Foto bij Hoofdstuk 45

      “Maar…” zei Rowan, “Elis dan?”
      “Het is niet ver,” zei ze, en ze pakte Rowan’s hand weer. “Kom op!”
      “Waarom was je zo lang weg?” vroeg Rowan.
      Maeve duwde wat bladeren opzij. “Water weet zich goed te verstoppen hier, maar…”
      “Maar?”
      “Is het je opgevallen dat we naar beneden gaan?”
      Het was haar inderdaad een beetje opgevallen dat de grond helde, maar ze had er niet echt aandacht aan besteed.
      “Ja?”
      “Nou, zoals ik al zei, het water hier weet zich goed te verstoppen.”
      Maeve stond even stil en boog toen af naar rechts, waar de grond sneller naar beneden helde.
      “Stop.”
      Rowan deed wat haar gevraagd werd, maar keek haar verbaasd aan.
      “Ik viel hier bijna naar beneden.”
      “Waar?”
      Maeve nam een kleine stap naar voren en ging op haar hurken zitten, voordat één van haar benen in de grond verdween. Rowan kneep haar ogen tot spleetjes en zag toen een gat in de grond, verstopt door het lange gras.
      “Het is niet diep.”
      Rowan lachte. “Je ging op zoek naar wat grondwater en vond een grot?”
      “Heb je dorst of niet?”
      Ze overwoog even om nee te zeggen, maar de gedachte aan fris sprankelend water was wel erg aanlokkelijk.
      “Goed dan.”
      “Ik wist het wel!” Maeve verdween grotendeels in het gat. “Kom.”
      Rowan stapte voorzichtig nog dichterbij en zag Maeve bukken en verdwijnen, voordat ze ook haar benen in het gat laat hangen en sprong.
      De grond was niet ver weg, en in het schemerdonker kon ze Meave voor haar zien.
      “Welkom.”
      “Leidt dit niet gewoon naar de zee?” vroeg Rowan zich af.
      “Ik herken zout water als ik het zie,” antwoordde Maeve, quasi-beledigd.       “Of ehm, proef.”
      “Ah.” Ze lachte. “Geweldig speurwerk.”
      “Dank je.”
      Na een klein stukje lopen, was het hoog genoeg om rechtop te staan. Ze rook het zout van de zee nog steeds, maar het leek te zijn teruggedrongen naar de achtergrond. Bij elke stap leek het druppelen van water dichterbij te komen.
      “Hier ergens…”
      Ze had de woorden nauwelijks uitgesproken of de gang mondde uit in een open ruimte, en ze vond uit waar het druppelen vandaan kwam. In de ruimte was een plas ontstaan van duizenden jaren erosie, als een rivier die uitmondde in de zee. Het werd verlicht door een enkele zonnestraal die zijn weg had gevonden door de grond. Ze stapte dichterbij en zag Maeve’s silhouet, met alleen haar groene ogen schitterend in de zonnestraal.
      “Wauw.”
      Het had een koude, ongerepte schoonheid. Als er al iemand een voet had gezet op het eiland, was hier waarschijnlijk niemand geweest in eeuwen. Het zonlicht gaf alles een vreemde gloed, dat haar vaag deed denken aan de geest die ze had gezien in het dodenrif.
      “Ja.” Maeve’s voetstappen weergalmden door de ruimte. “Indrukwekkend, hè?”
      Ze kon alleen maar knikken, bang dat haar woorden een soort balans zouden verstoren, als dat al niet te laat was. Maeve ging op haar knieën zitten en maakte een kom van haar handen om het water op te lepelen. Het druppelen van het water weergalmde, ieder geluid sterker dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.
      “Het is zo luid en zo stil tegelijk,” merkte ze op, terwijl ze naast Maeve op haar hurken ging zitten.
      “Poëtisch.” Maeve grijnsde.
      Rowan grinnikte. “Ik meen het. Het is zo stil als onder de zee.”
      “Is het niet eenzaam?”
      “Wat?”
      “De zee,” zei ze. “Je jaagt en zwemt alleen, toch?”
      Rowan knikte. “Ja… We zonnen samen.”
      “Dat is iets.” Ze klonk niet erg overtuigd.
      “Het is eenzaam,” zei Rowan langzaam. “Je beseft het alleen niet als je nooit anders hebt gezien.”
      Het was weer stil. Er was zoveel te zeggen en toch kon ze haar mond niet opendoen. Wat Maeve zei, ze had nooit gerealiseerd dat… dat er iets anders was dan wat ze gewend was.
      “Ik kan het me niet voorstellen,” zei Maeve uiteindelijk. “Ik heb altijd al mijn moeder gehad, en haar crew.”
      “Ben je ooit alleen geweest?”
Ze zweeg en schudde langzaam haar hoofd. Langzaam ging ze met haar benen opzij zitten en staarde ze in het water.
      “Nu,” zei ze. “Met jou.”
      “Tel ik niet?”
      Maeve lachte voorzichtig. “Jawel, maar anders.”
      “Goed anders of slecht anders?”
      “Goed.”
Rowan volgde haar voorbeeld weer en maakte ook een kom van haar handen.       Het smaakte goed, vers en koud, zoals ze al te lang niet geproefd had.
      “Het spijt me, trouwens, Rowan.”
      “Voor wat?”
      “Dat ik je niet geloofde. Op een bepaalde manier geloofde ik niet eens dat je bestond, terwijl je recht voor me stond.”
      “Geloof je nu in me?”
      Ze lachte. “Ja.”
      Rowan bracht nog een kom water naar haar mond en slurpte het op.
      “Dus, wat is er gebeurd? Hoe raakte je je huid kwijt?”

Reacties (2)

  • Delahaye

    Ik ship het nog steeeeeeeds

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Jaa goede vraag Maeve!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen