Foto bij Hoofdstuk 60

Het was alsof de wereld stil viel op dat moment. Beneden werden Cowells mannen uitgedund door de selkies en door Grainnes crew, maar hierboven was alles stil.
      “Ik--” Rowan liet haar pistool zakken en stopte het trillend terug. “Jij…”
      En toen was het alsof Maeve alles begreep. Ze omhelsde haar, en ze was nat van het zweet en ze trilde ook, maar ze hield haar steviger vast dan ze wie dan ook had vastgehouden. Haar huid, de laatste kans die ze had gehad om haarzelf weer te zijn, het kon overal zijn nu, en ze zou nooit weten waar. Maar Maeve was hier, levend, in haar armen. En de leegte die ze eerder had gevoeld, het was weg nu, ondanks de pijn die haar verscheurde.
      “Het spijt me, Rowan. Het spijt me zo erg.”
      “Nee,” antwoordde ze. “Het spijt mij. Van al dit. Van je broer.”
      Ze liet haar langzaam weer los en glimlachte voorzichtig. “We leven nog. Allebei nog.”
      “Allebei nog.”

Alles wat er nog over was van Cowells crew was een klein groepje mannen dat hun wapens had opgegeven. Ze stonden in een hoekje, bewaakt door Filip en Séan.
      “Ik snap waarom je hier zo vaak staat,” zei Rowan. “Je kunt hier alles zien.”
      Ze lachte zwakjes. “Niet alles.”

Beneden stond Shae op haar te wachten met een bloedige glimlach. Dat was een beetje verontrustend.
      “Goed gedaan, Rowan,” zei hij. “Het is eindelijk over.”
      “Dank je wel,” antwoordde ze met moeite. Ze wilde niet geprezen worden voor een moord. “Jij ook.”
      “En je vriendin?” vroeg hij. “Is ze oké?”
      Ze keek naar Maeve, die het schip afspeurde op zoek naar iets. “Ja. Ze is oké.”
      Langzaam begonnen ze te lopen, op zoek naar Devan, naar Faraj, naar iedereen die ze had leren kennen.
      “Ik zag wat je deed daar,” zei Shae. “Hij had je huid afgepakt, toch?”
      Ze zuchtte. “Hij was de enige die wist waar was. En nu…”
      Shae knikte langzaam. “Wat je hebt gedaan, Rowan, was het juiste. Ik had gewild dat ik dat ook had geweten…”
      “Wat bedoel je?”
      Hun gesprek werd onderbroken door voetstappen. Een enorm gewicht viel van haar schouders toen ze zag dat het Faraj was.
      “Rowan!” zei hij. “Ik ben zo blij je te zien!”
      “Ik ook,” antwoordde ze met een glimlach. “Waar is Devan?”
      “Ze is oké, geen zorgen,” zei hij snel. “Maar er is iets anders.”

Maeve en Devan zaten bij het lichaam van een vrouw en met één blik op Maeve wist ze wie het was. Grainne.
      “Maeve,” zei ze, terwijl ze naast haar hurkte. “Is ze...?”
      “Ja,” zei Devan in plaats van Maeve. “Het spijt me zo erg, Maeve.”
      Rowan wist niet wat ze moest zeggen, dus ze sloeg haar armen om haar heen, en liet haar huilen op haar schouder, en streelde zachtjes haar rug. Ze kon niet huilen. Nog niet.

Achter haar klonk de stem van Shae. Voor het eerst hoorde ze het trillerig klinken. “Wacht,” zei hij. “Finnian?”
      “Dat is mijn vader’s naam.”
      Maeve en Rowan keken tegelijkertijd op.
      “Ben jij Finnian’s dochter?” vroeg Shae, met dezelfde trilling in zijn stem.       “Ik wist niet…”
      “Ja.” Devan fronste. “Hoe weet je dat?”
      “Je vader en ik… Ik weet niet of je weet dat hij lang geleden, ver voor jouw geboorte, moet het zijn geweest, dat hij een avonturier was, die alleen de zee bevoer?”
      Devan slikte en schudde haar hoofd.
      “Hij was niet alleen. Hij had mij. En ik had hem.”
      “Jullie hielden van elkaar,” zei Rowan.
      “We hielden van elkaar,” bevestigde hij. “En ik verliet hem.”
      En dat was het moment dat ze alles begreep. Het verhaal van de oude       havenbewaker, wat de zeemeerminnen hadden gezegd, de naam van hun       boot.
      “Je deed je huid om en verliet hem, is het niet?” vroeg ze. “Weg van een klein dorpje, dat Hynvèn heette.”
      “Ja.” Zijn ogen werden wijd. “Hoe…?”
      Devan’s mond stond open. “Jij… en mijn vader?”
      “Ja.” Hij glimlachte verdrietig. “En nu heeft hij een dochter. En een vrouw.”
      “Mijn moeder leeft niet meer,” zei Devan. “En jij… Ik kan niet geloven…”
      “Was ze een goede vrouw?”
      “Mijn vader zei van wel,” antwoordde ze. “Ik dacht dat zijn verdriet over haar ging, maar… misschien was het niet alleen voor haar.”
      Shae keek naar Devan en naar Rowan en Maeve, en trok zijn huid strakker om zich heen.
      “Is er een manier waarop, als jullie terug gaan naar Hynvèn, ik mee zou mogen?”
      Maeve keek verdrietig naar haar moeder en terug naar Shae. “Altijd.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Noooh, Grainne :C
    Gelukkig leeft de rest nog wel!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen