Foto bij Hoofdstuk 50

      “Wat bedoel je?”
      “Selkies, zeemeerminnen…” zei ze. “We hebben redenen om jullie te helpen.”
      Filip trok zijn wenkbrauwen op. “Echt waar?”
      “Je weet wat ik denk van mensen, en Cowell en zijn schepen varen door ons gebied, jagen op ons…”
      “Maar,” bracht Rowan tegen haar in. “Jullie zang dan?”
      “Ze stoppen was in hun oren om ons te weerstaan. Kwaad beperkt zich zelden tot één gebied. Waar kwaad is, spreidt het zich uit.”
      “Denk je echt dat jullie kunnen helpen?” vroeg Grainne.
      Elis zuchtte. “Ik weet het niet. Ik weet dat ik wil helpen, en ik weet dat de andere zeemeerminnen aan mijn kant zouden staan.”
      Maeve sprong op. “Maar er is dus een kans.”
      “Ja, maar…”
Maeve keek heel even naar Rowan en ze zag een flikkering die ze niet helemaal kon thuisbrengen. Toen glimlachte ze en keek ze weg en Rowan probeerde er niet meer verder over na te denken.
      “En de selkies?” vroeg ze.
      Ze dacht even na. “Ik weet het niet. Ik zou Shae moeten vragen, maar…” Ze staarde over de zee. “Hij is verdwenen.”
      “Shae?”
      “De selkie die ons gered heeft,” vulde Maeve in.
      “Ik dacht dat…” Ze wees naar Elis.
      “Deze keer niet,” grinnikte Rowan.
      “Waarom, oh waarom,” zei Grainne kreunend, “is er zo weinig dat ik weet?”
      “Sorry, mam.”
      “Enig idee waar een selkie heen zou gaan?”
      Rowan schudde haar hoofd. “Hij zou overal kunnen zijn.”
      Maeve zuchtte. “Dan moeten we het doen met de medestanders die we       hebben.”
      “Als we die hebben,” voegde Rowan toe, kijkend naar Elis.
      Ze wachtte even met antwoorden. “Ik zal mijn best doen.”
      Op dat moment hoorde een plons, en toen ze opkeek, verschenen er rimpels van achter de boot. Ze knipperde even met haar ogen, maar deed het toen af als een vis. Het was waarschijnlijk niets.
      “Willen jullie dat ik nu ga? Om mijn zusters hulp in te schakelen?” vroeg Elis.
      Maeve en Rowan keken elkaar aan.
      “Als je het wilt,” zei Rowan.
      Filip keek met lede ogen toe. “Elis…”
      “Wat is er, Filip?”
      “Ik zou willen dat ik met je mee kon.” Hij zuchtte. “Hoewel ik waarschijnlijk een verschrikkelijke zeemeermin zou zijn.”
      Ze giechelde. “Wel een beetje.”
      “Wees voorzichtig, Elis.”
      De luchtige sfeer die Filip had proberen op te roepen verdween nu helemaal.
      “Ik beloof het,” zei ze. “We zien elkaar weer.”
      “Ik houd van je, Elis.”
      Ze glimlachte. “En ik ook van jou.”
      Rowan voelde de stilte hard op haar drukken toen ze onder water verdween. Er was iets in hen dat moest voelen dat deze onderneming gevaarlijker was dan wat ze ooit eerder hadden gedaan. Maar het was een kans dat ze moesten nemen, toch? Een kans voor hen allemaal voor het leven dat ze wilden, wat ze ooit hadden. Om vrij te zijn, en heel… Ze keek opzij naar Maeve, en realiseerde dat zij nooit helemaal meer heel zou zijn. En Rowan? Ze zuchtte en wreef over haar arm. Voor zichzelf wist ze het ook niet meer.
Elis verdween onder water en voor een paar seconden stond iedereen voor zichzelf uit in het niets te kijken.
      “Zullen we terug gaan?”
      De Saving Grace dobberde nog steeds onverstoord in het water verderop.       Daar verderop waren Faraj en Devan, maar ook gevaar en beslissingen die ze eigenlijk niet wilde nemen.
      “Ja,” zei ze, zachter dan ze wilde.
      Eén voor één klommen ze de boot in. Rowan keek over het water om te zien of er misschien nog een spoor van Shae was, maar er was zelfs geen rimpeling in het water dat erop leek dat hij ooit nog terug zou komen. Ze zuchtte.
      “Wat is er?” vroeg Maeve.
      Rowan knipperde met haar ogen. “Ik dacht aan Shae.”
      “De selkie?”
            Ze knikte.
      “Als jij ons weer had willen zien, was hij wel eerder teruggekomen.”
      “Ik weet het.” Ze rukte haar ogen weg van het water. “Ik had alleen gedacht…”
      Maeve keek haar vragend aan.
      “Dat hij me misschien kon helpen. Ons kon helpen.”
      “Ik begrijp het.”
      Nee, wilde ze zeggen, maar misschien hij…
      “Het komt wel goed, Rowan,” zei ze zacht, maar ook Maeve leek maar weinig overtuigd. En ze kon het haar niet kwalijk nemen. Wat hadden ze nou eigenlijk? Een crew van een paar tientallen mensen en een aantal zeemeerminnen die misschien aan hun kant zouden staan? Het was een gedoemde onderneming.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Aaaah, dus toch selkies en zeemeerminnen, hmmm.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen