42.

(2024)

Audrey werd zich bewust van een beweging. Het lukte haar nauwelijks haar ogen te openen; wat het ook was geweest waardoor ze onder zeil was geraakt, het was nog lang niet uitgewerkt.
      In het donker werd ze ergens heen gesleept. Haar handen waren vastgebonden, maar haar voeten waren los. Er schraapte een dekzeil of een kofferbak voering over de harde grond onder haar, de kilte van klamme aarde kroop door haar kleren. Er bleef een steentje onder het zeil hangen, dat even in haar rug prikte en toen wegketste.
      Ze probeerde zich te oriënteren, maar dat was moeilijk aangezien de duisternis volmaakt was. Er voer een rilling van angst door haar heen. Ze zaten onder de grond.
      Haar ontvoerder bleef staan, paste zijn greep aan en rustte even uit. In het donker werd het geluid van zijn ademhaling versterkt, samen met de echo van druipend water.
      Abrupt hervatte hij zijn voorwaartse beweging en Audrey dwong zichzelf wakker te blijven en haar ogen open te houden. Terwijl de minuten voorbij kropen, wachtte ze tot ze iets zou zien - wat dan ook - dat duidelijk zou maken waar ze was, maar het bleef aardedonker. Ze vroeg zich af hoe het kon dat hij wel iets zag. Toen herinnerde ze zich dat Styles iets had gezegd over een nachtkijker.
      Hij bleef opnieuw staan en ze kreeg kippenvel. Ze kon hem niet zien, maar ze voelde dat zijn blik op haar was gericht. Ze hield zich stil, zorgde dat haar ademhaling gelijkmatig was, tot hij haar met een ruk weer verder sleurde.
      Het middel waarmee ze was bedwelmd had een bittere nasmaak in haar mond achtergelaten en een zwaar gevoel in haar hoofd. Vermoedelijk was het een of ander slaappil geweest, wat de bittere smaak van de koffie zou verklaren.
      Om haar zo buiten westen te krijgen, zou hij een enorme dosis moeten hebben gebruikt. Na jaren van operaties en pijnbestrijding had ze een hoge tolerantie voor medicijnen. Om haar onder zeil te krijgen, waren inmiddel hoeveelheden nodig waar een paard nog van omging.
      Tegen al haar voornemens in begonnen haar oogleden weer dicht te zakken.

De volgende keer dat Audrey opkeek, lag ze roerloos op een tafel. Een moment lang zweefde ze tussen slapen en waken in, ergens halverwege gevangen. Ze realiseerde zich dat ze weer bewusteloos moest zijn geraakt.
      Er flakkerde een rood licht en even had ze een krachtig gevoel van déjà vu.
      De herinneringen drongen zich op, gefragmenteerd en pijnlijk. Ze zag weer hoe ze uit haar coma was bijgekomen toen haar been uit de beugels was gehaald. De pijn was zo heftig geweest dat ze eindelijk uit het vacuüm was geschokt en weer bij zinnen was gekomen. Ze zag het gezicht van de chirurg, die vanaf grote hoogte op haar neerkeek en met onverwachte helderheid doemde plots het beeld van haar moeder op.
      Het verdriet begon in haar borst en verspreidde zich naar haar keel. Haar ogen brandden terwijl het ene beeld over het andere heen werd geschoven.
      Een vermoeide beweging waarmee Hailey haar schort ophing nadat haar dienst als serveerster erop zat, haar donkere haren in een knot, de lijn van haar nek sierlijk. Hailey in spijkerbroek, een rugzak om, haar hand die die van Audrey vasthield.
      Ze hadden gewerkt en gereisd, gewerkt en gereisd, een paar weken hier, een paar dagen daar, een schijnbaar eindeloze opeenvolging, tot ze ten slotte in Lassiter waren gearriveerd. Omdat het zomer was geweest, had ze niet naar school gehoeven. Ze had Hailey gewoon geholpen met koken en schoonmaken op de boerderij van de Rhodes en ze had op Harry gepast.
      Haar moeders naam was Hailey Matthews.
      Een vaag geluid verstoorde de stroom van herinneringen. Audrey verstarde en draaide haar hoofd net ver genoeg opzij om eindelijk te zien wie er bij haar was. Het rode licht kwam van een lamp die weerkaatste tegen rood geverfde muren en even deed de vertekenende gloed haar duizelen, werden de trekken van de man die over een emmer heen gebogen stond obscuur. Toen hij zich half naar haar toe keerde, kwam zijn profiel in zicht. Een zwaar gedreun begon in haar slapen, een verpletterende druk in haar borst en ineens drong het allemaal tot haar door.
      De tranen staken in haar ogen en brandden achter in haar keel. Voorzichtig bewoog ze de vingers van haar ene hand, om te bepalen hoe sloom ze precies was. De druk in haar lijf bouwde zich op. Aiden Rhodes, ouder dan ze zich hem herinnerde maar nog steeds herkenbaar, naderde de tafel, zijn blik strak op haar gericht en met een verstikkende kreet ontplofte ze, schoot ze overeind. Haar voorhoofd stootte tegen Rhodes’ kaak, waardoor hij achterover viel. Het licht explodeerde achter haar ogen en haar hoofd tolde. Door diep in en uit te ademen wist ze bij bewustzijn te blijven. Als ze weer wegzakte, zou ze er geweest zijn.
      Steun zoekend bij de tafel liet ze haar blik door de ruimte dwalen, op zoek naar iets, wat dan ook, wat ze als wapen kon gebruiken. Er lag een klomp gips zo groot als een meloen, die hij gebruikt moest hebben om een masker mee te gieten. Ze strompelde naar de plek waar hij lag. Wankelend hief ze de mal omhoog en liet hem neerdalen op zijn schedel.
      Het gips spatte uiteen, verkruimelde in duizenden brokjes. Audrey wankelde, zakte door haar knieën en begon weg te zakken. Haar handen schoten naar voren en landden op Rhodes’ borst. Zijn borst kwam onder haar handpalmen omhoog en met een bijna dierlijk geluid deinsde ze achteruit.
      Ze kroop terug naar de tafel, trok zichzelf overeind en begon de grillig gevormde ruimte af te zoeken. In een rugzak vond ze een mes. Ze klungelde ermee tot ze het achterstevoren vasthad en probeerde het dunne nylon koord om haar polsen door te zagen. Zodra dat was gelukt, stak ze de mes in de band van haar broek en begon de maskers waarmee de wanden waren versierd te verzamelen.
      Nog steeds duizelig van het middel waar Rhodes haar mee had bedwelmd strompelde ze rond. Ze liet maskers vallen en smeet ze kapot. Ze waren primitief en monsterlijk, de meeste zonder enige kleur op de was, sommige opgesmukt met lippenstift en oogschaduw.
      Terwijl ze naar haar moeders gezicht zocht, werd ze aangestaard door lege ogen. Gezichten van vrouwen die ooit een leven hadden gehad, echtgenoten hadden of kinderen. Hij had hen weggenomen van de mensen die hen nodig hadden en van hen hielden, hen van hun leven beroofd, van hun waardigheid en hun vrouwelijkheid. Hij had zelfs hun haar gestolen.
      In razernij veegde Audrey de parafernalia waarmee de tafel bezaaid lag op de grond. Ze vond een stapel plastic zakjes gips in een hoek, sneed ze systematisch open en gooide ze leeg. Het witte poeder stoof omhoog als een fijne mist. Ze tilde een canvas boodschappentas op die netjes opgevouwen onder de zakjes lag en propte hem vol met maskers, het mes en Rhodes’ zaklamp.
      Vooroverbuigend trok ze het wapen uit zijn schouderholster, zichzelf vervloekend omdat ze dat niet meteen had gedaan. Ze bestudeerde het wapen. Ze wist redelijk wat vanaf doordat ze af en toe op een schietbaan oefende en een misdaadthriller had geschreven, maar vuurwapens maakten haar altijd nerveus. Het was een Glock, een ultralicht negen millimeter-pistool. Met een huivering legde ze het in de canvas tas. Ze haalde de lamp van de haak en liep de deur uit.
      Ze had zijn wapens, de lamp en zijn zaklamp, maar ze kon het niet aan hem te doden. Zelfs na alles wat hij had gedaan, weerhield iets haar ervan zijn leven te nemen.
      Audrey tuurde naar de tunnels en koos lukraak een richting. Ze had geen idee waar ze was en of ze hier ooit uit zou komen, maar zelfs als ze het niet zou redden, zou ze genoeg bewijsmateriaal verspreiden om ervoor te zorgen dat het uiteindelijk werd gevonden. En deze keer zou Rhodes niet zomaar kunnen verdwijnen. Ze durfde te wedden dat zijn vingerafdrukken en DNA op elk masker zaten.
      Al na een paar meter vertakte de tunnel zich. Audrey besloot eerst rechtsaf te slaan en dan, als hij weer splitste naar links. Op die manier had ze meer kans in een rechte lijn te lopen en zo veel mogelijk afstand tussen Rhodes en haar te scheppen.

Reacties (2)

  • TAMOCHi

    Ooowh we’re almost there
    Spannend
    ‘x

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo spannend!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen