Foto bij ~3~

ik hoop dat jullie dit een leuk hoofdstukje vinden
laat vooral een reactie achter

Heel de vlucht was er niks tegen me gezegd. Het leek net of ze bang waren. Bang voor mij en bang voor de gevolgen die deze reis naar mijn geboorte dorp zal brengen. Ik snap wel dat ze bang zijn. Het meisje wat al vanaf haar vierde bij hun woont gaat ontdekken waar ze vandaan komt. Damian en Rens hebben altijd voor me gezorgd en nu ga ik bij ze weg. Ik ga niet echt weg, maar ik laat ze wel vallen voor mijn familie die ik niet ken.
‘Nien, kun je terug naar aarden komen?’ Hoor ik Rens zachtjes vragen. Ik schut mijn hoofd en kijk hem verbaast aan. ‘Je zit te zenuwen. Ik weet dat het spannend is maar het komt goed.’ Zegt hij zachtjes en drukt meteen een kus op mijn wang.
‘Jongens we zijn er bijna. Ik heb een huisje gehuurd waar we de komende tijd verblijven.’ Vertelt Damian ons. Ik knik zachtjes en begin uit raam te staren. Het is hier prachtig door het vele groen overal.
‘Prachtig, dat is iets wat jij nooit zult worden!’ Ik negeer de gemene, pijnlijke woorden. Ik haat ze met heel mijn hard, maar ik weet dat ze waar zijn. Iets in mijn hard zegt dat ze waar zijn. ‘Mensen voelen diep in hun hard dat ze jouw moeten haten!’ schreeuwt de stem in mijn hoofd. Ik focus mezelf op de natuur buiten en zie dan iets verschijnen. Het is gigantisch en heeft een zilvergrijze kleur. Het grote beest begint met de auto mee te rennen en ik blijf er verbaast naar kijken. Zodra onze auto wat vaart mindert kijkt het beest onze kant op. Zijn grote bruine ogen staren in de mijne en meteen word er iets in me losgemaakt. Het beest lijkt ook verbaast en mindert vaart. Zodra het beest uit het zicht is verdwenen komt er een woord in me op “April”. Ik schut het weg en kijk naar een bord.
‘La Push?’ vraag ik aan mijn broers zodra ik het gelezen heb. Rens knikt en ik kijk het dorpje rond waar we door rijden. Alles komt me zo bekend voor.
‘La Push is een reservaat. Hier ben je geboren.’ Verteld Rens me.
‘Toen je vier was. ben je afgestaan. Je moeder was overleden en je vader was een alcoholist. Je had ook een broer die oud genoeg was om te kunnen blijven, maar hij was niet oud genoeg om voor je te kunnen zorgen. Daarom ben je daar weg gehaald. Onze adoptie moeder heeft je toen geadopteerd. We zijn allemaal geadopteerd en dat maakt ons niks uit. Wat je hier ook gaat vinden je zal altijd familie van ons blijven.’ Verteld Rens me. Ik knik zwakjes en kijk het reservaat een beetje rond. Het is prachtig hier! Het ziet er allemaal zo mysterieus en magisch uit. Het maakt me nieuwsgierig en ik wil nog veel meer van deze plek zien. Damian parkeert de auto en meteen spring ik er uit. Ik kijk naar het grote huis en dan naar het strand waar het huis aanlicht. Het is zo mooi. Ik kijk het strand over en ik zie een groepje mensen in het zand zitten.
‘Wat vind je?’ Hoor ik Rens zachtjes vragen.
‘Het is prachtig!’ Zucht ik gelukkig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen