waren er inmiddels meer dan twee miljoen exemplaren verkocht. Styles durfde te wedden dat er heel wat op vliegvelden over de toonbank waren gegaan, naar klanten net als de dame die naast hem zat, mensen die urenlang vast zaten in een toestel en de verveling wilden verdrijven. Eindelijk begreep hij de connectie met een slachtoffer dat geen andere band met Audrey leek te hebben dan de manier waarop ze was gestorven.
      Mischa Waltman was naar Washington gevlogen voor een conferentie en had zich nooit gemeld voor de terugvlucht. Seriemoordenaars hanteerden altijd een vaste methode in het uitkiezen van hun slachtoffer. Per definitie waren het geslaagde criminelen die hun werkwijze tot op het het hoogste niveau hadden verfijnd. Slechts weinige slachtoffers werden in een impuls omgebracht, want dan was het risico te groot. Boven alles wilde een seriemoordenaar zichzelf een machtsgevoel geven door zijn fantasie te vervullen.
      Styles was ervan overtuigd dat de moordenaar by Mischa in het vliegtuig had gezeten, waarschijnlijk vlak bij haar.
      Niet dat dat alles verklaarde, maar één feit sprong in het oog. Er waren in vijfentwintig jaar geen nieuwe lijken opgedoken. De theorie dat de moordenaar was opgehouden omdat hij was overleden, op andere gronden was gearresteerd of door een handicap, sneed geen hout na slechts dertig seconden in Jayden’s gezelschap. Zelfs als Jayden niet verstandelijk gehandicapt was geweest, dacht Styles niet dat die theorie ooit zou opgaan. Jayden had het vermogen niet meer om een moord te plannen of uit te voeren, al was hij voor het ongeluk al ernstig geestesziek geweest. Zijn realiteit had geen enkele overeenkomst getoond met die van anderen - behalve met die van de moordenaar die hem nu kopieerde.
      En die moordenaar had niet alleen begrepen dat Jayden de oorspronkelijke ‘moordenaar’ was, hij had ook Jayden Rhodes DNA bemachtigd en het op Micha Waltman’s lichaam achtergelaten.

Growner liep het laboratorium in met een pakje dat hij aan de koerier had weten te ontfutselen en maakte het zichzelf gemakkelijk in Tamara’s kantoor.
      Tamara draaide zich in haar stoel om en wierp hem over haar brillenglazen een kille blik toe. Niet de blik waarop hij had gehoopt.
      Hij gaf haar het pakje. “Hé, wat heb ik gedaan?”
      “Ik heb gehoord dat jullie Harry’s vader hebben gearresteerd. Heeft niemand jullie ooit de gulden regel uitgelegd? We pakken elkaars ouders niet op.”
      “Hij is niet gearresteerd, alleen verhoord en het was niet mijn beslissing, maar die van Styles zelf.”
      Tamara snoof.
      Met de staart tussen de benen trok Growner zich terug naar zijn bureau, waar een groeiende stapel documenten op hem lagen te wachten.
      Tamera etiketteerde het ingepakte bewijsmateriaal, dat was geretourneerd door de politie van Shreveport, die ook onderzoek deden naar de broers Foster. Ze schoof het opzij en richtte zich weer op haar e-mail. Er was net een bericht met bijlage binnengekomen.
      Op het icoontje klikkend opende ze de tekst en vervolgen het meegezonden bestand. Kippenvel verspreidde zich over haar armen terwijl ze de uitslag las.
      Dagenlang had ze gewacht op haar verzoek de afdrukken op de microfilm te vergelijken; het had ongebruikelijk lang geduurd.
      Haar hart sloeg een slag over toen ze de naam zag staan.
      Leroy Rhodes had een verstandelijk gehandicapte tweelingbroer, Jayden. Beide mannen hadden een halfbroer, Aiden. En het was Aiden’s naam die nu op het scherm stond.
      De reden waarom de uitslag zo lang op zich had laten wachten, was dat de afdruk uit de FBI-archieven kwam.
      Aiden Rhodes was een FBI-agent.
      Ze pakte haar telefoon, koos een nummer en legde toen gefrustreerd de hoorn weer neer. Styles zijn mobieltje stond uit. Ze keek op haar horloge. Het zou kunnen dat hij nog in het vliegtuig zat. Zo meteen zou ze het opnieuw proberen.
      Ze logde uit, pakte het bewijs van de Foster-zaak bij elkaar en liep ermee naar de kluiskamer om het op te bergen. In haar zak vissend vond ze de sleutel.
      Terwijl ze door de gang naar de achterkant van de bibliotheek liep, rook ze een brandlucht. Meteen werd de haard van het vuur duidelijk. Er steeg rook op uit de openstaande deur van de kluis.
      Vlug zette ze het doosje op de grond en ze legde de paar passen naar de ingang af, smeet de deur dicht om te voorkomen dat er zuurstof naar binnen werd gezogen die de brand kon voeden, sloeg het ruitje van het alarm in en drukte op de knop.
      Er gebeurde niets. Wie de brand ook had gesticht, hij moest de tijd hebben genomen het systeem eerst uit te schakelen. Tamara vloekte binnensmonds en slaakte toen een noodkreet.
      Growner dook naast haar op, met Helene in zijn kielzog.
      De rechercheur reikte omhoog en rok aan een draad die bijna net zo oud was als het gebouw zelf en nu waarschijnlijk hoogte illegaal. “De kabel is doorgeknipt.” Met een kreun rukte hij de twee losse einden it de metalen klopjes die ze op hun plaats hielden en drukte ze tegen elkaar. Tegelijkertijd sprongen het alarm en de sprinklerinstallatie aan.
      Het water gutste over Tamara heen. “Oh fijn.” Het meeste bewijsmateriaal was opgeslagen in papieren zakken. Wat niet in vlammen was opgegaan, raakte nu doorweekt.
      Binnen een paar minuten was het vuur gedoofd. Growner keek naar binnen, trok zijn natte shirt uit en gooide het op de grond.
      Helene floot. Tamara wapperde zichzelf koelte toe en wendde haar blik af. Haar kapsel was geruïneerd, haar bewijs kluis was verloren en er waren nu verschillende zaken in gevaar - het was mogelijk dat een of meer van de broers Foster en hun bende ongestraft wegkwamen - maar eindelijk begon de dag er mooi uit te zien.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    WoW wat een ontwikkeling!!

    1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Waaaait. Heeft Aiden het gedaan?
    Waaaait
    Aaahh ik vind het zo spannend
    ‘x

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen