47. Epilogue

(2024)

Het duurde maanden om alle bewijzen te vergaren en te inventariseren. Het feit dat de meeste maskers kapot waren, sommige compleet in scherven, belemmerde niemand - zelfs de muggenzifters niet. Er bleef meer dan genoeg over om zowel Jayden als Aiden Rhodes te veroordelen - en nog een hoofdstuk aan de lesboeken toe te voegen. Niemand met gezond verstand wilde zich al te lang bezighouden met wat een seriemoordenaar genot verschafte en bovendien waren ze verplicht respectvol om te gaan met menselijke overblijfselen.
      Voor zover ze te identificeren waren en de familie kon worden opgespoord, werden ze teruggegeven om te worden begraven. In sommige gevallen waren de flinters van een masker het enige wat de familie had van het slachtoffer, omdat het lijk zelf nog niet was getraceerd.
      Twee weken nadat Rhodes was doodgeschoten, werd er een graf gevonden op een stuk onontgonnen land dat grenst aan de oude suikerfabriek en dat ooit deel had uitgemaakt van de Rhodes-boerderij. Er werden in totaal zes lijken aangetroffen. Audrey vond haar moeder en Styles die van hem. Verrassend genoeg werd ook Annie Rhodes geïdentificeerd. Annie was oorspronkelijk bijgezet in een crypte op het kerkhof van Lassiter, wat betekende dat Jayden of Aiden haar op een zeker moment moest hebben verplaatst.
      Al met al werden er drieënveertig afzonderlijke verzamelingen van restanten herleid en zes complete lichamen. Daarvan werden er twintig getraceerd via dossiers van vermiste mensen.
      Leroy kon het verleden eindelijk afsluiten.
      Jayden Rhodes werd naar de psychiatrische afdeling van een zwaarbewaakte gevangenis gebracht, hoewel door zijn algehele conditie niet verwacht werd dat hij nog lang te leven had.
      Nadat de wetenschappers hun monsters hadden verzameld en hun onderzoek hadden uitgevoerd, werd Aiden Rhodes gecremeerd en zijn as verstrooid op een geheim gehouden locatie. Omdat de media er zo bovenop zaten, had Leroy er geen ruchtbaarheid aan willen geven en wilde hij de publiciteit voorkomen die een uitvaart zou creëren.
      Met de hulp van de getuigenissen van zowel Audrey als Leroy en het werk van profilers, waren psychologen in staat te bepalen wat er zo gruwelijk mis was gegaan in het gezin Rhodes, dat twee van de drie broers zich hadden ontwikkeld tot volslagen psychopaten.
      Het antwoord lag in hun persoonlijkheid, in de omgeving en - heel voorspelbaar - in Annie’s opvoedmethodes. Jayden was opstandig geweest en moeilijk te handhaven op school en thuis, terwijl Aiden overmatig had gestreefd naar goedkeuring.
      De belangrijkste factor die hen echt over de rand had geduwd, was de dood van Barry Rhodes geweest en de daaropvolgende alleenheerschappij van Annie over de drie kinderen. Toen ze de sleutel van ‘de put’ in Aiden’s hand had gedrukt, had het patroon zich vastgezet. Jayden’s toch al agressieve neigingen en wraak fantasieën waren vorm aan gaan nemen en Aiden had voor het eerst van de macht geproefd. Terwijl Jayden zijn razernij later op een groteske manier was gaan uiten, had Aiden die van hem gericht op beschaafdere kanalen. Uit het verlangen naar meer autoriteit was hij bij de politie gegaan.
      Met die nieuwe profielen waren de deskundigen met een waarschijnlijk volgorde van de gebeurtenissen op de proppen gekomen. Toen Aiden had ontdekt dat Jayden een seriemoordenaar was, was hij zowel bang geweest dat het hem zijn eigen carrière zou kosten, als gefascineerd door de macht die Jayden uitoefende over anderen. Woest omdat Jayden zo dom was daadwerkelijk een moord in zijn eigen woning te plegen, had Aiden hem tot moes geslagen en vervolgens de moord op Hailey Matthews afgemaakt. Daarna was hij achter Audrey en Harry aangegaan, had Audrey overreden en voor dood achtergelaten en Harry verwond.
      De reden dat hij Harry niet had vermoord, stond nog ter discussie, hoewel het redelijk helder was dat Aiden had geweten dat hij Leroy weliswaar kon overtuigen dat Hailey en Audrey onverwacht ‘op reis’ waren gegaan zonder een adres achter te laten, maar dat hij onmogelijk ook Harry’s dood zou kunnen verklaren. Uiteindelijk had hij verzonnen dat Jayden Harry had meegenomen voor een ritje in Aiden’s auto en op een boom was geknald, waardoor ze allebei in het ziekenhuis waren beland. Op die manier was de deuk in de auto te verklaren, net als alle verwondingen.
      Kort daarop werden de boerderij en de grond van de Rhodes’ verkocht, al zorgde Aiden ervoor zelf de schuur en de oude suikerfabriek te houden en Jayden’s geheime tunnels, zodat hij de trofeeën en het bewijsmateriaal kon verbergen en kon voorkomen dat er overblijfselen werden opgegraven. Het meest waarschijnlijke was dat hij aanvankelijk had gepland zich van alles te ontdoen en het hele terrein te ‘zuiveren’ zodra de storm om de moorden was overgewaaid. Toen echter na verloop van tijd de zaak was gesloten, had hij zich kennelijk bedacht en zich tevreden gesteld met het geleidelijk vernietigen van bewijsmateriaal door het hele land heen. Hij had de dossiers verbrand, maar de galerie van maskers bewaard.
      Vijfentwintig jaar na die eerste noodlottige nacht, toen Aiden Audrey’s boek had gekocht en had ontdekt dat zijn enige ooggetuige toch nog leefde, had hij ten slotte de grens overschreden en had besloten opnieuw te moorden.
      Gefascineerd als hij altijd was geweest door het ritueel en de details van Jayden’s daden, had hij nu eindelijk zowel een excuus als de gelegenheid om zich eraan te wagen. Hij had zich met groot gemak in de rol van copycat gevoegd.
      De slotvraag, namelijk waarom Leroy immuun was geweest voor Annie’s invloed, terwijl Jayden en Aiden er zo door gevormd waren, werd door de psychologen met opmerkelijke simpelheid beantwoord. Soms, beweerden ze, werden mensen gewoon met een bepaald karakter geboren en Leroy was van jongs af gefascineerd geweest door bouwen en creëren, niet door vernielen of stelen. In combinatie met zijn aangeboren onafhankelijkheid was dat genoeg geweest om Annie’s invloed min of meer teniet te doen.
      Toen de volle reikwijdte van het onderzoek ten slotte werd onthuld, gingen de grote dagbladen uit hun dak, maar het was een verhaal waar Damian Campbell niet langer interesse in had. Een belangrijk nieuws syndicaat bood hem een fikse som geld voor een onderzoeksartikel, maar na jaren vooral het soort ontspannings nieuws te hebben verzorgd dat de inwoners van Lassiter graag lazen bij hun koffie, had hij geen zin meer in de harde wereld van de misdaad. Bovendien zou hij om het verhaal te schrijven niet om Aaron heen kunnen en hij vertikte het op welke manier dan ook zijn vriend tekort te doen.

Nadat de zaak was afgerond, verhuisden Styles en Audrey naar Beach Haven.
      Harry werd aangenomen bij de plaatselijke politie en Audrey ging verder met haar volgende boek.
      Vijf maanden later werd er een aangetekend pakketje bezorgd. Nieuwsgierig bestudeerde Audrey het. Het was van Tamara. Er zat een brief in en een kleiner pakje. Audrey opende de envelop. Tamara ging nog steeds met Growner om. Hij was wat jong en impulsief, maar ze begon steeds meer voor hem te voelen; ze overwoog zelfs hem bij haar in te laten trekken.
      Audrey pakte het kleinere pakje op. Het was licht en leek vooral uit bubbelplastic en vloeipapier te bestaan. Voorzichtig wikkelde ze de lagen ervan af. Toen de laatste loskwam, durfde ze even niet te ademen.
      Haar gestolen sieraden en de veelbetekende bedelarmband. Tranen sprongen in haar ogen en ze drukte haar beide handen die de bedelarmband vast hadden tegen haar borst. Twee armen krulden om haar middel en trokken haar in een stevige knuffel. Een gelukzalig gevoel stroomde door haar lichaam terwijl een lichte kus op haar wang werd gedrukt. Ze wist eindelijk hoe echt gelukkig zijn aanvoelde en dat alles te danken aan Harry Styles. De man die alles op alles heeft gezet om haar te helpen, de man die ze vanaf het begin vertrouwde en de man die haar heeft gered. Harry Styles is haar held en dat zou hij voor altijd blijven.



THE END

───────────────────────────────────────────────────────────────────
Dit is helaas het laatste hoofdstuk!
Hoop dat jullie er van genoten hebben
en bedankt voor het lezen.
xx

Reacties (3)

  • TAMOCHi

    Wat een spanning en wat bijzonder
    En nu het af is kan ik weer aan het begin beginnen en alles rustig doorlezen
    Loved it !
    Thank you
    ‘x

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wat een prachtig einde van een geweldig verhaal! Echt van genoten van begin tot eind!

    1 jaar geleden
  • HorseDreamer_

    Wauw, echt wauw. Heb dit boek met zoveel spanning gelezen. Dit heb je echt goed gedaan, hopelijk komen er nog zo een verhalen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen