Eigenlijk had Alexander geen idee van hoe een aloude te bevechten. Naast Zeus en Prometheus was hij nooit met een ander van hun ras in contact gekomen. En nu moest hij ook nog eens tegen vechten. Maar wilden ze de mensen hier redden, dan had hij geen andere keus. Hij was vastberaden erachter te komen hoe het moest en hierin te slagen. Notabene hadden ze ook de hulp van Prometheus.
Ondertussen waren hij en Aris dichtbij genoeg gekomen om de gruwelijke verschijning van de twee alouden goed te kunnen zien. Anubis leek erg op de door hem gecreëerde Anpu, naar wie hij nu bevelen aan het grommen was, zijn hand met klauwen aan de vingers gericht op Prometheus. De anpu vielen aan, maar vlogen al gauw in het rond, weggesmeten door de vlammende strijdknots van de aloude. De kattenkop van Bastet vertrok in een wrede snauw en ze blies van ongenoegen. Haar scherpe feline tanden werden zichtbaar en weer werd Alexander met angst vervuld door deze angstaanjagende combinatie tussen mens en dier.
‘Het lijkt erop dat wij ons hiermee moeten gaan bemoeien.’ Ze trad richting de vurige aloude. ‘Kom mijn kinderen.’ Haar woorden deden Alexander verbaasd om zich heen kijken, want hij zag nog geen wezens die Bastets kinderen genoemd zouden kunnen worden. Tot hij plots een kat zag langs rennen die in een mensachtig wezen veranderde zodra het bij Bastet in de buurt kwam. De bouw was hetzelfde als al de andere monsters en meer van deze wezens verschenen om de aloude aan te vallen.
‘Niet nog meer!’ zei Alexander zachtjes, maar op een dramatische wijze tegen Aris.
‘Ze zijn niet erg creatief, trouwens,’ gaf Aris als antwoord en richtte toen zijn aandacht weer op een paar anpu en berserkers. Ook Alexander ging ervoor en zo kwamen ze al vechtend steeds dichterbij. Maar ook steeds meer katmensen kwamen zich met het gevecht bemoeien en Prometheus begon het duidelijk zwaar te krijgen.
Toen verscheen er ook een roodharige gedaante op het strijdtoneel en Alexander grijnsde toen hij zag dat het Scathach was.
‘Ik denk dat je wel wat extra zwaarden kan gebruiken,’ hoorde hij haar opmerken en ze hakte in op al de soorten monsters om haar heen. Bastet siste gefrustreerd en ze wenkte haar zoon.
‘Dood haar, ze is gevaarlijk!’ Anubis gromde bevestigend en greep zijn kopesh nog stevig vast voor hij op het tweetal af stapte.
‘We moeten ze helpen!’ riep Alexander naar Aris die weer een eindje van hem vandaan verwijderd was geraakt.
‘Help hen, hou de alouden bezig. Ik heb een ander idee.’ Alexander schudde verward met zijn hoofd. Hij was niet van plan om Aris alleen te laten, die ondanks zijn goede krijgskunsten gevaar liep, omdat hij zijn aura niet kon gebruiken.
‘Aris!’ wierp Alexander nog ertegenin, maar Aris schudde met zijn hoofd en maakte aanstalten om een andere kant op te gaan.
‘Ga!’
Ondanks dat hij dat eigenlijk niet wilde, luisterde Alexander toch en vocht hij zich een weg naar waar de alouden aan het vechten waren. Anubis was het gevecht aangegaan met Scathach en Prometheus, die zich ondertussen ook nog moesten weren tegen de monsters. Een extra hand zouden ze zeker kunnen gebruiken.
Bastet hield zich afzijdig, maar bleef omringd door haar katmensen, waarvan ze om de zoveel tijd enkelen in het gevecht stuurde. Alexander keek nog of er voor hem een kans was om haar te benaderen en proberen te doden, maar deze was er niet. Hij zou zich door een te grote menigte van monsters heen moeten vechten en dan zou Bastet hem op tijd door hebben. Hij had het gevoel dat verrassing belangrijk was in een poging de alouden te overwinnen.
Bij Anubis wilde het element van verrassing deels wel lukken. Hij probeerde al vechtend om Prometheus en Scathach heen te cirkelen, hier en daar wezens dodend die hen wilden belagen. Tot hij opeens schuin achter Anubis stond en naar hem kon uithalen met zijn zwaard. Hij wist hem een diepe snee in zijn arm te geven en de aloude brulde van pijn. Verrast keek Scathach even zijn kant op en vlug knikte ze hem waarderend toe. Maar dat korte ogenblik van afleiding was genoeg voor Anubis om haar te verrassen. Ze probeerde nog weg te duiken, maar juist daardoor klapte het wapen met zijn platte kant tegen haar hoofd aan. Ze viel neer en doordat ze niet direct opstond, was Alexander bang dat ze buiten bewustzijn was geraakt.
‘Niet mijn nicht!’ brulde Prometheus en hij liet zijn strijdhamer vallen om zo het vuur te kunnen laten opvlammen in zijn handen en hij schoot het op Anubis af. Deze stapte ontwijkend achteruit, maar hij brandde zich wel lichtelijk aan het vuur.
‘Ik zal je hiervoor betaald zetten!’ grauwde hij, maar hij zou hier niet meer toe in staat zijn. Net voordat hij op Prometheus af wilde rennen, zag Alexander hoe er een zwaard door hem heen gestoken werd. Anubis krijste, tierde, brulde, maar er was niets meer dat hem kon redden. Vanaf de wond versteende de aloude langzaamaan. Tot het hele wezen versteend was en Anubis verstomde.Toen sloeg Aris het beeld kapot met het korte stenen zwaard dat hij in zijn handen had. De uitdrukking op zijn gezicht was net zo geschokt als die van Alexander zelf. Hij had duidelijk dit effect niet voorzien toen hij de aloude aanviel met het zwaard.
‘Mijn zoon!’ Ook Bastet was geschokt door de hele vertoning en ze had duidelijk even nodig om bij te komen van wat er zojuist gebeurd was. Prometheus was ondertussen op Scathach afgerend om te kijken of alles goed was met haar.
Op een gegeven moment had Bastet door wie nou precies de moordenaar van haar zoon was en Alexander vreesde voor Aris’ leven.
‘Verzin wat, kom op verzin wat!’ vloekte hij tegen zichzelf, vastberaden dat hij iets met zijn aura kon doen om haar van de sterveling af te leiden, maar niets kwam in hem op. Bastet stapte ondertussen vastberaden op Aris af, omringd door haar monsters. Aris keek nog om zich heen, zoekend naar een vluchtweg, maar die werd versperd door anpu en berserkers. Wanhopig zwaaide hij om zichzelf heen met het stenen zwaard, enkele monsters dodend, maar ze bleven hem omringen. Hun gevoel voor wraak was groter dan hun angst voor het zwaard.
Alexander keek nog naar Prometheus voor hulp, maar die was te druk bezig met de inderdaad bewusteloze Scathach. Maar hij kreeg hierdoor wel ideeën.
‘Vuur!’ riep hij uit en begon zich toen erop te concentreren. Het moest gaan branden op het slagveld. Er begon wat te sputteren rondom Bastet haar voeten, maar de droge plantloze grond kon geen voeding bieden voor het vuur, dus doofde het gauw weer uit. Het was slechts een kleine irritatie geweest voor de kattengodin, maar toch had hij daarmee haar aandacht kunnen trekken.
‘Dus jij dacht me wat aan te kunnen doen met je vuur? Jij miezerige humani, net als je vriend met Joyeuse. Jullie zijn het niet waardig!’
Alexander werd verblind door een enorme vuurbal die voorbij kwam razen en even was hij flink in de war. Had hij dit per ongeluk gedaan? Was het Bastet haar manier van wraak? Toch voelde hij helemaal niets, behalve de hitte die het vuur had afgegeven. Gekrijs klonk wel op en toen Alexander weer kon zien, zag hij Bastet wegrennen, haar huid en vacht verbrand. Om haar heen lagen dode katmensen, allen verbrand. De rest was druk bezig met wegvluchten van het nog na smeulende vuur.
Alexander keek om en zag Prometheus staan, het vuur smeulde nog op zijn vingers. Hij vuurde nog enkele vuurballen af op de vluchtende aloude, maar ze was al te ver weg voor hem om serieus kwaad te doen. De monsters die te dicht bij hadden gestaan werden wel ter plekke geroosterd.
‘Jammer, ik had haar graag wat harder zien branden,’ bromde de aloude en hij ging verder met het uitmoorden van de vluchtende monsters met zijn vuur.
Ze hadden de slag gewonnen.

Reacties (1)

  • SonOfGondor

    Ik weet dat ze de bad guy is, maar ik vind Bastet heel cool

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen