Foto bij Hoofdstuk 44

Ook Elis verdween onder water, en een stilte viel tussen Rowan en Maeve.
      “Dat was raar.” Maeve was de eerste die de stilte doorbrak.
      “Je raakt eraan gewend.”
      Maeve ging wat rechter op zitten. “Ook als selkie? Om steeds in een zeehond te veranderen?”
      “Of in een mens.”
      “Of in een mens.”
      Rowan staarde naar de zee en dacht aan haar ervaringen. Het waren er, toegegeven, niet veel. Alleen die ene keer dat ze van een zeehond in een mens was veranderd. En dat…
      “Het is alsof je een jas uittrekt.”
      “Een jas is geen zeehond.”
      Rowan haalde haar schouders op. “Jullie zijn anders ook goed in veranderen.”
      “Hoe dan?”
      “Kleding.”
      Ze was even stil. “Kleding? Wat bedoel je?”
      Rowan gebaarde naar haar. “Nou ja, jij kleedt je als een piraat. En je kunt je kleden als een edelvrouw.”
      “Maar dat maakt me nog geen edelvrouw.”
      “En dit,” Rowan gebaarde nu naar haarzelf, “maakt me nog geen mens.”
      “Oké, slimmerik.” Maeve duwde haar speels tegen haar schouder. “Maar je bent een knappe vrouw.”
      Dat was vreemd. Maeve was niet de eerste die dat tegen haar had gezegd, Cowell had vergelijkbare woorden gebruikt. Maar met haar was het anders. Beter. Ze voelde zich niet zo vervreemd, niet als een object dat ze nooit had willen zijn. En ze bloosde.
      “Dank je.”
      “Het is waar.”
      Ze schudde haar hoofd. “Dat krijg jij vast de hele tijd te horen.”
      “Houd op!”
      “Is het niet zo dan?”
      Ze lachte en begroef haar gezicht in haar handen. “Van dronken piraten, ja. Die zijn dronken.”
      “Volgens mij heb ik ooit eens gehoord dat dronken mensen de waarheid spreken.”
      “Dronken mensen en kinderen, ja. Maar ook dat bier vrouwen knapper maakt.”
      Rowan had geen idee wat ze aan het doen was of waarom, maar het voelde als een spel. Een spel, makkelijker en moeilijker dan wat ze ooit gespeeld had, waar ze zich in liet meeslepen als de stroom.
      “Dat hebben ze niet nodig.”
      Maeve bloosde en de vlinders in haar maag signaleerden… iets. Had ze het spel gewonnen? Het voelde alsof ze allebei wonnen.
      “Misschien moeten we voedsel gaan zoeken,” opperde Rowan, na een stilte dat net iets te lang duurde.
      “Water,” corrigeerde Maeve haar. “eerst zoet water.”
      Het verraste Rowan nog altijd, zelfs na jaren onder de mensen, dat mensen zoveel water nodig hadden. In de boot had ze gehongerd naar het zoute water van de zee, ondanks dat ze wist dat het haar lichaam geen goed zou doen. En nu voelde ze hetzelfde.
      “En waar vinden we dat?”
      “Onder de grond,” verzuchtte ze. “Als het ons meezit.”
      Maeve stond op en Rowan, die niet achtergelaten wilde worden, volgde haar voorbeeld.
      “Ik denk,” zei Maeve, “dat we de beste kansen hebben in het bos. Ik weet alleen niet wanneer Elis terug zal zijn.”
      “Misschien moeten we hier op haar wachten,” antwoordde Rowan. “Het kan gevaarlijk zijn daar.”
      Ze haalde haar schouders op. “Niets dat gevaarlijker is dan uitdroging.”
      “Wat als er piraten zijn?”
      “Dan,” zei ze, en ze knipoogde, “hebben ze vast water. Of bier. Waarschijnlijk bier.”
      “Maeve, kom op.”
      “Het komt goed.” Ze glimlachte voorzichtig. “Wacht jij hier op Elis. Je kent haar toch beter.”
      “Ik wil je niet alleen laten gaan.”
      “Rowan, er is vast niemand hier. En alleen heb ik minder kans opgemerkt te worden dan met z’n tweeën.”
      Het leek logisch. “Oké…”
      “Ja?”
      Ze was al drie stappen verder, en Rowan ging weer terug het zand in zitten.
      “Ja.”
      Zitten en wachten. Het was verre van de fijnste manier om je tijd te besteden. Het had al eerder gevoeld alsof ze al haar tijd besteedde met wachten, maar in Hynvèn had ze in elk geval nog iets te doen gehad. Daar kon ze werken op Finnian’s boot. Nu was ze zo dicht bij de zee, en kon ze nog minder dan ze daar had gekund. In haar achterhoofd speelden duizenden scenario’s waar Maeve gevangen werd door piraten, waar ze vermoord werd en Elis nooit terug zou komen. Zelfs het ruisen van de zee kon haar nu niet kalmeren.
      De middag viel en de zon brandde op haar kleren. Ze was droog nu, met alleen de zoute geur van de zee die in haar kleding was blijven hangen. Er was hier waarschijnlijk geen enkel kledingstuk vrij van zout. Zoals haar vissersplunje voor eeuwig naar vis zou ruiken, was het hier de zoutheid van de zee dat nooit meer weg zou gaan.
      “Rowan!”
      Haar eerste instinct was naar de zee te kijken, diezelfde zee waar ze al zo lang naar staarde, maar toen realiseerde ze zich dat het vanuit het bos kwam. Ze draaide zich om en vond Maeve.
      “Ik heb water gevonden!”
      Ze had niets in haar handen, dus ze kon alleen maar aannemen dat het ergens in het bos was. Ze stond op en liep glimlachend naar haar toe.
      “Het is niet de zee aan de andere kant van het eiland?”
      Maeve rolde haar ogen, maar kon haar lach niet verbergen terwijl ze haar meetrok.
      “Kom mee!”

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen