Foto bij Hoofdstuk 54

De rest van de dag was gevuld met een hectisch plannen. Als dit uitkwam zouden ze het element van de verrassing kwijt zijn en dan zou het allemaal verloren zijn. Iedereen was in rep en roer, en zelfs Elis was aan boord gekomen. Ze droeg nu een outfit die ze van Maeve had geleend en tot Rowan’s opluchting leek niemand echt aandacht aan haar te besteden na de eerste golf van nieuwsgierigheid.
      “Rowan.”
      Rowan’s hart maakte een sprongetje toen ze Maeve’s stem hoorde. Naast haar stonden Devan en Faraj. Devan zag er een stuk beter uit, en ze glimlachte. Voor het eerst merkte ze op dat ze Farajs degen in haar hand had.
      “Ik heb besloten dat ik jou en Devan de basis van de degen wil leren.”
      Ook aan haar riem was nu een wapen gegespt, en daarnaast hield ze iets in haar hand dat op een schede leek. Ze zag Rowan kijken en deed alsof ze het naar haar toe gooide. Ze lachte toen Rowan instinctief wegdook.
      “Grapje,” grinnikte ze, terwijl ze naar haar toe liep om haar de schede te overhandigen. “Gesp dit aan je middel.”
      Rowan keek naar Maeve’s voorbeeld en bond de riem vast om haar middel, en liet het afzakken naar haar heupen. Maeve knikte goedkeurend.
      “Haal het er maar uit.”
      Rowan slikte en trok de degen uit zijn leren schede. Het ging verrassend makkelijk, merkte ze. Het was alsof alles perfect in elkaar paste.
      “Zie,” zei Maeve, terwijl ze rondliep, “veel mensen zeggen dat dit een vrouwenwapen is,” ze keek naar Faraj. “Maar zoals Faraj wel kan beamen, is het vooral een wapen voor een snelle en slimme vechter. Ik vind het persoonlijk een beter wapen dan een normaal zwaard.”
      Faraj grijnsde.
      “Niet domme kracht, maar vaardigheid staat aan de basis van dit zwaard,” ging ze verder. “Devan, Rowan, zijn jullie klaar voor de uitdaging?”
Devan gaf een enthousiaste knik, maar Rowan wist het nog niet zo zeker.
      “Rowan?”
      “Ja?”
      Ze lachte. “Mooi.”
      Die vrouw was te slim voor haar eigen goed.

      “Buig je knieën een beetje,” zei Maeve, en toen ze haar hand op haar heup legde, begon Rowan’s hart sneller te kloppen. “Dan sta je steviger.”
      Met een blos op haar wangen knikte ze. Zo werd concentreren nog lastig…
      “Oké, wat ik jullie wil leren is een paar basis verdediging manoeuvres. Ik hoop dat het niet nodig is, maar zo kun je je in elk geval verdedigen, mocht het zover komen.”
      Rowan slikte en onderdrukte de golf van misselijkheid die naar boven       kwam. Nee, vertelde ze zichzelf. Het zal goedkomen.

De volgende les was van Grainne. Ze legde zware wapens met een riem en een holster in hun handen waarvan ze wist dat het pistolen waren. Rowan slikte en keek naar haar.
      “Voor noodgevallen,” zei ze. “En nee, hier gaan we niet mee oefenen.”
Rowan staarde naar het wapen. “Wat doen we dan?”
      “Dit is een geladen wapen,” zei ze. “Je hebt één schot.”
      Rowan slikte. “Eén schot,” herhaalde ze.
      “Dus raak de trekker niet aan.” Grainne pakte het pistool dat aan haar riem hing. “Deze is niet geladen, maar het is alsnog gevaarlijk.”
      Ze knikte.
      “Je richt je op het doelwit,” zei Grainne, en ze richtte het pistool op de zee.       “En je haalt de trekker over.”
      Rowan staarde naar het pistool in haar hand. “Zo simpel?”
      “Ja.” Ze merkte op dat Grainne’s hand niet op de trekker lag. “Zo simpel.”
      Devan gespte het wapen om haar middel en Rowan keek toe hoe ze het deed. Voor haar leek het zo simpel. Devan was dapper en zelfs na alles, leek ze zonder angst te zijn. Rowan’s maag had zich al zo vaak omgedraaid dat ze hem uit de knoop moest gaan halen.
      Eén schot. Eén beweging, en ze kon een leven beëindigen.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Ja, wapentraining lijkt me idd wel handig!
    En ahw arme Rowan.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen