Foto bij Hoofdstuk 59

Rowan wurgde zich door het gevecht, degens en zwaarden ontwijkend, en probeerde naar het hogere gedeelte te komen. Het was bijna onmogelijk om waar dan ook te komen, en ze stond hijgend stil. Er moest toch --
      In haar ooghoek zag ze een beweging en net op tijd sprong ze opzij. Een man in zwarte kleren had zijn ogen op haar gericht, en erger, zijn zwaard. Hij haalde nog een keer uit en gromde toen hij miste. Rowan had haar degen in haar hand en terwijl hij geen zwaard ophief, zag ze zijn halfopen shirt en zijn borst met ongewassen borsthaar, en zag dat daar, hoe klein daar ook, een opening was. Een kans. Ze stak toe en de punt drong door in zijn huid, en ze durfde niet te denken aan de misselijkmakende weerstand of aan het geluid van zijn schreeuw en het bloed, oh god, het bloed, en ze trok haar degen uit zijn borst en hij zakte voor haar in elkaar. Ze had net iemand vermoord.
      Ze wilde hier niet zijn, ze wilde hier nooit meer aan denken, maar het bloed zat aan haar degen en er was geen weg terug meer, dus ze rende verder, keek weer omhoog, op zoek naar Cowell. Maar deze keer was hij niet alleen. Maeve stond boven bij hem, en de twee waren vermengt in een hevig duel. Een duel die Cowell aan het winnen was. Haar hart stopte en duizenden scenario’s vlogen in een fractie van een seconde door haar hoofd. Ze had haar tegen moeten houden. Ze had -- oh god, ze had iets moeten doen, ze kon daar niet zijn, het kon niet… Haar hart en haar lichaam brandde, en ze probeerde zich verder naar de trap te werken. Het had geen zin. Het pad was bezaaid met vechtende mensen, met schreeuwen en chaos, en buiten het schip was alleen de zee die golfde en --
      Er was meer dan alleen de zee. Er was iemand. Er was een zeehond. Ze kende hem. Ze wist niet hoe ze het wist, misschien was het een oud selkie-instinct, maar ze wist het. Het was Shae. Achter hem doken meer hoofden op, een hele school van zeehonden. Nee, geen zeehonden. Selkies. Rowan sprong over de dode man voor haar voeten, dook weg voor een zwaard, en net toen ze dacht dat ze er bijna was, stond er een man voor haar.
      “Filip?”
      “Rowan, wat doe je hier?”
      Ze gebaarde naar de zee en in een oogopslag zag hij ze: de selkies.
      “Zeehonden?”
      “Selkies!”
      Het duurde korter dan een seconde tot hij het begreep en hij knikte. “Ga. Ik bescherm je wel.”
      Filip greep zijn zwaard opnieuw vast en volgde Rowan naar de reling, waar aanzienlijk minder aan de gang was.
      “Ik heb een touwladder nodig,” zei ze tegen Filip, terwijl ze de reling afzocht met haar ogen. “Ik denk dat ik weet wat ze willen.”
      “Schiet op,” schreeuwde hij terug.
      Op dat moment zag ze het: een opgerolde touwladder een paar meter van haar vandaan. Achter haar klonken een aantal geluiden waar ze liever niet over na wilde denken, maar ze kon Filips ademhaling nog horen.
      “Filip?”
      “Ga!”
      Zonder om te kijken rende ze naar de touwladder en met trillende handen ontrafelde ze de knoop en gooide het naar beneden.
      “Shae!” schreeuwde ze naar beneden. “Hier! Shae!”
      Het geblaf van een zeehond weerklonk en Shae’s school zwom haar kant op. Voor de eerste keer durfde ze weer naar achteren te kijken.
      “Ik ben hier,” zei Filip. “Alles is oké.”
      Ze haalde opgelucht adem en keek toe hoe Shae’s vinnen naar zijn kop gingen en zijn zeehondenkop in een hoofd veranderde, hoe zijn menselijke vingers zich om de ladder sloten, en zijn staart in een lange jas veranderde, om hem heen geslagen, maar de menselijke vorm onder de vacht was onmiskenbaar. Hij klom omhoog.
      “Vertel me wie de slechteriken zijn.”
      “Iedereen met Cowell’s symbool op zijn kleding,” zei ze, wijzend naar de doodskop op de vlag. “Of iedereen die je aanvalt.”
      Shae grijnsde zijn tanden bloot. “Begrepen.”
      Rowan stapte opzij en Shae rende het dek op, gevolgd door zijn school van selkies. Het was een glorieus gezicht: de man die Filip eerst nog aanviel, stapte terug, maar het was te laat. Shae sprong op hem af, veranderde halverwege, en scherpe zeehondentanden boorden zich in zijn nek. Hij was weer een mens toen hij opstond. Bloed spatte in het rond en Rowan keek weg, naar boven, naar --
      “Maeve!”
      Ze hield vol, sprong weg en verdedigde, maar ze kon zelfs vanaf hier de vermoeidheid op haar gezicht lezen. Ze moest erheen. Nu. Het was niet langer de degen waar ze naar reikte, maar het pistool. Eén schot. Ze durfde niet te denken, alleen maar te rennen en te rennen, om de lichamen en de chaos heen, over het hout, op de trap, en daar. Stop.
      “Maeve.”
      Maeve antwoordde niet, maar Cowell schonk haar een glimlachje. Rowan pakte het pistool uit het holster en richtte het met trillende handen op hem.
      “Vertel me waar mijn huid is en ik laat je leven.”
      Het leek een spel voor hem. Zonder moeite wist hij Maeve’s aanvallen te pareren en tegelijkertijd naar haar te grijnzen.
      “Daar is mijn vrouw. Eindelijk terug?”
      “Houd je mond,” siste ze, en ze legde haar hand op de trekker. “Waar is mijn huid? Vertel het me of sterf!”
      “Maar je kunt me niet neerschieten,” zei hij. “En zij kan me niet verslaan. Jullie hebben me nodig.”
      “Rowan…” zei Maeve, en ze klonk buiten adem. “Ga!”
      Het was in die ene seconde, waar ze de aandacht verloor, dat ze de vreugde in Cowell’s ogen zag, waar ze wist wat hij ging doen, want hij zag wat ze zelf eerder had gezien: een kans. Dus ze schoot.
      Een gil die van een man of een vrouw kon zijn. Een lichaam die viel, en ze durfde niet te kijken en ze moest kijken en oh alle goden waar ze naar kon bidden, laat het alsjeblieft Cowell zijn die gevallen was. Niet Maeve. Niet haar.
      Ze keek op en Maeve staarde naar haar, haar ogen helder en open, met haar degen in haar handen, en ze staarde naar haar en ze staarde naar Cowell, naar haar broer, gevallen voor haar ogen.
      “Rowan…” zei ze zachtjes. “Je huid.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Ooooooh.
    Ik ben bang dat ze als mens verder zal moeten leven, maar ze heeft Maeve en ik hoop dat ze nog lang en gelukkig samen zullen zijn!
    En go Shae!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen