Rowan’s adem stokte in haar keel, en ze voelde haar mond droog worden. Had Maeve echt gezegd wat ze gezegd had? En wat moest ze antwoorden?
      “Ik -- echt waar?”
      Maeve knikte. “Zoals je weet geloof ik niet in die dingen. Dus, overtuig me.”
      Elk woord dat Maeve uitsprak leek een uitdaging, en deze keer -- haar hart klopte wild in haar borst -- deze keer zou ze de uitdaging aangaan. Ze boog naar beneden, sloot haar ogen en drukte haar lippen op de hare.
      De laatste keer dat ze iemand had gekust was het Cowell. Zijn kus was hard en dwingend geweest in alles. Maeve was anders. Ze was zacht en voorzichtig, haar lippen warm en haar adem versneld op haar huid. Ze had het gehaat met Cowell, maar dit… Ze wilde erin opgaan, haar handen in Maeve’s haar begraven en --
      “Stoor ik?”
      Rowan schoot omhoog en keek recht in de ogen van Elis. Ergens was ze aangekomen en haarzelf deels het strand op gehesen.
      “Elis.” Rowan bloosde. “Ehm…”
      “Ik heb niets gezien.”
      “Heb je de Saving Grace gevonden?” Maeve probeerde ontspannen te klinken, maar ze lag nog steeds in het zand met Rowan op haar schoot.
      Elis giechelde. “Ja.”
      “Goed.” Maeve knikte. “Ja.”
      “Zal ik weer onder water duiken?”
      Rowan bloosde opnieuw en klom van Maeve’s schoot af. “Nee, ik bedoel…”
      “Nee,” voegde ook Maeve toe, terwijl ze omhoog ging zitten. “Zijn ze -- komen ze hierheen?”
      “Je moeder komt deze kant op.”
      Maeve keek haar niet aan, en ook Rowan vond het zand opeens wel heel interessant. Ze schraapte haar keel en probeerde een glimlach te vormen.
      “Dank je, Elis.”
      “Graag gedaan.” Ze giechelde. “Ik ben blij dat ik precies op het juiste moment kwam aan zwemmen.”
      “Oh sst,” zei Rowan, maar de serieuze toon die ze probeerde aan te slaan kwam niet echt overeen met de blozende wangen waarvan ze kon voelen dat ze die nog steeds had. Oh, ze stond in brand. Ze had niet meer zoiets gevoeld sinds de eerste keer dat ze verbrand was van de zon.
      “Heb je Shae nog gezien?” vroeg Maeve.
      “Nee,” zei ze nadenkend. “Maar ik weet ook niet of ik hem zou herkennen als zeehond.”
      Maeve’s afleidingsmanoeuvre had gewerkt.
      “En Filip?”
      Nu was de zeemeermin degene die bloosde. “Heel even.”
      “Hoe ging het met hem?” Rowan boog zich naar voren.
      “Hij had blaren op zijn handen van het afwassen,” zei ze met een lachje. “Maar goed genoeg. Ik denk niet dat je moeder nog echt boos op hem is.”
      “Oh, dat is ze, geloof me, “ antwoorde Maeve. “Ze heeft nu alleen andere dingen aan haar hoofd.”
      “Hoe lang denk je dat ze moeten reizen?”
      Ze dacht even na. “Niet meer dan een dag, denk ik, afhankelijk van de wind.”
      Rowan knikte langzaam. Een dag. Dat betekende, afhankelijk van wat Elis zou doen, nog een dag alleen met Maeve. Die gedachte liet haar hart sneller kloppen, van spanning of van angst. Ze wist nog niet helemaal wat ze moest voelen, maar wat zeker was dat ze iets voelde. Iets wat ze nooit verwacht had.
      “Oké.” Ze voelde haar keel droog worden toen ze nog eens naar Maeve keek. “Oké.”
      “Het zou minder kunnen zijn. Ik ben niet zo goed in het inschatten van mensen.” Ze keek over het water uit. “Jullie gaan zo langzaam.”
      “Hé!”
      Elis grijnsde en zette zich af tegen het zand en verdween onder water met een plons. Rowan en Maeve waren alleen. Heel erg totaal alleen.
      “Dus ehm,” begon ze.
      “Ja, ehm,” begon Maeve op hetzelfde moment.
      “Ik had nooit gedacht dat -- dat het zo goed kon voelen.”
      “Zoenen?”
      Wat een raar woord was dat eigenlijk. “Ja.”
      “Ik had het nog nooit gedaan.”
      “Echt?” vroeg Rowan.
      “Ja.” Ze keek haar niet meer aan. “Ik bedoel…”
      “Niet dat daar iets mis mee is,” zei ze snel. “Ik heb alleen Cowell gekust, en –“
      “Ja, ik snap het.”
      “Ja…”
      “Jij bent beter.”
      Ze bloosde even en keek weg. “Heb ik toch eindelijk iets van hem gewonnen.”
      “Oh god…” kreunde Rowan. “Alle mensen die ik gekust heb zijn familie van elkaar.”
      “Je houdt het in de familie.”
      Rowan duwde haar zachtjes en lachte. “Maeve.”
      Ze stak haar tong uit, en Rowan lachte ook, tot een realisering op haar neerdaalde.
      “Maeve, ik moet je iets vertellen.”

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Aah schattig!!

    1 jaar geleden
  • Delahaye

    Ja, pfffff, waarom moest je nou weer het ultieme moment waar ik naar uitkeek verbreken? :'P

    En ohoh, wat nu?

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen