“Oh, you can’t hear me cry,
See my dreams all die.”


Justine Heidi Harbours

Het laatste uur van de dag, voor ik weer naar mijn gevreesde thuissituatie moet terugkeren. Al weet ik niet wat momenteel mijn voorkeur heeft: naar huis of gym. Dat laatste kan ik echter moeilijk aan ontkomen en met een diepe zucht pak ik mijn stoffen tas met gymkleding uit mijn kluisje. Gym is altijd het ergste, want dat is wanneer mensen je dingen verplichten. Ze verplichten je een bepaald kledingsoort te dragen en bepaalde oefeningen te doen waar je misschien helemaal niet mee op je gemak bent en bovenal dwingen ze je om jezelf bloot te geven. En laat ik daar nou net een verschrikkelijke hekel aan hebben.
      ‘Justine,’ zegt een stem vlak bij mijn rechteroor ineens.
      Ik verstijf en knijp van angst mijn ogen dicht. Ik heb er een hekel aan als mensen me besluipen. Het is vast niet moeilijk om te bedenken door wie dat komt. Mijn vader deed het vroeger altijd, als ik of mijn zusje aandachtig met iets bezig waren. Hij zou dan ineens achter me staan en in mijn oor schreeuwen, opdat ik totale controle over mijn ledematen verloor en op die manier Ariel ontzettend aan het schrikken maakte.
      Ik open mijn ogen en kijk in de twinkelende van Nessie. Ze lijkt zich van geen kwaad bewust en grijnst opgetogen. Ze geeft me een knipoog en ik bijt op de binnenkant van mijn wang, terwijl ik haar een niet-gemeende glimlach terug geef. Het is niet Nessie’s fout dat ik niet tegen onverwachte bewegingen kan en omdat ik onze nog zo fragiele relatie niet ongemakkelijk wil maken, besluit ik me stil te houden.
      ‘Op naar gym,’ mompel ik onder mijn adem. Ik sla mijn stoffen tas over mijn schouder en doe mijn best om de zware zucht niet over mijn lippen te laten rollen. Echter faal ik daar enorm in en ik voel de vragende blik van Nessie op mijn huid.
      ‘Wat is er mis met gym?’ vraagt ze met opgetrokken wenkbrauwen. Ze lijkt het zich oprecht af te vragen en ze kijkt van mij, naar de posters op de gang, die uiteraard net met sportafbeeldingen bezet zijn.
      Ik haal mijn schouders op. ‘Gym op zich vind ik wel oké,’ mompel ik onder mijn adem, een complete leugen. ‘Het is gewoon dat ik een ontzettende koukleum ben en dat het in gymzalen altijd zo koud is. En dan moet je ook nog een T-shirt aan van bepaalde leraren.’
      ‘Aww,’ zegt Nessie zogenaamd zielig. Ze slaat haar armen om me heen en zodra haar ijskoude en keiharde huid in contact komt met die van mij, slaak ik een onmenselijk harde kreet.
      Ik duw Nessie direct van me af en wrijf over mijn eigen armen in een hopeloze poging om mezelf op te warmen. De bulderende lach van Nessie, die in eerste instantie zo hoog als belletjes en zo zoet als honing klinkt, lijkt met de seconde meer kwaadaardiger en luider te worden. Op een gegeven moment vraag ik mezelf zelfs af of ze misschien het lang verloren kind van Satan is en de wereld op ieder moment in de fik gaat zetten, zo duivels klinkt ze.
      Vol argwaan kijk ik mijn nieuwe vriendin aan, die na een paar seconden gedwongen wordt om haar gelach, of gekrijs meer, af te kappen door een hap zuurstof te nemen. Thanks God, dat dat kind zuurstof nodig heeft. Nessie kijkt me echter trots aan, terwijl ze niet-bestaande stofdeeltjes van haar kleding klopt.
      ‘Ik heb lang op die lach moeten oefenen en hoewel Jake zegt dat ik op de duivel hemzelf lijk, ben ik er ontzettend trots op,’ zegt Nessie. Ze loopt richting een bepaalde deur en duwt hem open. Ze houdt haar hand uit, gebarend dat ik als eerste een nieuwe vorm van hel mag betreden.
      ‘Bedankt,’ mompel ik onder mijn adem, terwijl ik het kleine halletje binnenstap. De twee kamers aan de rechterkant lijken op kleedkamers en kijk op de bordjes die aangeven of het die van de meisjes of die van de jongens is aangeven. Ik laat mijn blik afdwalen naar Nessie. ‘Ik vind trouwens dat je vriendje gelijk heeft. Als je nog een seconde langer door was gegaan, had ik naar de eerste beste priester in dit stadje gerend.’
      Nessie lacht sarcastisch en geeft me een klap tegen mijn arm. Het is geen harde klap, maar bevat wel genoeg kracht om ervoor te zorgen dat ik mijn tanden stevig om elkaar klem om ieder mogelijk geluidje binnen te houden. Nessie, die niets door lijkt te hebben, geeft me een knipoog. ‘Geloof me, een priester zal me niets doen. En ik kan het weten.’
      Ze barst in giechelen uit, terwijl ze de meisjeskleedkamer binnendringt, en even twijfel ik over de mentale staat van mijn nieuwe vriendin. Ik hoop dat ze een simpel binnenpretje heeft en dat ze niet echt een demon is die al eens een priester heeft afgemaakt tijdens een exorcisme.
      ‘Och, kijk toch niet zo verschrikt, Justine, ik maakte alleen maar een grapje,’ zegt Nessie met rollende ogen. Ze haakt haar sleutels aan een haakje en kijkt me schattend aan. ‘Je geloofde toch niet wat ik zei?’
      Ik glimlach even en schud met mijn hoofd. ‘Uiteraard niet, Nessie.’
      Nessie knikt goedkeurend en begint zich om te kleden. Ik gooi mijn tas naast haar neer en kijk even de kleedkamer door. Momenteel zijn we de enige in de kleedkamer en ik weet niet zeker of ik daar blij mee moet zijn. Aan de ene kant wel, want mocht Nessie blauwe plekken zien, dan kan ik het makkelijk aan haar alleen uitleggen dat ik een zogenaamde kluns ben. Aan de andere kant, als er meer meiden zijn, let niemand echt op mij. Hoop ik.
      Ik rol mijn ogen en zet me over mijn kinderachtige gedachten. Ik pak mijn joggingbroek uit mijn tas, gevolgd door een luchtig lange mouwen shirt en kleed me vliegensvlug om. Zo snel zelfs, dat ik eerder klaar ben dan Nessie, die me verwonderd aankijkt. Het lijkt even alsof ze iets wil zeggen, want ze heeft haar mond open zoals een vis op het droge dat zou hebben, maar dan wuift ze met haar hand en besluit ze niets te zeggen.
      Ik grinnik even en laat mijn blik vol genoegen over de kleedkamer glijden. Inmiddels zijn de meeste meiden wel binnengestroomd en hebben ze mij en mijn blauwe plekken en littekens niet kunnen zien. Deel één van de gymles is alvast geslaagd, nu de rest nog.

Reacties (3)

  • Slughorn

    Oei ben benieuwd!

    3 maanden geleden
  • AroonCat

    Ik hoop dat Nessie het ziet, het doorgeeft aan Jacob die het doorgeeft aan Embry die haar komt redden x'D

    3 maanden geleden
  • LarryNiam

    Ohh spannend:)
    Snel verder<3

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen