Foto bij Hoofdstuk 46

      Rowan zuchtte. “Lang verhaal kort: Cowell heeft het me afgenomen.”
      “Cowell.” Ze sprak de naam uit alsof het vergif was. “Waarom verrast dat me niet?”
      “Hij heeft het verstopt, als één van zijn schatten. Dat is waarom ik vertrok. Ik wil het terugvinden.”
      Maeve knikte langzaam.
      “En jij?” vroeg Rowan. “Waarom zijn je moeder en jij zijn vijand?”
      Ze lachte weer. “Wat is geen reden om zijn vijand te zijn?”
      Rowan lachte bitter met haar nee.
      “Het is…” Ze keek naar Rowan en nam haar in haar op. “Goed. Het is een lang verhaal, en ik denk niet dat ik het kort kan maken.”
      Rowan knikte alleen maar, bang dat een woord haar zou doen stoppen.
      “Cowell is mijn broer. Hij heette niet altijd Cowell, dat is de naam die hij nu gebruikt, maar het is niet de naam die mijn moeder hem gaf. Hij was geboren als Murrough, mijn jongste broer.”
      “Jongste?”
      Ze knikte en zuchtte. “Ik had nog een andere broer.”
      “Wat... wat is er gebeurd?”
      “Mur -- Cowell heeft hem vermoord.”
      De woorden kwamen hard aan. Ze wist dat Cowell een slecht persoon was, ze wist dat hij mensen vermoord had. Maar zijn eigen broer?
      “Wauw.”
      Ze keek weg. “Ja. Ik wist dat hij een hekel aan hem had, meer dan aan mij of mijn moeder, maar zoveel? Ik had geen idee.”
      Rowan legde een hand op haar schouder en Maeve glimlachte even toen ze het zag.
      “Het is…” Ze haalde diep adem. “Het is oké, Rowan.” Nog een stilte. “Misschien moeten we kijken of Elis al terug is.”
      “Ja.”
      Ze had zo dichtbij gevoeld in dat moment, maar nu was de afstand tussen hen terug. Rowan stond op en Maeve volgde haar.
      “Hoe komen we hier weer uit?” bedacht ze zich opeens.
      “Ik heb omhoog moeten springen tot ik mijn armen erop kon leggen.”
      “Dus daarom was je zo lang weg.”
      Ze haalde haar schouders op.
      “Je had om hulp kunnen roepen.”
      Ze overwoog het even. “Dat had ik kunnen doen.”
      Rowan lachte weer en schudde haar hoofd. “Deze keer geef ik je wel een zetje.”
      “Goed dan. Als je me je laat optrekken door mij.”
      “Als je dat kunt.”
      “Oh, ik zal het je bewijzen.”
      “Goed dan,” zei Rowan. “Maar waag het eens mij te laten zitten hier.”
      “Ik kan je niet helpen als je mij niet eerst helpt.”
      Rowan grijnsde en ging op één knie zitten, en maakte een kom van haar hand. Maeve, die lichter was dan ze leek, klom op haar knieën en haar handen. Ze hief haar hand op en Maeve hielp haar door zich op te trekken aan de vloer. Zodra ze omhoog was knielde ze neer en gaf Rowan haar hand. Het kostte haar beide handen om haar omhoog te trekken, maar uiteindelijk stond ze ook op vaste grond.
      “Ik was al bang dat ik op Elis’s hulp zou moeten wachten.”
      “Onderschat me niet, selkie.”
“Is het te laat om je te overtuigen dat ik wél magische selkiekrachten heb?”
      Ze grijnsde. “Te laat.”
      Het strand was leeg toen ze aankwamen en Rowan fronste. “Ze is nog steeds niet terug?”
      “Hé, het komt wel goed. Het kan niet makkelijk zijn een schip te vinden op zo’n grote zee.”
      “Ik weet niet eens hoe lang zeemeerminnen kunnen blijven zwemmen.”
      Maeve haalde haar schouders op. “Geen idee.”
      “Misschien rustten ze ook op zandbanken,” opperde Rowan nadenkend.
      “Oh? Denk je dat ze ook hupsen en stuiteren als zeehonden?”
      Rowan proestte maar duwde Maeve aan met een glimlach die ze niet kon verbergen.
      “Elegant, toch?”
      “Houd op,” zei ze lachend. “Je hebt ze niet onder water gezien.”
      “En dat houd ik graag zo.”
      “Een zeehond heeft je leven gered, ik zou maar aardig zijn.”
      “Of wat?” Er lag een uitdaging in haar stem. “Of wat?”
      “Anders gebruik ik mijn selkiekrachten op je.”
      “Oh, en wat mogen die dan wel --”
      Voordat Maeve haar zin kon afmaken, had Rowan haar omgeduwd en tegen de grond gedrukt. Ze verbaasde zich over haar eigen kracht. Het was dat, of -- of Maeve had het haar laten doen.
      “zijn..”
      “Dit dus.” Rowan grijnsde. “Zeg maar sorry.”
      “Sorry,” zei ze lachend. “Je bent elegant en knap, alleen niet als zeehond.”
      Rowan wilde iets terugzeggen, een slimme comeback, maar in plaats daarvan schoot het bloed naar haar wangen.
      “Houd je mond,” bracht ze zwakjes in.
      “Ze zeggen,” zei Maeve, en ze was net zo rood als Rowan zich voelde, “dat een magisch wezen geluk brengt.”
      “Oh ja?”
      “En dat een magisch wezen kussen nog meer geluk brengt.”

Reacties (3)

  • Delahaye

    Ja jaaaaaaaaa.
    Dank je hiervoor, hahahaha. Al had je dit zelf denk ik allang al bedacht, haha.

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Oh I knew it

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oehhh I like die laatste zin!

    Wat fijn trouwens dat je zoveel post!

    1 jaar geleden
    • SonOfGondor

      Ik moet het halen voor november voorbij is. En ik waardeer al je reacties echt heel erg!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen