Foto bij Hoofdstuk 48

Waarschuwing: gesprek over geïmpliceerd seksueel geweld

      “Wat is er?” Ze werd een beetje bleek. “Het kan niet erger zijn dan ik ben een selkie, toch?”
      “Nee, maar --” Ze nam diep adem. “Ik vertelde je dat Cowell mijn huid had afgepakt.”
      Ze knikte.
      “Het punt is, ooit wist ik waar het was. Maar de kaart die ik van hem gestolen had, is verloren gegaan in het water.”
      Maeve sloeg haar ogen neer.
      “Er is maar één ding dat ik kan doen: ik moet hem vinden.”
      “Cowell?”
      “Ja.” Ze zuchtte. “Ik weet niets anders, Maeve.”
      Het was even stil en in die seconden kon Rowan haar wild kloppende hart bijna uit haar borst voelen barsten. Had haar arme hart niet al genoeg te verduren gehad?
      “Ik snap het,” zei ze uiteindelijk. “En ik -- en mijn moeder, we rennen al te lang weg voor hem.”
      “Wacht.” Haar mond viel open. “Je wilt me helpen?”
      Ze knikte. “Het is tijd. Het is al te lang tijd, Rowan.”
“Maar-- al zijn aanhangers. Alles wat je zei…”
      Ze knikte. “Ik weet het. En je hebt gelijk, het is gevaarlijk, maar ons leven is altijd al gevaarlijk geweest.” Ze stroopte haar mouw op en onthulde een lichte streep die afstak tegen haar gebruinde huid. “Hier. Dit heeft hij gedaan.”
      “Wat? Waarom?”
      “Omdat ik hem per ongeluk liet struikelen.”
      Rowan hapte naar adem. “Dat… Dat is verschrikkelijk.”
      “Ja.” Ze duwde haar mouw weer naar beneden. “Hij zei dat het een les was.”
      “Het spijt me, Maeve.”
      Ze zuchtte. “Als dit is hoe hij mij behandelde, kan ik me niet voorstellen hoe,” ze keek naar Rowan. “Hoe hij jou behandelde.”
      Ze slikte. Alle gedachten over Cowell had ze had gehad, waren gedachten over haar huid. Over haar herwonnen vrijheid.
      “Er zijn dingen… Toen ik net ontsnapt was, had ik elke nacht nachtmerries.”
      “Ja.” Maeve hield haar arm dichtbij haar lichaam. “Ik weet hoe het voelt.”
      “Ik weet niet of ik geen kinderen kan krijgen,” fluisterde ze, “of dat ik gewoon geluk had, maar --”
      “Je hoeft het niet te zeggen.”
      Ze schudde haar hoofd. “Ik denk dat je het begrijpt.”
      “Ja,” ze fluisterde. “Ik begrijp het.”
      “Het spijt me,” zei Rowan. “Ik verpeste de sfeer.”
      “Nee.” Maeve legde een hand op haar been en streelde haar met haar duim. “Het is niet jouw schuld.”
      “Het is de zijne.”
      “Ja,” zei ze. “En de volgende keer dat we hem zien, zal de laatste keer zijn.”
      De woorden drongen langzaam tot haar door. Wat ze zei, wat ze niet zei, het maakte alles duidelijk..
      “Je wilt hem vermoorden?”
      Ze wendde haar ogen af. “Er zijn maar weinig andere opties.”
      “Ik heb nog nooit een mens..”
      “Ik ook niet. Maar als iemand het verdiend, is hij het.”
      Rowan knikte langzaam. Ze wilde zeggen dat het haar niets uitmaakt, dat ze alleen haar huid terug wil, dat ze niets voelt voor wraak of geen wraak, maar het tegenovergestelde was waar. Een deel van haar, een groot deel van haar voelde een vreemd soort van drang naar geweld, naar wraak voor wat niet alleen haar, maar vooral Maeve was aangedaan. Was dit wat het was om mens te zijn?
      Ze deed haar mond open om iets te zeggen, wat dan ook, maar voordat er geluid uit haar keel kon komen, zag ze een beweging aan de horizon.
      “Maeve,” zei ze. “Kijk!”
      Maeve volgde haar blik en schoot op. “Ze zijn hier.”
      “Dat kun je zien vanaf hier?”
      Ze lachte. “Ik weet het gewoon.”
      “En ik dacht dat mensen geen krachten hadden.”
      Ze reageerde alleen met een plagende duw en stond op met haar hand boven haar ogen om ze te beschermen tegen de zon. Zo stond ze voor een paar minuten, terwijl het schip groter en groter werd.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Arme meiden :C

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen