44.

(2024)

De regen spetterde in Audrey’s gezicht terwijl ze haar palmen tegen de stangen zette en duwde. Metaal schraapte tegen beton, verschoof een paar millimeter en veerde toen terug.
      De neerslag werd zwaarder. Er begon water over haar hoofd en over haar armen te stromen, en ze raakte doorweekt. Huiverend gaf ze haar pogingen op. Dit was al het derde traliehek dat ze had geprobeerd los te krijgen. Ze was lang genoeg om erbij te kunnen, maar niet lang genoeg om de zware gevallen uit hun senden bedding te duwen. Wat ze nodig had was iets om op te staan, waardoor ze net wat meer kracht zou kunnen zetten. Wanneer ze het hek eenmaal los had, zou ze zichzelf er doorheen kunnen hijsen.
      Haar armen om zichzelf heen slaand om wat warmte te bewaren liep ze terug de tunnel in en passeerde de zoveelste uitgang waaronder de ladder was weggehaald. Haar tanden klapperden. Rhodes had het grondig aangepakt.
      Ze had met het idee gespeeld door het gat te schreeuwen, in de hoop de aandacht te trekken, maar met het kabaal van de regen was het waarschijnlijker dat Rhodes haar zou horen en haar positie zou kunnen bepalen, dan dat iemand buiten haar zou opmerken.
      Een krasserig geluid boven het gekletter uit deed haar hart een slag overslaan. Een hele rattenkolonie, vader, moeder en kinderen schoten voorbij, streken langs haar enkels.
      Audrey slikte de opwellende hysterie in. Normaal gesproken was ze als de dood voor ratten, maar hier, gevangen onder de grond met een gewetenloze moordenaar, leken de beesten even onschuldig en geruststellend als jonge poesjes. Haar kaken op elkaar klemmend tegen het tanden klapperen volgde ze de beesten, zo vlug en geruisloos mogelijk door de wassende stroom water. Ze waren ergens voor op de vlucht geslagen. Misschien lag het aan het feit dat de afvoer zich vulde of misschien was het iets anders. Iemand anders.
      Achter haar klonk een vaag gedender. Met gespitste oren tuurde Audrey in de richting waar het vandaan was gekomen. Er viel grauw licht door het rooster, samen met een gestage stroom water die haar zicht belemmerde. Als er iemand was, kon ze hem niet zien.
      Behoedzaam verder lopend in het bijna-donker probeerde zo boven het geborrel te luisteren. Ze stak haar hand in de canvas tas en voelde het harde metaal van het pistool. Zich schrap zettend tegen de klik trok ze de veiligheidspal naar achteren. Met een galmende klik schoof het magazijn op zijn plek.
      Ze drukte zich plat tegen de tunnelmuur en hief het wapen met twee handen omhoog. Ze verstevigde haar greep. Haar knokkels waren stijf en opgezwollen van de vuistslag die ze Rhodes had gegeven. Ze hoorde een spetterende voetstap.
      Bij het proeven van een ijzerachtige smaak in haar mond realiseerde ze zich dat ze op haar lip had gebeten.
      Weer de echo van een voetstap. Het grauwe licht vanuit een zijgang zette een mannelijke gestalte in silhouet. Een fractie van een seconde lang was Audrey ervan overtuigd dat het Rhodes was; toen drongen de vertrouwde pas en de vorm van zijn schouders tot haar door. Styles.
      Ze werd slap van opluchting.

Styles straalde iets bijzonders uit, alsof hij niet helemaal sterfelijk was. Hij kwam haar ergste nachtmerrie binnen stappen en vond haar en voor het eerst sinds ze had begrepen dat Rhodes haar pizza had vergiftigd, had Audrey het idee dat alles in orde zou komen.
      Ze liet het wapen zakken, stak het terug in de tas en stapte naar het midden van de tunnel.
      Haar bij haar bovenarmen grijpend trok Styles haar stevig tegen zich aan. Het was een heerlijk gevoel, warm en geruststellend, en hij rook hemels. Pas nu begreep ze hoe belangrijk het simpele geluk van aanraking en geur was geworden in de korte tijd dat ze samen waren.
      Styles drukte zijn mond op de hare en duwde haar toen een stukje van zich af. “Hoe kom je aan dat pistool?”
      “Van Rhodes.”
      Met een arm om haar middel loodste hij haar naar het rooster. Toen ze ervoor stonden, bestudeerde hij de wand waar vroeger een ladder had gestaan. Het was gestopt met regenen, maar het water bleef druppelen. “Over Rhodes gesproken” zei hij zacht, “waar is onze grote held?”
      Ineens kwam het metalen hek omlaag. Styles struikelde en viel, het zware geval landde in een vreemde hoek op zijn rug. Er verscheen een donkere schaduw voor het gat, het gezicht opgezwollen, een oog volledig dicht.
      Rhodes gebaarde met zijn wapen en schonk Audrey en demonische grijns. “Hier ben ik. Draai je om.”
      “Vergeet het maar.” Als hij zou schieten, zou ze de kogel liever aan zien komen.
      Ze schuifelde bij hem vandaan, zich afvragend of ze op de een of andere manier het pistool uit de tas kon halen. Hopelijk kon ze hem in elk geval weglokken bij Styles, die er angstaanjagend stil bij lag. Rhodes volgde haar, een pas, toen nog een.
      Haar voet gleed ergens overheen - een steen - en ze verloor haar evenwicht. Ze registreerde nog net het korte, scherpe zwiepen van Rhodes zijn arm en de schok toen zijn vuist haar kaak raakte. Toen werd alles zwart.

Audrey kwam bij en merkte dat ze half dreef, half werd gesleept, door de ondiepe stroom water die door de afvoer kolkte.
      Haar kaak was stijf en pijnlijk en haar oren floten, maar haar hoofd was redelijk helder. Rhodes had haar buiten westen geslagen, maar ze was al aan het vallen geweest toen hij haar raakte,waardoor de klap minder hard was aangekomen.
      “Naar beneden jij.”
      De greep om haar middel verdween. Een laars schopte tegen haar schouder, duwde haar naar voren en ze gleed omlaag in een grote buis, haar hoofd onder water. Haar neusgaten en mond liepen vol, ze kreeg vocht in haar longen. Haar mond dicht klemmend verzette ze zich tegen de aandrang te hoesten. Als hem opendeed, zou ze verdrinken.
      Abrupt verdween de stevige vorm van de buis onder haar en vloog ze door de lucht. Haar lichaam schokte in een reflex, haar armen schoten omhoog om haar hoofd te beschermen, toen kwam de grond op haar af en werd alle lucht uit haar longen geperst. Een paar tellen lang kon ze geen adem krijgen; toen verkrampte haar borst en drong de zuurstof binnen. Kuchend en hijgend rolde ze weg en ze eindigde met haar gezicht omlaag in een poel water die zich rond de uitstort pijp had gevormd.
      De modder kolkte over haar armen terwijl ze zichzelf op haar knieën overeind duwde. Het geluid van voetstappen deed haar verstarren. Er gleden vingers in haar haar en er drukte koud metaal tegen haar keel.
      “Opstaan. Lopen.”
      Audrey staarde Aiden Rhodes aan. Er zaten donkere bloeduitstortingen rond zijn opgezwollen kaak, zijn slaap en linkerwang. De zwellingen liepen tot aan zijn neus en een deel van zijn rechteroog. Te oordelen naar zijn constante geknipper had hij moeite zijn blik scherp te stellen, wat zou kunnen betekenen dat hij ook een hersenschudding had.
      Waardoor ze misschien nog een kans had.
      “Probeer het maar niet” zei Rhodes zacht.
      Bijna had ze tegengeworpen: ‘Waarom niet?’ Geestelijk labiel of niet, hij was gewond en zijn beoordelingsvermogen moest verzwakt zijn, ondanks het feit dat hij Styles had weten uit te schakelen.
      De gedachte aan Styles was als het aanraken van een wond en de razernij zwol in haar op.
      Koortsachtig woog ze haar opties af. Rhodes zou haar vermoorden, haar lijk ergens verstoppen en dan teruggaan om zijn expositiezaal op te ruimen voor Styles’ versterking hem kwam zoeken en ontdekte wat hij er voor hobby op nahield. Wanneer hij de restanten van zijn trofeeën had opgeruimd en de kamer had schoongemaakt, zou hij haar en Styles ergens dumpen en dan vertrekken, missie voltooid.
      Kil staarde ze hem aan. Ofwel hij wilde hier de trekker niet overhalen omdat iemand het schot zou kunnen horen, ofwel hij was bang dat zijn wapen na de tocht door de stortpijp niet meer zou functioneren.
      “Opstaan” herhaalde hij.
      “Je zult me moeten helpen” zei ze vlak. “Ik ben gewond.”

Reacties (3)

  • HorseDreamer_

    OOh mijn hemel, dit is beter dan een detectieve/thriller serie op tv.
    Nog, nog, nog:D

    1 jaar geleden
  • Phuque

    Goed geschreven!! Kudo:)

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ben zo benieuwd hoe dit af gaat lopen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen