Foto bij Hoofdstuk 43

Ze zweeg even en knikte toen, terwijl ze rechtop zat en de sluier in haar schoot legde.
      “Waarom deed je dat niet eerder? Dan had ik je gewoon aan boord kunnen laten en had ik geweten dat Filips vriendin niet alleen verbeelding was.”
      Elis streelde de sluier langzaam en keek op. “Ik ben geen mens, Maeve.”
      “Je.. Oké. Maar je bent echt?”
      “Hoe ziet ze eruit?” merkte Shae op.
      “Maar… jij? Ben je waarom Filip vertrok?”
      “Ja,” was haar simpele antwoord.
      “Ik - ” Maeve liet haar gezicht in haar handen zakken. “Ik snap het niet.”
      “Wat snap je niet?”
      “Waarom liet je je nooit zien? Ik bedoel, dan hadden we, ik weet het niet,       Filip kunnen geloven?”
      “Ik kon het niet.”
      “Wat? Waarom niet?”
      Shae kreunde. “Je snapt het niet. Wezens als wij,” hij wees naar Elis en zichzelf aan de kant, en naar Rowan, “en wezens als jij, onze werelden gaan niet samen.”
      “Dat is niet waar!” Maeve keek verward om haar heen. “Ik ben hier nu.”
      “Maeve is het toch?”
      Maeve knikte.
      “Maeve,” zei Shae, “Selkies komen niet in de buurt van schepen. Een hongerige piraat met een harpoen is genoeg. Maar zij hier, zij is een zeemeermin, een beeldschone dame op het midden van de zee, waar alleen maar mannen zijn. Wat denk je wat voor risico zij zou nemen?”
      “We zijn niet alleen mannen!” protesteerde ze. “Ik - ik had het begrepen, denk ik.”
      Eindelijk sprak Elis weer. “Filip vertelde me dat ik me niet hoefde te bewijzen. Dat hij van me wist was genoeg.”
      “En jij?”
      “Dat hij van me hield was genoeg,” zei ze, starend naar haar schoot.       “Vertel me alsjeblieft dat hij oké is.”
      “Zover ik weet wel,” antwoordde Maeve. “Behalve de spierpijn van het afwassen dan.”
      Ze glimlachte flauwtjes. “Daar was hij al bang voor.”
      “Dus,” Shae keek om zich heen. “Jij,” hij wees naar Elis, “hebt iets met Filip de afwasser. En je bent een zeemeermin.”
      “Hij is - ”
      “Hij is inderdaad een afwasser voor de komende tijd.”
      “En Filip,” vervolgde Shae, “is een mens?”
      “Ja.”
      Shae schudde zijn hoofd. “Heb ik weer. Ik kan ook nooit…”
      “Nooit wat?”
      Hij wuifde met zijn hand. “Laat maar.”
      Het was even stil, en toen nam Maeve het woord weer.
      “Leuk dit allemaal,” zei ze, “maar we zitten hier nog wel vast. Iedereen op het schip denkt vast dat we dood zijn.”
      “Ik,” zei Elis langzaam, “ik denk dat ik zou kunnen helpen.”
      “Weet je het zeker?” Shae was de eerste die sprak. “Het zijn mensen.”
      “Hé! Het is mijn moeders schip.”
      Elis keek verward naar de twee. Ze mochten dan allebei op mensen lijken, ze konden niet meer verschillend zijn.
      “Filip is daar,” zei Elis. “Hij… als hij jou vertrouwt, vertrouw ik je ook.”
      Maeve lachte. “Hij vertrouwt mij, maar of ik zijn rare streken nog vertrouw…”
      Elis antwoordde niet, maar keek haar alleen vragend aan.
      “Dat magische schip van hem?” Maeve schudde haar hoofd. “Ik heb net een zeemeermin en een Selkie gezien, en dat lijkt nog ver gezocht.”
      Elis keek weg.
      “We moesten daar weg.” Rowan verraste haarzelf met haar woorden.
      Maeve zuchtte. “Jullie zijn idioten. Jullie allemaal.”
      Rowan durfde niet te antwoorden.
      “Is dit wat er gebeurt als je magische wezens tegenkomt? Je vergeet te denken?”
      “Ik denk,” zei Shae, zachter dan hij eerder sprak, “dat je in magie durft te geloven.”
      Maeve trok een wenkbrauw op.
      “Grappig genoeg gebeurde dat ook toen ik Filip ontmoette.”
      Shae glimlachte vaagjes, en Maeve grinnikte. “Nooit verliefd worden dus,” zei ze. “Daar komt ellende van.”
      Shae knikte weer. “Jup. Mensen zijn ellende.”
      Maeve zuchtte weer, maar deze keer kon ze een glimlach op haar gezicht ontdekken.
      “Dat is niet wat ik bedoelde,” zei ze, “maar je hebt geen ongelijk.”
      Elis speelde met haar sluier. “Willen jullie mijn hulp nog?”
      “Ja!” Maeve reageerde meteen. “Ja. Absoluut.”
      Ze grijnsde. “Leek erop dat jullie aan het kibbelen waren.”
      Maeve was weer de eerste die reageerde. “Nee, we waren…”
      “Aan het kibbelen,” zei Shae. “Ons zeewezens aan het beledigen.”
      “Niet waar!”
      Elis zuchtte.
      “Je hulp,” zei Rowan. “Graag.”
      Ze glimlachte. “Gaan jullie het redden zonder mij?”
      “Mensen?” Shae schudde zijn hoofd. “Houden niet eens van een lekkere rauwe vis.”
      Maeve trok een gezicht.
      “Wil jij, Rowan?”
      “Later,” zei ze, terwijl haar menselijke en zeehond-instincten met elkaar vochten.
      Hij haalde zijn schouders op. “Wat jullie willen. Ik kan wel een snack gebruiken.”
      Shae’s transformatie was snel. Om te zeggen dat het was alsof hij een jas aantrok was belachelijk, want dat was letterlijk wat er gebeurde. Hij hulde zich in de bontjas en sprong het water in als een zeehond. Het was niet elegant en magisch zoals Elis. Het was praktisch. En Rowan kon niet meer jaloers zijn.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Haha, Maeve, er gaat zo'n grote wereld voor je open ^^

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen