Alex ademde diep in en uit. Woede en onmacht raasden door haar heen en deze keer lukte het haar niet om het te negeren. Ze was zijn constante kutopmerkingen zó zat. Ze stond op en balde haar handen tot vuisten. Heel even ving ze nog een glimp van zijn spottende grijns op, daarna greep ze zijn achterhoofd vast en sloeg zijn gezicht midden in zijn pizza.
      ‘Hou je fucking bek over mijn vriendin, eikel,’ snauwde ze, zijn hoofd stevig in de pizza shoarma drukkend. ‘Reageer het niet op mij af dat jouw cut de enige reden is dat iemand met jou wil neuken en dat jij hun allerlaatste keuze bent nu de rest terug is.’
      Ze hoorden de anderen grinniken. Waardoor dat kwam, kon ze niet helemaal opmaken: doordat ze het leuk vonden dat Miles met z’n stomme kop tegen een pizza gedrukt werd of omdat ze zichzelf bespottelijk maakte door er zo fel op te reageren. Ze voelde rode vlekken in haar nek omhoog kruipen en wist niet goed wat ze nu moest doen. Voordat ze tot een besluit kon komen, ramde Miles zijn elleboog naar achteren en raakte haar in haar middenrif. Alex klapte kreunend dubbel terwijl de pijn door haar lijf flitste. Stoelpoten schraapten over de grond en het volgende moment vloog Miles haar aan. Een vuist vloog op haar gezicht af en net op tijd weerde ze die haar af met haar onderarm en deelde zelf een stoot uit. Bloed spatte uit zijn lip toen haar samengebalde vingers zijn mond raakten.
      Wild ademde ze uit. Een beetje beduusd staarde Miles haar aan. Het zien van zijn verwarring vulde haar met triomf. Dat haar broertje op hoog niveau gebokst had, had natuurlijk zijn vruchten afgeworpen. Maandenlang hadden ze samen getraind.
      Miles gaf echter niet op, hij maakte zijn borst breder en wierp haar een hatelijke blik toe. Alex kneep haar ogen tot spleetjes. Ze was niet van zijn postuur onder de indruk. Ze waren praktisch even lang en hoewel hij logischerwijs breder gebouwd was dan zij, was hij een lachertje in vergelijking met iemand als Opie.
      Voordat ze elkaar opnieuw konden aanvliegen, kwam Chibs tussenbeide.
      ‘Genoeg. Als jullie wat uit te vechten hebben, doen jullie dat in de ring en niet midden in een restaurant.’
      Miles snoof en veegde met een wild gebaar langs zijn mond. Een bloederige streep bleef op zijn hand achter.
      Alex boog instemmend haar hoofd en ging weer zitten. Ze haatte het dat ze zich zo had laten gaan, al was ze diep vanbinnen blij dat ze hem een flinke dreun had gegeven én dat ze onder het vervelende gespreksonderwerp uit had kunnen houden.
      Ze werkte de laatste pizzapunt naar binnen en nam een slok water. Een snelle blik op de klok leerde haar dat het zes uur was.
      ‘Over anderhalf uur begint de bruiloft,’ zei ze tegen haar sponsor. ‘Heb ik toestemming om te gaan?’
      ‘Wat moet je doen dan?’ hoonde Miles. ‘Je nagels lakken?’
      Ik moet voorkomen dat ik je nog een keer op je bek stomp. Ze slikte de opborrelde woede weg en nam niet eens de moeite om om te kijken.
      Kozik gaf een knikje. ‘Over een uur bij het clubhuis.’
      Alex knikte terug. ‘Eet ze nog,’ zei ze met een blik op de anderen, met een ietwat spottende ondertoon. Ze kon het niet helpen. Heel even liet ze haar ogen op Miles rusten. Ze tikte op haar wang. ‘Er zit nog wat tomaat.’
      Oh, wat klonk dat bitchy, besefte Alex.
      Ze kon wel janken.
      Ze probeerde zichzelf onder controle te houden, maar ze draaide zich alsnog met een ruk om en liep met iets te grote stappen weg. De tranen brandden in haar ogen. Ze was goed bezig om het allemaal te verknallen. En allemaal door die arrogante hufter.

Zodra Alex thuis was, liet ze zich achterover op de bank vallen. Wat een hel. Wat een fucking hel.
      ‘Jij kijkt ook niet blij,’ klonk het vanaf de eettafel.
      Ze was zo in gedachten verzonken geweest dat ze niet eens had opgemerkt dat Mila daar aan het eten was. Zelfs de geur van macaroni was haar ontgaan.
      ‘Vandaag was echt een nachtmerrie,’ mompelde ze, naar het plafond starend. ‘En ik heb nog een avond te gaan ook.’
      ‘Het verbaast me dat je thuiskwam. Bij mij is het een puinzooi, ik ben hier maar heen gevlucht.’
      Daar keek Alex niet meer van op. Mila was al een eeuwigheid aan het verbouwen en het ging zo langzaam dat ze soms het idee had dat haar vriendin een kwaststreek per dag op de muur achterliet.
      ‘Ik was het ook niet van plan. Maar ik moest weg.’
      Mila ging overdwars naast haar op de bank zitten, met haar voeten onder zich. Haar bord macaroni rustte in haar schoot. ‘Dat klinkt niet best. Wat is er gebeurd?’
      ‘Zo ongeveer al het erge wat je je kan inbeelden,’ bromde ze. ‘Miles was zo strontvervelend dat ik hem met zijn kop in zijn pizza heb geduwd en hem daarna op zijn bek heb gestompt.’
      Mila grinnikte zachtjes. ‘Klinkt als iets waar ik graag bij had willen zijn.’
      Met een zucht ging Alex rechterop zitten. ‘Ik liet me veel te erg gaan. Ik heb mezelf als een complete idioot neergezet vandaag. De rest zit nog in Cavura, ze maken me vast belachelijk.’
      ‘Ach. Dat doen wij toch ook altijd.’
      ‘Alleen Miles.’
      Mila stak haar lepel in haar mond en keek haar aan. ‘En de rest van je nieuwe broeders? Net zulke zakken als Miles?’
      ‘Ik heb ze amper kunnen spreken,’ mompelde ze. ‘Het enige waar ze over praatten waren de meisjes die ze net hadden genomen en daar moest ik ook nog over meepraten. Ik wilde daar zo graag weg.’
      ‘Kan je toch doen? Blijf gewoon weg.’ Mila haalde haar schouders op.
      ‘Nee. Ik ben daar nog niet klaar voor.’
      Mila keek haar even zwijgend aan, maar ging er niet tegenin. Niet meer.       Gelukkig. Het was toch een gesprek dat ze al tig keer hadden gevoerd.
      Alex dacht aan Juice en zuchtte nog dieper. ‘Je weet hoe ik ben met leuke mannen, hè?’
      ‘Een ramp.’
      ‘Ja.’ Ze keek haar vriendin doordringend aan.
      Mila ging rechterop zitten. Haar ogen werden groot. ‘Vertel me alsjeblieft níét dat je een van je nieuwe broers ziet zitten. Dat drama kan ik echt niet aan.’
      Alex zei maar niets. Wat natuurlijk al voldoende antwoord was.
      ‘Jemig Lex. Sinds je break-up met Oliver heb je naar geen man meer omgekeken en dat is zes jaar geleden. En dan uitgerekend nu…?’ Ze schudde haar hoofd en haar schouderlange haar zwierde mee. ‘Hoe erg is het?’
      Alex liet zich weer achterover in de bank zakken. ‘Erg.’
      Ze kende zichzelf. Het was een eeuwigheid geleden dat iemand iets bij haar losgemaakt en het ging niet zomaar weg. Waarschijnlijk werd het alleen maar erger.

Reacties (3)

  • Trager

    Arme Alex... Ik had die pizza door zijn strot geduwd :3

    1 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Geweldig stukje.

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Is ze Opies zus? Ik was me het net aan het afrvragen.

    Ik moet toegeven dat ik haar nu wel echt extreem cool vind. Dat zal die klootzak wel leren.

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Opies zus? Nee Opie leeft nog haha. Ze is Kip/Half Sacks zus.

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh, mijn fout. Goed dat ik het weet.

      1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha. In het volgende hoofdstuk staat het volgens mij letterlijk dus je vroeg het je net iets te vroeg af haha.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen