Foto bij Hoofdstuk 52

Het eerste wat Rowan deed toen ze terug aan boord was, was op zoek gaan naar Faraj en Devan. Ze hoefde niet lang te zoeken, want zodra zij en Filip benedendeks aankwamen, rende Faraj op haar af.
      “Rowan,” zei hij, met zijn armen om haar heen. “We dachten dat je dood was.”
      Ze lachte. “Ik ben oké.”
      “Wat is er gebeurd, we wa--”
      Ze realiseerde zich dat ze maar één helft van het koppel zag. “Waar is Devan?”
      “Geen zorgen,” zei Faraj, meer tegen haar schouder dan tegen haar. “Ze is haar zeeziekte van de storm aan het uitslapen.”
      “Hebben jullie er erg onder geleden?”
      Hij lachte bitter. “Niet zo erg als jullie!” Pas toen liet hij los. “Rowan, hoe leven jullie nog?”
      “Het is een lang verhaal. Of nou ja, niet zoveel lang als… bizar.”
      Hij pakte haar hand en leidde haar naar de eettafel, waar al een aantal mannen van de crew zaten. Aan de kaarten die ze, omgekeerd, hadden neergelegd op tafel kon ze zien dat ze ze had gestoord tijdens een kaartspel.       Alleen Faraj had ze in zijn haast op de tafel laten vallen met de tekens bovenop. Kaartspellen had ze nooit gesnapt.
      “Vertel!”
      Ook de andere mannen schoven enthousiast naar voren. Hoe ruig ze ook leken, de nieuwsgierigheid in hun ogen leek gemeend.
      “Ik heb ze verteld over onze reis,” lichtte hij toe.
      “Ook over…”
Hij schudde zijn hoofd.
      “Goed.” Ze glimlachte. “Dan heb ik nog een hoop toe te voegen.”
      Dus ze vertelde alles. Over haar leven als een selkie, over haar zoektocht, en hoe Shae haar en Maeve gered had. Maar ze zweeg over de kus tussen haar en Maeve. Dat was, voor nu in elk geval, iets voor tussen hen, en iets wat nog steeds vragen in haarzelf opriep. Vragen die niemand anders zou kunnen beantwoorden.
      “Hij heeft je huid gestolen?” vroeg een enorme man met een verrassende zachte stem. “Dat spijt me heel erg voor je.”
      “Ja…” Ze keek weg. “En -- nee, dat is niet voor mij om te vertellen.”
      “Wat is er?” vroeg Faraj.
      “Ik moet eerst overleggen met Grainne en Maeve.”
      “Als het over Cowell gaat...” hij greep naar de rapier aan zijn zijde.
      “Ik weet het.” En voor de eerste keer werd het haar duidelijk hoeveel ze het waardeerde. “Dank je wel.”
      Faraj antwoordde niet, maar hij glimlachte en het leek even of hij bloosde.
      “Ik weet niet of jullie verder willen,” zei ze, met een blik op de kaarten, “maar ik denk dat jullie de kaarten opnieuw moeten schudden.”
      Faraj grinnikte en viste een kaart van onder tafel weg. “Oeps.”
      “Wil je meespelen?” vroeg de enorme man.
      Ze schudde haar hoofd. “Ik heb geen idee hoe dit werkt. En bovendien heb ik niets om in te zetten.”
      “We kunnen het je wel leren.”
      “Maar ik heb geen geld.”
      “Vandaag spelen we om verhalen. En ik wed dat je er een paar goede hebt.”
      Ze glimlachte. “Het zijn misschien niet de mijne,” zei ze, “maar vissers weten van verhalen.”
      De mannen lachten. “Vooral als ze dronken zijn.”
      Hoewel ze veel te veel avonden in de herberg gemist had, wist ze ervan. Op de meeste ochtenden wisten de meeste van Finnians vissers niet of ze de kater waren bespaard gebleven of ze nog steeds dronken waren. Rowan had het wel geweten.
      “Goed dan,” zei ze. “Leg het me uit.”
      “We spelen poker,” zei hij. “De winnaar krijgt de verliezers verhalen.”
      Ze grijnsde. “Oké dan.”

Tegen de tijd dat Devan terugkwam, had Rowan al een hele hoop verhalen gewonnen. Dat was niet omdat ze goed in poker was, maar omdat haar ik heb geen idee wat ik aan het doen ben gezicht blijkbaar nooit veranderde.
      “Rowan!” Devan omsloot haar in een knuffel van achter haar stoel. “Ik ben zo blij je weer te zien.”
      Rowan lachte ook. “Goed je weer te zien.”
      “Hoe gaat het?” Ze ging naast haar zitten. “Hoe in godsnaam heb je dit overleefd?”
      Dus ze vertelde het hele verhaal nog een keer, en opnieuw luisterde de crew mee alsof ze het verhaal voor de eerste keer hoorden.
      “Wauw,” zei Devan. “Een selkie.”
      “Ja.” Rowan knikte langzaam. “Maar sindsdien heb ik hem niet meer gezien.”
      “Het komt wel goed,” zei ze. “Misschien zie je hem als zeehond nog wel.”
      Ze zwegen allebei en toen glimlachte ze. “Ja. Misschien wel.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Hahahaha, een selkie die poker leert, Nice.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen