Foto bij 72 Still breathing but nearly dead

*Epiduraal: een ruggenprik waarbij er een slangetje achterblijft waarbij continue pijnstilling doorloopt. Het veroorzaakt een blok dat afhankelijk van de prikhoogte ervoor zorgt dat iemand geen pijn meer heeft in het thorax/ buik gedeelte

Geestelijk was ik nauwelijks meer aanwezig. Lichamelijk deed mijn lichaam er alles aan om maar te blijven ademen. Mijn hulpademhalingsspieren zette hun laatste redmiddel in tot overleving. Maar het mocht niet baten, langzaam verloor ik het bewustzijn.

Een vaag gebonk van iemand die de deur in trapte zorgde ervoor dat ik een enkel oog open deed om te zien waar het lawaai vandaan kwam. Het was Alexander die aan mijn al pijnlijke lichaam begon te schudde.
“Jill! Jill?! Ben je er nog? Jongens ik heb een brancard nodig!”
“Alexander” piepte ik
“Leeft ze nog?” vroeg een andere soldaat onzeker.
“Ja ze heeft nog een hartslag”.
“Alexander” piepte ik onbewust opnieuw.
Ik werd op een harde brancard gelegd met een kapje met heel veel zuurstof. De frisse lucht blies in mijn gezicht. Ik werd me steeds minder bewust van mijn omgeving tot ik me langzaam overgaf aan het donkere gat.

Ik was me vaag bewust van het gepiep in mijn oor. Ik herkende het uit duizenden, de monitor met de hartslag. Waar was ik? Ik kreeg mijn ogen amper open. Door een kiertje spiekte om mij heen. Naast me zat Alexander onderuit gezakt in een stoel, zachtjes snurkend. Overal om mij heen lagen bedden vol met soldaten. Ik was uiteindelijk toch op de ziekenboeg beland.

Ik was weer weg gedommeld. De pijn in mijn ribben was volledig weg. Ik kon weer fatsoenlijk doorademen. Ik draaide mijn hoofd om Alexander te zoeken. Hij zat naast me met mijn hand in de zijne.
“Je bent er weer.” Zijn gezicht werd gesierd door een opgeluchte glimlach. “Je hebt zo veel gemist, je bent ruim twee dagen weg geweest.”
“Twee dagen??!” riep ik geschokt. Ik was zonder dat ik het door had rechtovereind gaan zitten.
“Blijven liggen jij, ander krijg ik op mijn kop van de zuster.” Hij duwde me terug in de zachte comfortabele kussens. “Je hebt een epiduraal gekregen. Zo te zien doet die goed zijn werk.” Ik gleed met mijn handen over mijn rug tot ik een sticker voelde met daarnaast een klein slangetje dat van mijn rug naar een pomp liep die zachtjes bromde.
“Je moet me alles uitleggen! Wat heb ik gemist?!”
“Sttt zachtjes, anders stuurt de zuster me echt weg. Ik had eigenlijk al lang weg moeten zijn maar ik geloof dat ze me niet weg durft te sturen.” Hij lachte vriendelijk.
“Nadat jij zogenaamd naar de ziekenboeg werd gebracht heb ik druk op Quinten uitgeoefend. Ik kende hem en wist precies wat zijn zwakke plekken waren. Ik besloot hem te chanteren zoals hij bij mij deed, met zijn familie. Ik heb gedreigd het hele dorp te bombarderen als hij zijn mannen niet terug riep.”
Geschokt hapte ik naar adem.
“Zouden jullie dat echt doen?” vroeg ik verbaasd dat Alexander daartoe in staat was. Onschuldige burgers vermoorden voor een reden waar zij niks van af wisten.
“Nee natuurlijk niet! Maar we lieten het wel echt lijken. Vlak boven zijn huis, kort voordat we de zogenaamde bom loslieten gaf hij toe. Hij liet zijn mannen stoppen. Hij ligt hier trouwens, een paar bedden verderop. Vastgeketend.” Hij wees een bed aan. Daarin lag een man geketend aan zijn bed naar het plafond te staren. Naast hem zat een bewaker films te kijken op zijn laptop.
“Hoe heb je mij gevonden?”
“Kort nadat ik Quinten had vastgeketend zag ik de soldaat die ik met jou mee had gestuurd mee kijken. Ik besefte dat ik hem nooit eerder had gezien. Hij was uiterst geïnteresseerd in wat we aan het doen waren. Nadat Quinten zich had overgegeven was hij spoorloos verdwenen. Het enige dat er achterbleef was een briefje met de plek waar ik je kon vinden. Je zat daar onderuitgezakt in de stoel, met een ademhaling die ik van een kilometer afstand kon horen. Wat ik ook deed, ik kreeg je niet bij bewustzijn. Je bleef maar mijn naam zeggen maar reageerde nergens op. Ze hebben je aan de sterke antibiotica gezet voor de longontsteking. Zodra je beter kon ademen hebben ze onder narcose enkele ribben recht gezet, waarna ze je een epiduraal gegeven hebben. Enkele ribben staan nog wat scheef, maar de dokter zegt dat je dat wel overleefd.”

Ik knikte, ik voelde me echt een heel stuk beter, maar wist dat dat ook door de epiduraal kwam
“En wat gebeurt er verder met Quinten?”
“Quinten word snel overgevlogen waarna hij waarschijnlijk als oorlogsmisdadiger veroordeeld zal worden.”
Oorlogsmisdadiger. Dat betekende dat hij nooit meer vrij zou komen.

Reacties (4)

  • VampireMouse

    Wauw respect voor Alexander z'n zelf beheersing. Vlak bij quinten zitten en hem dan niet in elkaar slaan. Wauw.
    En gelukkigeeft jill nog. Klinkt wel handig zo een prik in je rug. Maar hoe lang blijft zo iets dan zitten? Tot het meeste geheeld is ofzo?
    Snel verder!!
    X

    2 jaar geleden
    • Scenario

      Het mag maximaal 3 dagen blijven zitten ivm infectie gevaar 😋. He tis voor de eerste pijnstilling na een operatie, zeer effectief!

      2 jaar geleden
    • VampireMouse

      Aha vandaar. Nouja scheelt toch weer drie dagen pijn. Zal daarna nog genoeg komen ben ik bang.
      Leuk om te weten. Thanks!

      2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Goed zo! Van mij mag hij wegrotten in de gevangenis.

    Alexander moet zo zenuwachtig geweest zijn toen Jill bewusteloos was.

    Ik vind het nog wel knap dat hij Quinten niet in elkaar is gaan slaan, als hij weerloos vastgeketend ligt op een bed. Ik kan me voorstellen dat hij heel boos is.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Omg
    Gelukkig is ze terug
    Die soldaat had gelukkig nog een hart
    Kunnen ze meneertje niet meteen weg sturen
    Kudo!!!

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    Hahahah yessss

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen